Ο Γιαννούλης Λαρεντζάκης έδωσε και την… ψυχή του, αποχωρώντας με βαθύ «ερυθρόλευκο» αποτύπωμα από τον Ολυμπιακό.
Όλοι οι κύκλοι, κάποια στιγμή κλείνουν, ακόμα και αν οι λόγοι δεν είναι ποτέ οι ίδιοι. Στην περίπτωση του Γιαννούλη Λαρεντζάκη, ο κύκλος του Ολυμπιακού θα μπορούσε να μείνει ανοιχτός.
Ο ίδιος επέλεξε να τον κλείσει, όχι άγαρμπα όπως έκαναν οι Τόμας Γουόκαπ και Μουστάφα Φαλ, αλλά φεύγοντας ως φίλος. Γνωρίζοντας ότι έδωσε ό,τι είχε. Ίσως και περισσότερα από αυτά που μπορούσε.
Ο Ολυμπιακός θα μπορούσε να τον διατηρήσει στο ρόστερ, αλλά η άσβεστη φλόγα του… καίει ακόμα και για αυτό επέλεξε να επιστρέψει στην ΑΕΚ. Εκεί που μπορεί να γίνει ξανά πρωταγωνιστής, κάτι που μαρτυρά και το συμβόλαιο το οποίο του έδωσε η «Ένωση».
Ο Λαρεντζάκης τα έζησε όλα με τον Ολυμπιακό
Κοιτάζοντας πίσω, την πορεία του Γιαννούλη Λαρεντζάκη από το 2020 όταν και πρωτοφόρεσε τα «ερυθρόλευκα», μέχρι και την ημέρα που αποχώρησε από τον Ολυμπιακό, δεν υπάρχει κάτι που να μην έχει καταφέρει.
Ποτέ δεν ήταν το μεγαλύτερο ταλέντο, αλλά με τη σκληρή του δουλειά και το πάθος του κατάφερνε να γίνει σημαντικός. Και με κάτι άλλο φυσικά. Τι ήταν αυτό; Το… θράσος του.
Ο Λαρεντζάκης σίγουρα δεν ήταν ο καλύτερος παίκτης της ομάδας του, αλλά μπαίνοντας στο παρκέ ένιωθε τέτοιος. Αυτή η άγνοια κινδύνου τον οδηγούσε διαρκώς στο να τρυπάει τις κορυφές και να παραμένει σημαντικός σε ένα άκρως ανταγωνιστικό σύνολο, που είχε την πίεση της κορυφής.
Σε ένα σύνολο στο οποίο υπήρξε πρωταγωνιστής στις βραδιές του, ενεργό μέλος του rotation, αλλά έβλεπε σταδιακά τον εσωτερικό ανταγωνισμό να ανεβαίνει και εκείνον να περιορίζεται.
Από MVP ακόμα και σε τελικούς, όπως αυτόν του Super Cup και πρωταγωνιστής σε ντέρμπι μέχρι και την περσινή σεζόν (σ.σ. στον 2ο γύρο της Basket League στο ΟΑΚΑ), μέχρι ο παίκτης του ενός λεπτού και των ειδικών καταστάσεων.
Ο Λαρεντζάκης τα έζησε όλα, τα κέρδισε όλα και τα έκανε όλα στο παρκέ. Οτιδήποτε και να του είχε ζητηθεί, το έφερνε εις πέρας, με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο. Εξ ου και αποτελούσε αγαπημένο παιδί της εξέδρας των Πειραιωτών.
Έναν τρόπο που πολλές φορές μπορεί να έφτανε στα -εντός πλαισίων- όρια τον προπονητή του, αλλά αν δεν είχε αυτήν την… τρέλα στο παρκέ, δε θα επιβίωνε και από Γιαννούλης, δε θα γινόταν ποτέ Λαρεντζάκης.
Το κεφάλαιο ΑΕΚ για τον Λαρεντζάκη
Πλέον, αφαιρώντας από πάνω του τα «ερυθρόλευκα» του Ολυμπιακού και κλείνοντας έναν κύκλο, αφού από την ομάδα της πενταετίας οι σταθερές είναι πλέον οι Βεζένκοφ, Παπανικολάου και Μπαρτζώκας, ο Λαρεντζάκης βρήκε μια καινούργια πρόκληση.
Μία πρόκληση… γυρνώντας πίσω, εκεί που κάποτε αγαπήθηκε. «Πάμε να το ξαναπάρουμε» είπε στην επιστροφή του στην ΑΕΚ, αναφερόμενος στο Basketball Champions League, μετάλλιο το οποίο διατηρεί στο παλμαρέ του από το 2018.
Στα 32 του ακόμα, αυτή η φλόγα για μπάσκετ που έχει μέσα του δε σβήνει. Το αποδείκνυε άλλωστε, όταν με τον περιορισμένο του ρόλο στον Ολυμπιακό τα τελευταία χρόνια, έψαχνε απεγνωσμένα μερικά παιχνίδια της Εθνικής στα «παράθυρα» για να λάμψει.
Στην ΑΕΚ μπορεί να μη γίνει το πρώτο βιολί, αλλά θα λογίζεται ως πρώτος μεταξύ ίσων, ειδικότερα στις «καυτές» βραδιές του. Όχι γιατί θα του έρθει ως απαίτηση, αλλά επειδή δε γνωρίζει άλλον δρόμο για να επιβιώνει.
Η «κόμπρα», πλέον, φοράει «κιτρινόμαυρα».
