Η απόδοση του γαλλικού δεκαετούς έσπασε το «φράγμα» του 5%, αλλά πίσω από αυτό το ρεκόρ 24ετίας κρύβονται πολλά περισσότερα.
Το να αναδείξει κανείς τα τρωτά της ευρωπαϊκής οικονομίας,
είναι το πιο εύκολο αυτήν τη στιγμή, πόσο μάλλον όταν αν και Ένωση, η Ευρώπη
αδυνατεί να αρθρώσει μια φωνή απέναντι στα ίδια προβλήματα.
Η Γαλλία μοιάζει σκιά του παλιού εαυτού της, με μια οικονομία που «σέρνεται», ένα χρέος διπλάσιο από τον μέσο όρο των προηγούμενων 45 ετών, ένα δυσθεώρητο έλλειμμα που την έχει βάλει ήδη σε επιτήρηση και με δανειακές ανάγκες που θα φτάσουν στα τουλάχιστον 340 δισ. ευρώ το 2027.
Η Γερμανία μοιάζει σε καλλίτερη κατάσταση, ως προς τα μακροοικονομικά της, αλλά μόνο «ατμομηχανή» δεν θυμίζει, πλέον, ενώ η αύξηση των αμυντικών δαπανών της στερεί τη δυνατότητα εισοδηματικών ενισχύσεων ή φοροελαφρύνσεων έναντι της νέας κρίσης.
Η Ιταλία, που πάντα αντιμετωπιζόταν ως ο «αδύναμος κρίκος» των μεγάλων της Ευρώπης, εξακολουθεί να παλεύει με το θεόρατο Χρέος της, ετοιμάζεται να ξαναμπεί στην «κόκκινη» ζώνη ως προς το Έλλειμμα της, ενώ το 2027 θα πρέπει να αντλήσει από τις αγορές περί τα 360 δισ ευρώ.
Το πολιτικό ρίσκο
Όλα τα παραπάνω, σε συνδυασμό με την αβεβαιότητα που σκιάζει την παγκόσμια οικονομία, θα ήταν αρκετά για να προκαλέσουν τη βίαιη αντίδραση των αγορών. Ωστόσο, ειδικά για την Ευρώπη, αυτό που επιτείνει τη νευρικότητα είναι το αυξανόμενο πολιτικό ρίσκο, ειδικά από τη στιγμή που μέσα στους επόμενους μήνες θα στηθούν κάλπες σε όλη τη γηραιά ήπειρο.
Όπως σημειώνει χαρακτηριστικά η Scope, ο κύριος πιστωτικός κίνδυνος για την Ευρώπη είναι η πολιτική συνοχή και όχι η οικονομική ικανότητα. Σύμφωνα με τους αναλυτές της, οι ταραχές που σημειώθηκαν σε όλη τη Γαλλία δείχνουν πώς ο πολιτικός κατακερματισμός, η μέτρια ανάπτυξη και οι δημοσιονομικές πιέσεις μπορούν να συνδυαστούν και να πυροδοτήσουν κοινωνικές αναταραχές. Αυτό δεν έχει σημασία μόνο για τη Γαλλία.
Η Ευρώπη αντιμετωπίζει αυξανόμενη πίεση από τον πόλεμο της
Ρωσίας στην Ουκρανία, τον εντεινόμενο ανταγωνισμό από την Κίνα και μια
αμφίρροπη σχέση με τις ΗΠΑ. Αν και η Ευρώπη έχει ανταποκριθεί αποτελεσματικά
στη στήριξη της Ουκρανίας μέχρι στιγμής, η ανησυχία είναι αν τα κράτη- μέλη μπορούν να διατηρήσουν μεγαλύτερο συντονισμό πολιτικής και να λάβουν πιο τολμηρά μέτρα για την αντιμετώπιση των μακροχρόνιων διαρθρωτικών αδυναμιών της Ευρώπης.
Επιστρέφοντας στη Γαλλία, που αντιμετωπίζεται ως βαρόμετρο των πολιτικών εξελίξεων σε όλη την Ευρώπη, η Scope επισημαίνει ότι μια προεδρία της Λε Πεν θα μπορούσε να έχει εκτεταμένες συνέπειες για την πολιτική συνοχή στην Ευρώπη, ανάλογα με τις πολιτικές της προτεραιότητες.
Θα μπορούσε να επικεντρωθεί σε μια σκληρή στάση απέναντι στη μετανάστευση και σε μια πιο αργή πράσινη μετάβαση, κάτι με το οποίο η Ευρώπη θα μπορούσε τελικά να συμβιβαστεί, όπως συνέβη και με την κυβέρνηση της Τζιόρτζια Μελόνι στην Ιταλία.
Αντίθετα, όμως, θα μπορούσε να πιέσει για να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις του Πούτιν σχετικά με την Ουκρανία και να ανατρέψει δεκαετίες θεσμικών ρυθμίσεων της ΕΕ, μεταξύ άλλων όσον αφορά τον προϋπολογισμό της ΕΕ και την Ενιαία Αγορά. Αυτό θα έβλαπτε την ευρωπαϊκή συνοχή και τη θέση της Ευρώπης στον κόσμο, και θα υπονόμευε την εμπιστοσύνη των επενδυτών στο ευρώ, στις ευρωπαϊκές τράπεζες και στις εταιρείες.
Πέρα από τις προεδρικές εκλογές στη Γαλλία, που είναι προγραμματισμένες για τον ερχόμενο Απρίλιο, κάλπες θα στηθούν στην Ισπανία, την Εσθονία, τη Φινλανδία, τη Σλοβακία, την Πολωνία, ενώ υπάρχουν πολλές εκλογές σε κρατίδια της Γερμανίας. Όσον αφορά στην Ιταλία, ήδη πολλοί αναλυτές ποντάρουν στην πιθανότητα πρόωρων εκλογών.
Η περίπτωση της Ελλάδας
Αυτήν τη στιγμή, οι αποδόσεις των ελληνικών ομολόγων είναι χαμηλότερα και από τα γαλλικά κι από τα ιταλικά “χαρτιά”. Επιπλέον, έχοντας δύο αναβαθμίσεις εν μέσω τρικυμίας στις διεθνείς αγορές, μειώνοντας σταθερά το Χρέος της και με πρόωρες αποπληρωμές, οι οποίες εκτιμώνται δεόντως από τις αγορές, αλλά και ταμειακά διαθέσιμα τουλάχιστον 30 δισ ευρώ, η Ελλάδα μπορεί να κοιτάει από απόσταση και με σχετική ασφάλεια τις εξελίξεις.
Υπάρχει πολιτικό ρίσκο εν όψει εκλογών; Από τις επαφές με funds και επενδυτικές τράπεζες, καθώς κι από τις εκθέσεις των Οίκων Αξιολόγησης τους τελευταίους μήνες, προκύπτει ότι οι ξένοι θεωρούν πως τέτοιο ρίσκο για την Ελλάδα δεν υπάρχει. Υπάρχει, όμως, μια βασική παράμετρος.
Άπαντες σημειώνουν ότι δεν υπάρχει πολιτικό ρίσκο, επειδή θεωρούν πως οποιαδήποτε κυβέρνηση κι αν προκύψει από τις κάλπες, θα εφαρμόσει τις ίδιες μεταρρυθμιστικές πολιτικές και θα παραμείνει στο ίδιο δημοσιονομικό μονοπάτι.
