Μετά από 61 χρόνια αδιάλειπτης παρουσίας, ο δημοσιογράφος Γιάννης Μαρίνος αποχαιρέτησε την Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου τους αναγνώστες του στο «Βήμα», βάζοντας σε ηλικία 96 ετών τέλος σε μια από τις μακροβιότερες διαδρομές στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης.
Στο τελευταίο του σημείωμα, με τίτλο «Αποχαιρετισμός στους αναγνώστες μου», που δημοσιεύτηκε στον Οικονομικό Ταχυδρόμο, εξήγησε ότι η ηλικία του, αλλά και η σταθερή υποχρέωση της κυριακάτικης αρθρογραφίας, τον οδήγησαν στην απόφαση να σταματήσει την τακτική δημοσιογραφική επικοινωνία με το κοινό του.
« Το βαθύ γήρας (είμαι 96 ετών) και η επίπονη δέσμευση να αρθρογραφώ κάθε Κυριακή με οδήγησαν να την τερματίσω. Η σημερινή μου απόφαση είναι επώδυνη και χρειάστηκε κάποιους μήνες έως ότου οριστικοποιηθεί, καθώς δεν άντεχα πια την κυριακάτικη αρθρογραφική μου δέσμευση. Αυτή σημαίνει τον τερματισμό της τακτικής συνεχούς αρθρογραφίας μου που είχε ως αφετηρία το μακρινό έτος 1965 έως σήμερα, δηλαδή επί 61 χρόνια», γράφει χαρακτηριστικά.
Η διαδρομή που ο ίδιος τοποθετεί χρονικά από το 1965 έως σήμερα είναι στενά συνδεδεμένη με τον ιστορικό «Οικονομικό Ταχυδρόμο», του οποίου διετέλεσε διευθυντής για περισσότερα από 30 χρόνια, αλλά και με το «ΒΗΜΑ», όπου συνέχισε επί δεκαετίες να καταθέτει τις απόψεις και τα σχόλιά του.
Ο Γιάννης Μαρίνος σημειώνει ακόμη ότι θεωρεί τον εαυτό του ιδιαίτερα τυχερό, καθώς είχε τη δυνατότητα να εκφράζει τις απόψεις του και να ασκεί κριτική «με απόλυτη ελευθερία».
Και κλείνει τη μακρά δημοσιογραφική του διαδρομή με μία λιτή εξομολόγηση: ότι υπήρξε ευτυχής επειδή υπηρέτησε ένα επάγγελμα που αγαπούσε, εκφράζοντας παράλληλα την ευγνωμοσύνη του προς τους πολυάριθμους αναγνώστες του για τη σταθερή τους υποστήριξη.
Διαβάστε τον αποχαιρετισμό του αντιπροέδρου της ΝΔ, Κωστή Χατζηδάκη ο οποίος συνυπήρξε ευρωβουλευτής μαζί του: «Ο Γιάννης Μαρίνος δεν είναι για μένα απλώς ένας δημοσιογράφος που διάβαζα ως νεαρός στον ιστορικό Οικονομικό Ταχυδρόμο, του οποίου υπήρξε διευθυντής για περισσότερα από 30 χρόνια. Βρεθήκαμε μαζί ως ευρωβουλευτές της Νέας Δημοκρατίας από το 1999 έως το 2004. Είχα έτσι την ευκαιρία να τον γνωρίσω από κοντά και να κρατήσω από τότε τακτικά επαφή μαζί του. Πάντοτε τον θυμάμαι για την αξιοπρέπειά του, το εύρος των γνώσεων του, το θάρρος της γνώμης του, αλλά και την πίστη του στην κοινή λογική και στις μεταρρυθμίσεις».
