Ένας αγώνας με 21 παίκτες, ένας ύμνος για ένα σάντουιτς και μια αποτυχημένη αρχιτεκτονική έμπνευση. Το γήπεδο της Ρεν, το Roazhon Park έχει πολλά περισσότερα να διηγηθεί από όσα φαντάζεστε.
Το Roazhon Park ετοιμάζεται να ανοίξει τις πύλες του και να υποδεχθεί το βράδυ της Πέμπτης (22:00) τον ΟΦΗ τον οποίο περιμένει η οικοδέσποινα Ρεν για την δεύτερη αγωνιστική της League Phase του Europa League. Εκεί όπου οι Κρητικοί θα ψάξουν έναν ακόμη θρίαμβο στα ευρωπαϊκά σαλόνια.
Σε ένα γήπεδο με ιστορία που ξεπερνά τον έναν αιώνα, με ξεχωριστές ποδοσφαιρικές παραδόσεις και ορισμένες απίθανες ιστορίες, το Roazhon Park δεν είναι μια συνηθησιμένη έδρα. Η ιστορική έδρα της Ρεν κρύβει ιστορίες που δύσκολα φαντάζεται κανείς ότι έχουν συμβεί σε ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο.
Τα εγκαίνια με… 21 παίκτες στο Roazhon Park
Στις 15 Σεπτεμβρίου 1912, το γήπεδο που έμελλε να γίνει η ιστορική έδρα της Ρεν άνοιξε τις πύλες του για τον πρώτο αγώνα της ιστορίας του, απέναντι στην SA du Lycée de Rennes. Ωστόσο, η πρεμιέρα του δεν εξελίχθηκε ακριβώς όπως θα περίμενε κανείς!
Σύμφωνα με την ιστορία, οι δύο ομάδες παρατάχθηκαν στον αγωνιστικό χώρο με συνολικά 21 ποδοσφαιριστές αντί για 22, καθώς ένας παίκτης δεν είχε προλάβει να φτάσει εγκαίρως στο γήπεδο. Οι ομάδες αποφάσισαν να μην περιμένουν και το παιχνίδι ξεκίνησε κανονικά, με τον καθυστερημένο ποδοσφαιριστή να εμφανίζεται λίγα λεπτά αργότερα.
Ένα περιστατικό που σήμερα μοιάζει αδιανόητο, αλλά αποτελεί μία από τις πιο ιδιαίτερες ιστορίες που συνοδεύουν τα πρώτα βήματα του ιστορικού γηπέδου.
Ο ιερός ύμνος της Ρεν για ένα… σάντουιτς
Αν υπάρχει κάτι που κάνει την ατμόσφαιρα στο Roazhon Park ξεχωριστή, αυτό δεν περιορίζεται στα συνθήματα για τη Ρεν. Στη Βρετάνη, το ποδόσφαιρο συνδέεται άρρηκτα και με το φαγητό, με το περίφημο galette-saucisse να αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της οπαδικής κουλτούρας.
Πρόκειται για ένα τοπικό έδεσμα με λουκάνικο τυλιγμένο σε λεπτή κρέπα από φαγόπυρο, το οποίο έχει εξελιχθεί σε πραγματικό σύμβολο της περιοχής. Η αγάπη των οπαδών για αυτό αποτυπώθηκε και μουσικά, μέσα από το σύνθημα «Galette-saucisse je t’aime», δηλαδή «Γαλέτα με λουκάνικο, σ’ αγαπώ».
Το τραγούδι συνδέθηκε με τους οργανωμένους οπαδούς της Ρεν, τους Roazhon Celtic Kop, και έγινε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα στοιχεία της εξέδρας. Έτσι, ένα απλό τοπικό σνακ απέκτησε τη δική του θέση στην ποδοσφαιρική παράδοση της πόλης!
