Στις Πέρσες του Αισχύλου ανήκε το περασμένο Σαββατοκύριακο στην Επίδαυρο.
Μαρία Ναυπλιώτου, Δημήτρης Καταλειφός, Σταύρος Σβήγκος και Αναστάσης Ροϊλός εντυπωσίασαν στη σκηνή με το κοινό, 17.000 θεατές στο σύνολο και των δύο ημερών, να τους καταχειροκροτά.
Σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη η παράσταση γνώρισε εντυπωσιακή ανταπόκριση από το κοινό και απέσπασε το πιο θερμό χειροκρότημα.
Η δραματουργική επεξεργασία της Μαριλένας Παπαγεωργίου, η μετάφραση του Θανάση Βαλτινού και η μουσική σύνθεση του Σταύρου Γασπαράτου συνέθεσαν ένα ολοκληρωμένο καλλιτεχνικό σύνολο υψηλών προδιαγραφών.
Οι «Πέρσες» αποτελούν το αρχαιότερο σωζόμενο ολοκληρωμένο έργο της αρχαίας ελληνικής δραματουργίας και ταυτόχρονα την πρώτη θεατρική καταγραφή ιστορικών γεγονότων. Ο Αισχύλος, αυτόπτης μάρτυρας της Ναυμαχίας της Σαλαμίνας, δημιουργεί ένα «σκηνικό ρεπορτάζ» πολέμου, μόλις οκτώ χρόνια μετά την καταστροφή.
Ο Χρήστος Θεοδωρίδης προσεγγίζει το έργο ως μια βαθιά αντιπολεμική κραυγή, συνεχίζοντας τη σκηνοθετική του πορεία πάνω σε πολιτικά φορτισμένα και καίρια σύγχρονα ζητήματα. «Αχ, μια φορά πόσο μεγάλη και γλυκιά ήταν στ’ αλήθεια η ζωή μας…» Εικοσι ένας άνθρωποι περιμένουν τα νέα μιας συντελεσμένης καταστροφής. Όταν ο αγγελιοφόρος επιστρέφει από το μέτωπο, ο λόγος του δίνει μορφή στον φόβο: η απώλεια είναι απόλυτη. Το σώμα και η σκέψη παραλύουν. Καμία πράξη δεν μοιάζει δυνατή. Μόνο ο θρήνος απομένει. «Αχ, αχ, μιλάς για των δικών μας τα σώματα…» Ο θρήνος γίνεται συλλογικός, επίμονος, αδιαπραγμάτευτος. Για τους νεκρούς. Για το παρελθόν που χάθηκε. Για το μέλλον που βυθίστηκε μαζί τους. «Τώρα πάει του βασιλιά μας η εξουσία…» Στο επίκεντρο της παράστασης βρίσκεται ο άνθρωπος απέναντι στην απώλεια. Η «τραγωδία των ηττημένων» ανοίγει έναν διαχρονικό διάλογο: οι ηττημένοι δεν ανήκουν μόνο στο παρελθόν, αλλά σε κάθε εποχή, σε κάθε πλευρά. Τα ονόματα που αναζητά ο Χορός είναι τα ονόματα όλων όσοι χάθηκαν και συνεχίζουν να χάνονται στους πολέμους του κόσμου… Είκοσι ένας ηθοποιοί, σε μια σκηνή σχεδόν γυμνή, συγκροτούν έναν Χορό-πρωταγωνιστή. Με εργαλεία τον λόγο, την κίνηση και τη μουσική, αποτυπώνουν το συλλογικό τραύμα μιας κοινωνίας που στέκεται μουδιασμένη μπροστά στην καταστροφή. «Τόσοι άνθρωποι, να ξέρεις, ποτέ δεν χάθηκαν σε μία και μόνο μέρα…» Μια παράσταση που στοχάζεται πάνω στη μνήμη και την ήττα, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα την ακατάλυτη ανθρώπινη ανάγκη για δημοκρατία και δικαιοσύνη, μέσα σε έναν κόσμο που ολοένα και θεμελιώνει την εξουσία και την άκριτη υποταγή!
Ποιοι βρέθηκαν στο αρχαίο θέατρο για να παρακολουθήσουν την παράσταση
