Στιγμές τρόμου εκτυλίχθηκαν κατά τη διάρκεια του ετήσιου δείπνου των ανταποκριτών του Λευκού Οίκου, με αυτόπτες μάρτυρες να περιγράφουν καρέ-καρέ τον πανικό που επικράτησε όταν ακούστηκαν οι πυροβολισμοί.
Δημοσιογράφος του BBC που βρισκόταν στην αίθουσα μεταφέρει με έντονο τρόπο τη δραματική εμπειρία: «Είχα μόλις αφήσει το πιρούνι και το μαχαίρι μου και σχεδόν δεν πρόσεξα τους δυνατούς, ιδιαίτερους ήχους που έρχονταν από την είσοδο. Χρειάστηκε ένα είδος… “δεύτερης σκέψης” για να καταλάβω τι άκουγα».
Όπως εξηγεί, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα συνειδητοποίησε το συνέβαινε: «Ήταν αυτός ο χαμηλός, υπόκωφος ήχος που κάνουν τα ημιαυτόματα όπλα». Η αίσθηση εντάθηκε από τον ήχο σπασμένων τζαμιών, που επιβεβαίωσε ότι επρόκειτο για πραγματικό περιστατικό.
Η αντίδραση ήταν άμεση και ενστικτώδης. «Ένιωσα το κεφάλι του συναδέλφου μου να περνά δίπλα μου και κατάλαβα ότι έπεφτε στο πάτωμα. Τον ακολούθησα χωρίς δεύτερη σκέψη». Μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, δεκάδες παρευρισκόμενοι είχαν καλυφθεί κάτω από τα τραπέζια.
Ανταποκριτής Λευκού Οίκου: «Ήμουν στα γόνατα, κάτω από το τραπεζομάντιλο»
«Ήμουν στα γόνατα, κάτω από το τραπεζομάντιλο, σχεδόν βέβαιος ότι ζούσα ακόμη μία νύχτα όπου μια προεδρική εκδήλωση μετατρεπόταν σε σκηνή πυροβολισμών», περιγράφει, αποτυπώνοντας τον φόβο που κυριάρχησε.
Οι στιγμές που ακολούθησαν ήταν χαοτικές. «Φωνές, ουρλιαχτά, άνθρωποι που έτρεχαν πανικόβλητοι», ενώ άλλοι έμπαιναν μαζικά στην αίθουσα από τους διαδρόμους αναζητώντας καταφύγιο. Για αρκετά λεπτά, όσοι βρίσκονταν μέσα παρέμειναν κρυμμένοι, περιμένοντας το χειρότερο: «Αναρωτιόμασταν αν ο ένοπλος είχε μπει κι αυτός μέσα και αν θα άρχιζε να πυροβολεί ανάμεσά μας».
Την ίδια ώρα, άνδρες της Secret Service απομάκρυναν εσπευσμένα τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, την Πρώτη Κυρία Μελάνια Τραμπ και τον αντιπρόεδρο Τζέι Ντι Βανς, ενώ άλλοι πράκτορες, με κράνη και αλεξίσφαιρα, είχαν στραμμένα τα όπλα προς το πλήθος, ελέγχοντας για πιθανές επιπλέον απειλές.
Η ένταση δεν υποχώρησε άμεσα. «Για πέντε ή και δέκα λεπτά μείναμε κάτω από τα τραπέζια. Εκείνες οι στιγμές μοιάζουν ατελείωτες. Το μυαλό σου τρέχει παντού: τι συνέβη, γιατί συνέβη – και κυρίως πώς», σημειώνει ο μάρτυρας.
Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλούν και οι περιγραφές για τα μέτρα ασφαλείας, τα οποία, όπως αναφέρει, δεν έδειχναν αντίστοιχα της σημασίας της εκδήλωσης. «Οι δρόμοι ήταν κλειστοί, αλλά μέσα στο κτίριο ο έλεγχος ήταν επιφανειακός. Σχεδόν τυπικός», τονίζει.
Μετά το περιστατικό, οι παρευρισκόμενοι παρέμειναν εγκλωβισμένοι στην αίθουσα, προσπαθώντας να επικοινωνήσουν και να καταλάβουν τι ακριβώς είχε συμβεί. Ωστόσο, το αποτύπωμα της εμπειρίας ήταν ήδη έντονο.
«Υπάρχει εκείνη η αίσθηση… ένα τσίμπημα, όταν αρχίζεις να σκέφτεσαι τι θα μπορούσε να είχε συμβεί. Και πόσες φορές μπορείς να περάσεις κάτι τέτοιο πριν εξαντληθεί η τύχη σου», καταλήγει, μεταφέροντας το βάρος μιας νύχτας που λίγο έλειψε να εξελιχθεί σε τραγωδία.
