Στα δύσκολα χρόνια της τηλεόρασης όπου δεν γυρίζονταν πολλές ελληνικές σειρές, αναφέρθηκε ο Λεωνίδας Κακούρης, εξηγώντας τη δεκαετή αποχή του από τον χώρο.
- Ο Λεωνίδας Κακούρης απείχε δέκα χρόνια από την τηλεόραση, περίοδο που κυριαρχούσαν οι τουρκικές σειρές και στις ελάχιστες ελληνικές παραγωγές απασχολούνταν ένας κλειστός κύκλος ηθοποιών, με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν ευκαιρίες για τους περισσότερους.
- Εκφράζει τη δυσαρέσκειά του για τη νοοτροπία που επικρατεί, καθώς πολλοί αξιόλογοι συνάδελφοί του παραμένουν εκτός επαγγέλματος και παλεύουν με την κατάθλιψη, επειδή δεν θεωρούνται «επίκαιροι» ή δεν απασχολούν τα μέσα ενημέρωσης.
- Αντιπαραβάλλει τις συνθήκες εργασίας στις ελληνικές παραγωγές με αυτές του εξωτερικού, τονίζοντας τους εξαντλητικούς ρυθμούς και τις πολύωρες λήψεις, φέρνοντας ως παράδειγμα γύρισμα δεκατριών ωρών για είκοσι σκηνές στις «Άγριες Μέλισσες».
- Περιγράφει την πιστή αναπαράσταση του λιμανιού της Σμύρνης που δημιουργήθηκε για την ομώνυμη παραγωγή, ένα σκηνικό που θα μπορούσε να παραμείνει ως πολιτιστικός χώρος αλλά τελικά κατεδαφίστηκε έπειτα από έντονες πιέσεις και απειλές για μηνύσεις.
Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά ο γνωστός ηθοποιός ήταν η εποχή όπου στα κανάλια επικρατούσαν οι τουρκικές σειρές, ενώ και στις λίγες εγχώριες παραγωγές έπαιζαν συγκεκριμένοι ηθοποιοί.
Περιγράφοντας τις
εμπειρίες του από τη «Σμύρνη μου αγαπημένη» ο Λεωνίδας Κακούρης, στάθηκε στα εκπληκτικά
σκηνικά τα οποία είχαν δημιουργηθεί, τα οποία ωστόσο κάποιοι ζητούσαν επιτακτικά
να γκρεμιστούν.
Λεωνίδας Κακούρης: «Πρέπει να είσαι επίκαιρος»
Καλεσμένος στην εκπομπή «Νωρίς Νωρίς» ο Λεωνίδας Κακούρης μίλησε για τις συνθήκες εργασίας στις ελληνικές παραγωγές, αλλά και τις εμπειρίες του από τα τελευταία σίριαλ που συμμετείχε.
Αρχικά μίλησε για
την επιστροφή του με τη σειρά «Η Επιστροφή»: «Δέκα χρόνια αποχή είχα. Γύρισα
στην τηλεόραση με τη σειρά “Η Επιστροφή”. Διότι δεν έπαιρνε κανείς τηλέφωνο.
Ήταν η εποχή που και οι σειρές ήταν πολύ λιγότερες. Ήταν η εποχή που αλώνιζαν
τα κανάλια οι τούρκικες σειρές. Και από την άλλη ήταν η εποχή όπου παίζανε
κάποια άτομα συγκεκριμένα.
Δείτε το βίντεο
Μιλώντας για τη
νοοτροπία που έχει επικρατήσει πλέον στον χώρο της υποκριτικής ο Λεωνίδας
Κακούρης είπε: Υπήρχαν πάρα πολλοί και υπάρχουν πάρα πολλοί ηθοποιοί και είναι
πολύ στενάχωρο αυτό, γιατί δυστυχώς μας αντιμετωπίζουν με έναν τρόπο… Πρέπει να
είσαι επίκαιρος. Δηλαδή βλέπω ηθοποιούς που είναι αξιολογότατοι, που έχουν να
δώσουν πάρα πολύ ωραία πράγματα και είναι σπίτι και παλεύουν με την κατάθλιψη.
Και είναι πολύ κρίμα. Να είσαι στα φώτα της δημοσιότητας. Να είσαι στα στόματα
των sites, των κουτσομπόληδων. Να απασχολείς το κοινό. Κάτι που δεν μου αρέσει
καθόλου να κάνω. Γι’ αυτό δεν μου αρέσει και πάρα πολύ να δίνω συνεντεύξεις».
«Έχουμε κάνει μια
μέρα δεκατρείς ώρες γύρισμα»
Στη συνέχεια, ο
ηθοποιός θυμήθηκε τη συνεργασία του με τον Κρατερό Κατσούλη, ενώ αναφέρθηκε
στις διαφορές ανάμεσα στις ελληνικές και τις ξένες παραγωγές: «Κάναμε πάρα πολύ
παρέα και κοπιάσαμε πάρα πολύ στα γυρίσματα της “Σμύρνης μου αγαπημένης”. Αυτή
ήταν μια πάρα πολύ ωραία συνθήκη να δουλεύει κανείς, να δουλεύει ένας ηθοποιός.
Στο εξωτερικό ο ηθοποιός θα πάει και θα κάνει το πολύ τέσσερις με πέντε σκηνές και αν κάνει πέντε θα τσινίσει κιόλας. Εμείς θα πάμε και θα κάνουμε δέκα, έντεκα, δώδεκα. Και θυμάμαι με τη Διδασκάλου στις “Άγριες Μέλισσες” έχουμε κάνει μια μέρα δεκατρείς ώρες γύρισμα, Κυριακή. Είκοσι σκηνές. Είκοσι σκηνές διαφορετικές», περιέγραψε.
Η πίεση ήταν «γκρεμίστε
το γιατί θα σας κάνουμε μήνυση»
Αναφερόμενος στα γυρίσματα που έγιναν στο χωριό Πολιχνίτο για τη σειρά «Σμύρνη μου αγαπημένη» ο Λεωνίδας Κακούρης περιέγραψε: «Στον Πολιχνίτο, το χωριό αυτό, ήρθαν οι μάστορες που είχαν φτιάξει το πλακόστρωτο, το καλντερίμι στη Σμύρνη. Και από τον Πολιχνίτο τα δικά μας τα μαστόρια πήραν τα καλούπια και έκαναν αναπαράσταση του λιμανιού. Άρα λοιπόν αυτό που έδειχνε ήταν πολύ πιστή αντιγραφή του πώς ήταν το λιμάνι της Σμύρνης.
Φτιάξαμε έναν
τόσο όμορφο χώρο, ο οποίος θα μπορούσε να παραμείνει, να γίνει η παραλία της
Σμύρνης. Και να έρχεται ο κόσμος, να τρώνε σμυρναίικα γλυκά, να γίνονται
συναυλίες, να είναι ένας χώρος.
Εμείς είχαμε φτιάξει ολόκληρη Σμύρνη, οχτακόσια μέτρα. Με το τραμ, με τα μαγαζιά. Και η πίεση ήταν “γκρεμίστε το γιατί θα σας κάνουμε μήνυση, γκρεμίστε το γιατί θα σας κάνουμε μήνυση”. Ήταν μια εμπειρία που πραγματικά μας χαρίστηκε και είδαμε πώς είναι να δουλεύεις υπό κανονικάς συνθήκας».