Η έμπνευση από το Μόναχο που… έπεσε στο κενό
Το Roazhon Park δεν είχε πάντοτε τη σημερινή του μορφή. Στη μακρά πορεία του, το γήπεδο γνώρισε σημαντικές παρεμβάσεις, με μία από τις πιο ενδιαφέρουσες να συνδέεται με το Ολυμπιακό Στάδιο του Μονάχου.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, ο σχεδιασμός μιας κερκίδας φέρεται να επηρεάστηκε από την εντυπωσιακή αρχιτεκτονική του γερμανικού σταδίου, με τη χαρακτηριστική φουτουριστική κατασκευή της οροφής του. Η ιδέα ήταν φιλόδοξη, όμως η εφαρμογή της δεν αποδείχθηκε ιδανική για τις συνθήκες της Βρετάνης.
Ο βροχερός καιρός της περιοχής, σε συνδυασμό με την αίσθηση απόστασης ανάμεσα στους φιλάθλους και τη δράση, ανέδειξαν τις αδυναμίες της συγκεκριμένης προσέγγισης. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, το γήπεδο μπήκε σε νέα φάση ανακατασκευής, αποκτώντας σταδιακά τη σημερινή, πιο κλειστή μορφή του, με τις εξέδρες κοντά στον αγωνιστικό χώρο και την ατμόσφαιρα που θυμίζει παραδοσιακά αγγλικά γήπεδα.
Όταν οι οπαδοί τραγουδούσαν… το «Ave Maria»
Πολύ πριν από τα σύγχρονα οπαδικά συνθήματα, τα καπνογόνα και τις οργανωμένες χορογραφίες, οι εξέδρες του Roazhon Park είχαν έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο να εκφράζουν την υποστήριξή τους προς τη Ρεν.
Σύμφωνα με σχετικές αφηγήσεις για την ποδοσφαιρική κουλτούρα της εποχής, τη δεκαετία του 1960 οι φίλαθλοι στις λαϊκές κερκίδες, γνωστές ως les populaires, συνήθιζαν να τραγουδούν όλοι μαζί το εκκλησιαστικό «Ave Maria», θέλοντας να εμψυχώσουν την ομάδα τους.
Η εικόνα αυτή μοιάζει εντελώς διαφορετική από όσα έχουμε συνηθίσει στα σημερινά γήπεδα, αποτυπώνει όμως μια άλλη εποχή του γαλλικού ποδοσφαίρου. Μια εποχή κατά την οποία η εξέδρα είχε διαφορετικούς κώδικες έκφρασης και η συλλογική φωνή των φιλάθλων μπορούσε να πάρει ακόμη και τη μορφή μιας θρησκευτικής μελωδίας.
Ο λόγος που «μετακόμισε» δίπλα στο ποτάμι
Πριν εγκατασταθεί στην οδό Route de Lorient, η Ρεν χρησιμοποιούσε διαφορετικούς αγωνιστικούς χώρους στην πόλη, με την περιοχή Mabilais να αποτελεί μία από τις σημαντικότερες έδρες της πρώτης περιόδου της.
Υπήρχε, όμως, ένα σοβαρό πρόβλημα: η γειτνίαση με τον ποταμό Vilaine. Οι πλημμύρες κατά τους χειμερινούς μήνες μπορούσαν να μετατρέψουν τον αγωνιστικό χώρο σε λίμνη, προκαλώντας προβλήματα στη διεξαγωγή των αγώνων και αναγκάζοντας τον σύλλογο να αναζητήσει μια πιο κατάλληλη τοποθεσία.
Η λύση ήρθε με τη μεταφορά στην περιοχή της οδού Route de Lorient, όπου δημιουργήθηκε το γήπεδο που άνοιξε τις πύλες του το 1912. Έναν αιώνα και πλέον αργότερα, ο χώρος αυτός εξακολουθεί να αποτελεί το ποδοσφαιρικό σπίτι της Ρεν, έχοντας εξελιχθεί σε ένα σύγχρονο στάδιο χωρητικότητας περίπου 31.000 θεατών.
