Ξεχωριστή ήταν η παρουσία της Γεωργίας Ξανθοπούλου στα εγκαίνια της ειδικής πτέρυγας του νοσοκομείου «Παπανικολάου», στη Θεσσαλονίκη.
Πρόκειται για ασθενή που το 2015 διαγνώστηκε ο οξεία λευχαιμία και κατά τη διάρκεια του μεγάλου αγώνα που κλήθηκε να δώσει έζησε αρκετές δυσκολίες και λόγω υποδομών, με αποτέλεσμα το 2019 να αποφασίσει να στείλει ένα γράμμα στον Κυριάκο Μητσοτάκη για να του περιγράψει τα προβλήματα που υπάρχουν.
«Δεν ήξερα αν θα το διαβάσει ποτέ, δεν ήξερα αν θα έφτανε καν στα χέρια του, εκείνη τη στιγμή όμως ένιωθα ότι πρέπει να μιλήσω. Όχι μόνο για μένα, αλλά για όλους τους ανθρώπους που περίμεναν μαζί μου, για κάθε ασθενή που έδινε τη δική του μάχη και για τους γιατρούς και τους νοσηλευτές που πάλευαν καθημερινά στο πλευρό μας», ανέφερε μεταξύ άλλων κατά τη διάρκεια των εγκαινίων εμφανώς συγκινημένη στα εγκαίνια, ενώ στη συνέχεια αναφέρθηκε την επικοινωνία που είχε με τον Πρωθυπουργό:
«Ένα πρωινό χτύπησε το τηλέφωνό μου. Στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν ο κύριος Πρωθυπουργός. Θυμάμαι ακόμα την έκπληξή μου. Περισσότερο όμως θυμάμαι την ανθρώπινη κουβέντα που κάναμε. Με άκουσε πραγματικά. Και μου υποσχέθηκε ότι θα έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε».
Το «ευχαριστώ» για το έργο -«Είναι μια επένδυση στην ίδια την ανθρώπινη ζωή»
Επιπλέον, η Γεωργία Ξανθοπούλου, αφού ευχαρίστησε όσους συνέβαλαν για το έργο, εξέφρασε την ικανοποίησή της για τις εγκαταστάσεις που βλέπει πλέον.
«Κοιτάζοντας αυτό το κτίριο, βλέπω κάτι πολύ μεγαλύτερο από τοίχους και δωμάτια. Βλέπω καλύτερες συνθήκες νοσηλείας, αξιοπρέπεια για τον ασθενή και τη δυνατότητα να εφαρμοστούν θεραπείες που μέχρι χθες δεν μπορούσαν να προσφερθούν. Πάνω απ’ όλα όμως, βλέπω ζωή», είπε αρχικά και συνέχισε:
«Αν υπάρχει κάτι που έμαθα μέσα από τη δική μου διαδρομή, είναι ότι η υγεία είναι το πολυτιμότερο αγαθό που έχουμε. Δυστυχώς πολλές φορές το καταλαβαίνουμε μόνο όταν κινδυνεύουμε να τη χάσουμε. Γι’ αυτό ένα έργο για την υγεία δεν είναι απλώς ένα ακόμη έργο. Είναι μια επένδυση στην ίδια την ανθρώπινη ζωή.
Κάποτε έγραψα στον Πρωθυπουργό μέσα από το αυτοκίνητό μου, επειδή δεν υπήρχε ούτε μία καρέκλα για να καθίσω. Σήμερα στέκομαι μπροστά σας στα εγκαίνια ενός ολόκληρου, καινούριου κτιρίου. Νιώθω ότι με εκείνο το γράμμα έβαλα κι εγώ ένα μικρό πετραδάκι σε αυτό το μεγάλο έργο.
Ένα πετραδάκι
μπορεί να μοιάζει ασήμαντο όταν το κρατάς μόνος σου στο χέρι, όταν όμως ενωθεί
με τα πετραδάκια πολλών ανθρώπων, μπορεί να γίνει θεμέλιο. Και πάνω απ’ όλα, σε
αυτό το θεμέλιο μπορεί να χτιστεί κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα κτίριο, μπορεί
να χτιστεί ελπίδα.
Σας ευχαριστώ,
κύριε Πρωθυπουργέ, που τότε ακούσατε τη φωνή μιας ασθενούς.Ευχαριστώ από
καρδιάς όλους όσοι συνέβαλαν ώστε αυτός ο τόπος να γίνει χώρος φροντίδας,
θεραπείας και ελπίδας για χιλιάδες ανθρώπους.
Εκ μέρους της ασθενούς που ήμουν τότε, της γυναίκας που είμαι σήμερα, εκ μέρους όλων των ασθενών και όλων εκείνων που αύριο θα περάσουν αυτή την πόρτα για να δώσουν τη δική τους μάχη, σας ευχαριστώ από καρδιάς».
Ολόκληρη η δήλωση της της Γεωργίας Ξανθοπούλου στα εγκαίνια της ειδικής πτέρυγας του νοσοκομείου «Παπανικολάου»
«Η δική μου ιστορία με τη Στοργή ξεκίνησε το 2015, όταν η ζωή μου άλλαξε μέσα σε μια στιγμή.
