Ο Νίκος Καλογερόπουλος, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 74 ετών, υπήρξε μία από τις πιο χαρακτηριστικές φιγούρες του νεότερου ελληνικού κινηματογράφου.
Η αναγνώριση του Καλογερόπουλου ως ηθοποιός του κινηματογράφου είναι καθολική, από κοινό και κριτικούς. Άλλωστε τα βραβεία που έχει κερδίσει μιλούν από μόνα τους.
Όσο για τον κόσμο, έβλεπε στο γεμάτο ενέργεια βλέμμα του την σπίθα του σύγχρονου ελληνικού σινεμά, που δεν στηρίχθηκε στις ακριβές παραγωγές αλλά στο ταλέντο και το μεράκι των συντελεστών του.
Ακόμα και για τους νεότερους σε ηλικία που ίσως δεν συγκρατούσαν το όνομά του, το πρόσωπό του τους είναι μάλλον γνώριμο. Άλλωστε η πορεία του ήταν γεμάτη με ταινίες που βλέπονται ξανά και ξανά, με σκηνές και ατάκες που έχουν μείνει στην ιστορία.
Αν και έχει συμμετάσχει σε εξαιρετικές δουλειές στην τηλεόραση – «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται», «Μεθυσμένη Πολιτεία», «Στο κάμπινγκ» μεταξύ αυτών – και έχει δώσει εξαιρετικές ερμηνείες στο θέατρο, είναι η πορεία του στον κινηματογράφο που τον έβαλαν στην ομάδα των «μεγάλων» Ελλήνων ηθοποιών.
Με το εκρηκτικό ξεκίνημα στις αρχές της δεκαετίας του 80, την επιστροφή του στην αλλαγή του αιώνα και την προσωπική του δουλειά στους «Ιππείς της Πύλου», ο Καλογερόπουλος άφησε το δικό του στίγμα στο ελληνικό σινεμά.
Οι πέντε ταινίες του Καλογερόπουλου που σημάδεψαν την πορεία του
«Μάθε παιδί μου γράμματα» – 1981
Ο Καλογερόπουλος έκανε ντεμπούτο στο σινεμά με την εμβληματική – όπως αποδείχθηκε – ταινία του Θοδωρή Μαραγκού. Εκεί βρέθηκε δίπλα στον μεγάλο Βασίλη Διαμαντόπουλο και τον Κώστα Τσάκωνα. Η ερμηνεία του όχι μόνο δεν πέρασε απαρατήρητη αλλά απέσπασε το Β΄ Βραβείο Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Ήταν το πρώτο σημάδι ότι ένας ιδιαίτερος ηθοποιός είχε μόλις κάνει την εμφάνισή του.
«Ρεμπέτικο» – 1983
Δύο χρόνια αργότερα, ο Καλογερόπουλος συμμετείχε στο «Ρεμπέτικο» του Κώστα Φέρρη, μία από τις σημαντικότερες ελληνικές ταινίες της δεκαετίας. Η ταινία, που αφηγείται την πολυτάραχη ζωή της Μαρίκας Νίνου, αποτέλεσε σταθμό για το ελληνικό σινεμά ενώ ταξίδεψε και εκτός συνόρων. Ο Καλογερόπουλος κέρδισε το Βραβείο της Εξαιρετικής Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
«Λούφα και Παραλλαγή» – 1984
Η καθιέρωση ήρθε έναν χρόνο αργότερα, με το «Λούφα και Παραλλαγή» του Νίκου Περάκη. Εκεί ο Καλογερόπουλος έγινε ο «Γιάννης Παπαδόπουλος», ένας από τους φαντάρους που μπλέκουν με μεγάλη δόση χιούμορ στην παράλογη πραγματικότητα του ελληνικού στρατού κατά τη διάρκεια της δικτατορίας. Η ταινία έγινε σημείο αναφοράς για την ελληνική κωμωδία και ο ίδιος κέρδισε το Α΄ Βραβείο Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
«Ένας κι ένας» – 2000
Μετά από αρκετά χρόνια απουσίας – που φυσικά σχετίζεται με την κάμψη του ελληνικού κινηματογράφου την εποχή της «βιντεοκασέτας» – ο Καλογερόπουλος επέστρεψε το 2000 με την ταινία «Ένας κι ένας». Η επιστροφή ήταν εντυπωσιακή: κέρδισε για δεύτερη φορά το Α΄ Βραβείο Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
«Οι Ιππείς της Πύλου» – 2011
Η τελευταία ταινία της πεντάδας σηματοδοτεί κάτι περισσότερο από μια ακόμη ερμηνεία. Στους «Ιππείς της Πύλου», ο Καλογερόπουλος ανέλαβε τον πρωταγωνιστικό ρόλο, αλλά και τη σκηνοθεσία και το σενάριο, ενώ έγραψε επίσης τη μουσική και τα τραγούδια. Υποδύθηκε τον Τηλέμαχο, έναν ηθοποιό με ένδοξο παρελθόν και αβέβαιο μέλλον, που εγκαταλείπει την Αθήνα και επιστρέφει στη Μεσσηνία.
Η ταινία αποτέλεσε μια βαθιά προσωπική δημιουργία και ανέδειξε τον Καλογερόπουλο όχι μόνο ως ηθοποιό, αλλά ως ολοκληρωμένο δημιουργό. Μάλιστα, στο London Greek Film Festival απέσπασε βραβεία καλύτερης ταινίας, ερμηνείας, μουσικής και φωτογραφίας.
Ο ποιητής και μουσικός Νίκος Καλογερόπουλος
Ο Καλογερόπουλος ασχολήθηκε και με άλλα καλλιτεχνικά είδη, όπως η ποίηση και το τραγούδι. Παράλληλα, έγραψε θεατρικά έργα όπως το «Σατιρικό των Ελλήνων» και «Οι κυνικοί ξανάρχονται».
Το 1991, κυκλοφόρησε τη δεύτερη ποιητική του συλλογή με όνομα «Επιστρόφια». Η πρώτη του ποιητική συλλογή «Θετή Ταυτότης» είχε δημοσιευτεί 10 χρόνια πριν (1981). Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο «Τα δέοντα», σε μουσική και στίχους του ίδιου.
