Ο γκαρντ του Παναθηναϊκού AKTOR Κέντρικ Ναν είναι πλέον έτοιμος να αποκτήσει νέα μπασκετική πατρίδα και να ενταχθεί στο δυναμικό της εθνικής Κατάρ.
Μάλλον η εποχή που θα οριστεί επίσημη μεταγραφική περίοδος για τις εθνικές ομάδες δεν είναι και τόσο μακριά. Είτε πάντως συμβεί κάτι τέτοιο, είτε όχι ο Κέντρικ Ναν ετοιμάζεται να ενταχθεί στην εθνική ομάδα του Κατάρ ενόψει του Παγκοσμίου Κυπέλλου Μπάσκετ του 2027, διοργάνωση που θα φιλοξενήσει η χώρα. Κάτι που έκανε στη δική μας γειτονιά ο Τόμας Γουτόκαπ.
Ο Αμερικανός γκαρντ του Παναθηναϊκού AKTOR-που φυσικά δεν είναι ο πρώτος ούτε ο τελευταίος παίκτης που αλλάζει εθνική ομάδα- πρόκειται να γίνει η κεντρική μορφή μιας ομάδας με την οποία δεν έχει κανέναν οικογενειακό, αθλητικό ή επαγγελματικό γνωστό προηγούμενο δεσμό.
Το διπλό όφελος για τον Ναν και το κέρδος για το Κατάρ
Η συμφωνία ανέρχεται, σύμφωνα με πληροφορίες και διάφορα δημοσιεύματα, περίπου στα 10 εκατομμύρια ευρώ για διάστημα πέντε ετών. Οι οικονομικοί όροι δεν έχουν δημοσιοποιηθεί, ωστόσο το όλο θέμα εγείρει ένα ερώτημα που δεν αφορά το ποσό και έχει να κάνει με τον βαθμό, στον οποίο μια εθνική ομάδα εξακολουθεί να εκπροσωπεί την μπασκετική της κοινότητα, όταν αποκτά τον μεγαλύτερο αστέρα της μέσω διαπραγματεύσεων που θυμίζουν μεταγραφή σε σύλλογο.
Για τον Ναν, το όφελος είναι διπλό. Αποκτά την ευκαιρία
συμμετοχής σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο, κάτι που θα ήταν δύσκολο να επιτύχει με
τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και βάζει ένα σημαντικό ποσό στον τραπεζικό λογαριασμό
του. Ο Ναν είχε εκπροσωπήσει τις ΗΠΑ σε επίπεδο U16 και U17, αλλά ποτέ στην
εθνική ανδρών.
Το Κατάρ, από την πλευρά του, έχει προκριθεί στο Παγκόσμιο Κύπελλο
Μπάσκετ του 2027, ως διοργανώτρια χώρα και επιδιώκει να ενισχύσει την
ανταγωνιστικότητά του σε ένα τουρνουά στο οποίο συμμετείχε για τελευταία φορά
το 2006. Οι διοργανωτές αποκτούν έναν σκόρερ κορυφαίου επιπέδου, ενώ ο παίκτης
βρίσκει μια διεθνή σκηνή στην οποία θα δυσκολευόταν να φτάσει μέσω της εθνικής
ομάδας των ΗΠΑ.
Το σύστημά της FIBA για τους πολιτογραφημένους παίκτες
Αυτή είναι η πραγματικότητα και αν θέλουμε να την
προσεγγίσουμε με έναν σχετικά ακραίο τρόπο, εγείρεται ένα ακόμα ερώτημα που δεν
αφορά φυσικά μόνο τον Ναν αλλά και οποιονδήποτε άλλο παίκτη πριν ή μετά τον
Αμερικανό αποκτήσει μέσω αυτής της διαδικασίας νέα μπασκετική πατρίδα. Γιατί να
μην μπορεί ένας Ναν, μετά την ολοκλήρωση του πενταετούς συμβολαίου του να
παίξει σε άλλη εθνική ομάδα;. Ο συγκεκριμένος βέβαια τότε θα είναι 36 ετών,
αλλά το θέμα μας δεν είναι αν θα του επιτρέπει η ηλικία του και η αγωνιστική
του κατάσταση.
Αξίζει να αναφερθεί ότι η FIBA, παρά την έντονη κριτική που της έχει ασκηθεί, υπερασπίζεται το σύστημά της όσον αφορά τους πολιτογραφημένους παίκτες. Υποστηρίζει ότι, ακόμη και σε περιπτώσεις που μπορεί να φαντάζουν κάπως αμφιλεγόμενες, ο συνολικός αντίκτυπος είναι θετικός.
