Άνθρωποι που στα νιάτα τους ήταν «πρώτοι» στη διοργάνωση πάρτι και συγκεντρώσεων, συχνά αλλάζουν συνήθειες μεγαλώνοντας κι αυτό ίσως ανησυχήσει τους οικείους τους.
Ίσως όλοι, λίγο-πολύ, έχουμε τέτοιες περιπτώσεις στον περίγυρό μας ή μπορεί να έχουμε ακολουθήσει και οι ίδιοι μια τέτοια εξέλιξη. Από την όρεξη για πάρτι και μεγάλα γλέντια με οποιαδήποτε αφορμή, στις χαλαρές εξόδους για ένα κρασί. Από τα… ατέλειωτα τραπεζώματα για τις ονομαστικές γιορτές, στα δείπνα για 4 ή το πολύ 6 άτομα.
Η αλλαγή αυτή συχνά προκαλεί ανησυχία ή παρερμηνεύεται ως ένδειξη κοινωνικής αποστασιοποίησης. Ωστόσο, σύμφωνα με την ψυχολογία, συνδέεται κυρίως με τη μεταβολή των προτεραιοτήτων, του διαθέσιμου χρόνου και του τρόπου με τον οποίο οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται τι τους ευχαριστεί.
Καθώς αυξάνονται οι επαγγελματικές και οικογενειακές υποχρεώσεις, πολλοί επιλέγουν δραστηριότητες που τους προσφέρουν μεγαλύτερη συναισθηματική ικανοποίηση και λιγότερο άγχος, όπως δείχνουν και σχετικές μελέτες που έχουν δημοσιευθεί στο ScienceDirect.
Αλλαγή προτεραιοτήτων
Όταν είμαστε νέοι, οι κοινωνικές συναναστροφές συχνά βρίσκονται στο επίκεντρο της καθημερινότητας. Μεγαλώνοντας όμως, η εργασία, η οικογένεια και άλλες υποχρεώσεις περιορίζουν τον χρόνο και την ενέργεια που έχουμε να διαθέσουμε στη διοργάνωση γιορτών.
Αυτό δεν σημαίνει ότι μειώνεται το ενδιαφέρον για τους φίλους, αλλά ότι αλλάζει ο τρόπος κοινωνικοποίησης. Αντί για μεγάλα πάρτι, πολλοί προτιμούν ένα γεύμα ή μια συνάντηση με λίγα, κοντινά πρόσωπα.
Η Αμερικανική Ψυχολογική Εταιρεία επισημαίνει ότι, με την πάροδο του χρόνου, μεγαλύτερη σημασία αποκτά η ποιότητα των σχέσεων και όχι ο αριθμός των κοινωνικών επαφών.
Η ενέργεια που απαιτείται και οι ουσιαστικές σχέσεις
Η διοργάνωση ενός πάρτι απαιτεί χρόνο, συντονισμό και προσπάθεια. Για αρκετούς ανθρώπους, μια τέτοιου είδους επένδυση δεν είναι πλέον πρώτη επιλογή, ιδιαίτερα όταν υπάρχουν απαιτητικές επαγγελματικές ή οικογενειακές υποχρεώσεις. Έτσι, η μικρή προθυμία για οργάνωση εκδηλώσεων δεν αποτελεί απαραίτητα ένδειξη κοινωνικής αδιαφορίας, αλλά έναν τρόπο διατήρησης της προσωπικής ισορροπίας.
Σημαντική σε αυτή την συζήτηση είναι η θεωρία της κοινωνικο-συναισθηματικής επιλεκτικότητας που έχει αναπτύξει η ψυχολόγος Λόρα Κάρστενσεν, από το πανεπιστήμιο του Στάντφορντ. Εξηγεί ότι όσο οι άνθρωποι μεγαλώνουν, επενδύουν περισσότερο χρόνο σε σχέσεις που τους προσφέρουν ουσιαστική συναισθηματική ικανοποίηση. Παράλληλα, αισθάνονται λιγότερη πίεση να ανταποκριθούν στις κοινωνικές προσδοκίες γύρω από τη διοργάνωση γιορτών και συγκεντρώσεων.
Ο ρόλος της τεχνολογίας
Η ψηφιακή επικοινωνία έχει επίσης αλλάξει τον τρόπο διατήρησης των σχέσεων. Πριν 30 χρόνια, τα «τραπέζια» ήταν ο βασικός τρόπος με τον οποίο οι συγγενείς διατηρούσαν σχέσεις και έλεγαν τα νέα τους.
Τώρα πλέον βιντεοκλήσεις, εφαρμογές ανταλλαγής μηνυμάτων και μέσα κοινωνικής δικτύωσης επιτρέπουν την επαφή, έστω με διαφορετικό τρόπο, ενώ οι δια ζώσης συναντήσεις περιορίζονται συχνά στις πραγματικά ξεχωριστές περιστάσεις, όπως οι γάμοι και βαφτίσεις.
Πότε χρειάζεται προσοχή
Το να σταματήσει κάποιος να διοργανώνει πάρτι δεν αποτελεί από μόνο του λόγο ανησυχίας. Αν όμως συνοδεύεται από σταδιακή κοινωνική απομόνωση, απώλεια ενδιαφέροντος για δραστηριότητες που παλαιότερα τον ευχαριστούσαν ή επίμονες συναισθηματικές δυσκολίες, μπορεί να αποτελεί προειδοποιητικό σημάδι.
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας υπενθυμίζει ότι οι κοινωνικές σχέσεις είναι καθοριστικές για την ψυχική και σωματική υγεία και ότι η ανεπιθύμητη μοναξιά μπορεί να έχει σημαντικές επιπτώσεις.