Η FIBA θεωρεί ότι το φαινόμενο ελέγχεται επαρκώς, καθώς
κάθε εθνική ομάδα επιτρέπεται να έχει μόνο έναν πολιτογραφημένο παίκτη. Τουλάχιστον
προς στιγμήν. Επιπλέον, υποστηρίζει ότι η πρακτική αυτή ωφελεί ορισμένες χώρες,
ενισχύοντας την ανταγωνιστικότητα των εθνικών τους ομάδων, γεγονός που με τη
σειρά του προσελκύει μεγαλύτερο ενδιαφέρον.
Η ευκαιρία που δίνεται σε Αμερικανούς παίκτες υψηλού
επιπέδου
Μέσω αυτής της διαδικασίας δίνεται η ευκαιρία σε Αμερικανούς
παίκτες υψηλού επιπέδου -οι οποίοι ίσως δυσκολεύονταν να κερδίσουν μια θέση
στην πανίσχυρη εθνική ομάδα των ΗΠΑ για το Παγκόσμιο Κύπελλο ή τους Ολυμπιακούς
Αγώνες- να αγωνιστούν σε διεθνές επίπεδο. Εξάλλου, κάθε εθνική ομάδα
αποτελείται από δώδεκα παίκτες, και σε ελάχιστα μέρη του κόσμου ο ανταγωνισμός
για αυτές τις δώδεκα θέσεις είναι τόσο έντονος όσο στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Οι νατουραλιζέ παίκτες είναι σύμφωνα με τους κανονισμούς της
Διεθνούς Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (FIBA) αυτοί που εμπίπτει σε ειδικό
καθεστώς και επιτρέπεται σε μια εθνική ομάδα να του συμπεριλάβει στο ρόστερ της.
Για να κάνουμε πιο απλά τα πράγματα, πρακτικά είναι παίκτες του οποίους -συνήθως-
πληρώνει μια Ομοσπονδία για να τους μεταγράψει στην εθνική ομάδα της.
Η λογική που ανταγωνίζεται τη δυνατότητα ανάπτυξης παικτών
Η απόκτηση υπηκοότητας και η έγκριση δικαιώματος συμμετοχής
σε αθλητικό επίπεδο αποτελούν δύο ξεχωριστές διαδικασίες. Οι εθνικές ομάδες
συγκροτούνται γύρω από ένα αίσθημα του «ανήκειν», το οποίο μπορεί να
καλλιεργηθεί με διάφορους τρόπους, δηλαδή μέσω της γέννησης, της οικογένειας,
της μετανάστευσης ή της διαμονής.
Η απόκτηση παικτών με αντάλλαγμα, χωρίς προϋπάρχοντα δεσμό
με τη χώρα, εισάγει μια διαφορετική λογική. Ενδεχομένως αυτή η λογική να
ανταγωνίζεται τη δυνατότητα ανάπτυξης παικτών.
Για μια Ομοσπονδία με καλό κουμπαρά, η κάλυψη ενός κενού
μπορεί να επιτευχθεί ταχύτερα από το να αφιερωθούν χρόνια στην ανάπτυξη ενός
παίκτη. Η ευθύνη βαραίνει τόσο τους φορείς που προωθούν αυτές τις διευθετήσεις
και το σύστημα που τις επιτρέπει, όσο και τους αθλητές που αποδέχονται μια
τέτοια επαγγελματική ευκαιρία.
Ο Τόμας Γουόκαπ, οι Φιλιππίνες και ο Σέριν Λάρκιν
Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις παικτών και χωρών πολύ πριν τον
Κέντρικκ Ναν και το Κατάρ, ή τον Τόμας Γουόκαπ και την εθνική Ελλάδας.
Στις Φιλιππίνες, οι πληρωμές προς αθλητές που εντάχθηκαν στην εθνική ομάδα αποτέλεσαν αντικείμενο κοινοβουλευτικής συζήτησης. Η καταβολή αμοιβής για τις υπηρεσίες ενός πολιτογραφημένου παίκτη αποτελεί εδώ και χρόνια μέρος αυτής της αγοράς.
Οι περιπτώσεις του Αμερικανού, πολιτογραφημένου Τούρκου, Σέριν Λάρκιν, του γεννημένου στη Νέα Υόρκη, «Σλοβένου» Μάικ Τόμπεϊ και πολλά άλλων Αμερικανών που βρήκαν ευκαιρίες σε διεθνές επίπεδο εκτός των ΗΠΑ αναδεικνύουν τη διαθεσιμότητα παικτών υψηλού επιπέδου οι οποίοι, ερχόμενοι αντιμέτωποι με έντονο ανταγωνισμό για μια θέση στην εθνική ομάδα των Ηνωμένων Πολιτειών, μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες άλλων εθνικών ομοσπονδιών.