Διαγνώστηκα με οξεία λευχαιμία και από εκείνη την ημέρα ξεκίνησε ένας πολύ μεγάλος και δύσκολος αγώνας. Νοσηλεύτηκα για χρόνια και η Στοργή έγινε το δεύτερο σπίτι μου.
Οι άνθρωποί της με την αγάπη και την επιστημοσύνη τους έγιναν η οικογένειά μου. Όταν όμως ζεις για χρόνια μέσα σε έναν χώρο, γνωρίζεις και τις πληγές του. Βλέπεις τις ελλείψεις, την ανεπάρκεια των χώρων, την πίεση που δημιουργεί η έλλειψη προσωπικού.
Βλέπεις ανθρώπους να προσπαθούν καθημερινά να κάνουν το καλύτερο δυνατό κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, ξεπερνώντας πολλές φορές ακόμα και τον ίδιο τους τον εαυτό.
Και γνώριζα κάτι που με πονούσε ακόμα περισσότερο. Ότι η ιατρική προχωρούσε, υπήρχαν νέες θεραπείες, περισσότερες ελπίδες, αλλά κάποιες από αυτές δεν μπορούσαν να προσφερθούν λόγω έλλειψης χώρων.
Θυμάμαι πολύ έντονα μια μέρα το 2019. Είχα έρθει για να εξεταστώ και η αίθουσα αναμονής ήταν τόσο γεμάτη που δεν υπήρχε ούτε μία καρέκλα να καθίσω.
Πήγα λοιπόν και κάθισα στο αυτοκίνητό μου. Μόνη, κουρασμένη και απογοητευμένη. Πήρα το κινητό μου και άρχισα να γράφω. Έγραψα ένα γράμμα στον Πρωθυπουργό.
Δεν ήξερα αν θα το διαβάσει ποτέ, δεν ήξερα αν θα έφτανε καν στα χέρια του, εκείνη τη στιγμή όμως ένιωθα ότι πρέπει να μιλήσω. Δεν ήξερα αν θα το διαβάσει ποτέ, δεν ήξερα αν θα έφτανε καν στα χέρια του, εκείνη τη στιγμή όμως… ε συγγνώμη… ένιωθα ότι πρέπει να μιλήσω.
Όχι μόνο για μένα, αλλά για όλους τους ανθρώπους που περίμεναν μαζί μου, για κάθε ασθενή που έδινε τη δική του μάχη και για τους γιατρούς και τους νοσηλευτές που πάλευαν καθημερινά στο πλευρό μας. Έστειλα εκείνο το γράμμα με μία μόνο ελπίδα: να ακουστούμε.
Και συνέβη κάτι που δεν περίμενα ποτέ. Ένα πρωινό χτύπησε το τηλέφωνό μου. Στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν ο κύριος Πρωθυπουργός.
Θυμάμαι ακόμα την έκπληξή μου. Περισσότερο όμως θυμάμαι την ανθρώπινη κουβέντα που κάναμε.
Με άκουσε πραγματικά. Και μου υποσχέθηκε ότι θα έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε. Σήμερα το μυαλό μου γυρίζει πίσω σε εκείνη τη γεμάτη αίθουσα αναμονής και στην αδύναμη και φοβισμένη ασθενή που βρίσκεται εδώ ζωντανή ανάμεσά σας για να πει ένα μεγάλο ευχαριστώ.
Γνωρίζω πολύ καλά ότι ένα έργο σαν αυτό δεν γίνεται από έναν άνθρωπο, ούτε από ένα γράμμα. Χρειάστηκαν αποφάσεις, σχεδιασμός, χρηματοδότηση, επιμονή, δουλειά και πάνω απ’ όλα η βούληση πολλών ανθρώπων.
Η ευγνωμοσύνη μου απευθύνεται σε όλους όσους συνέβαλαν για να φτάσουμε στη σημερινή ημέρα.
Κοιτάζοντας αυτό το κτίριο, βλέπω κάτι πολύ μεγαλύτερο από τοίχους και δωμάτια. Βλέπω καλύτερες συνθήκες νοσηλείας, αξιοπρέπεια για τον ασθενή και τη δυνατότητα να εφαρμοστούν θεραπείες που μέχρι χθες δεν μπορούσαν να προσφερθούν. Πάνω απ’ όλα όμως, βλέπω ζωή.
Αν υπάρχει κάτι που έμαθα μέσα από τη δική μου διαδρομή, είναι ότι η υγεία είναι το πολυτιμότερο αγαθό που έχουμε. Δυστυχώς πολλές φορές το καταλαβαίνουμε μόνο όταν κινδυνεύουμε να τη χάσουμε.
Γι’ αυτό ένα έργο για την υγεία δεν είναι απλώς ένα ακόμη έργο. Είναι μια επένδυση στην ίδια την ανθρώπινη ζωή.
Κάποτε έγραψα στον Πρωθυπουργό μέσα από το αυτοκίνητό μου, επειδή δεν υπήρχε ούτε μία καρέκλα για να καθίσω.
Σήμερα στέκομαι μπροστά σας στα εγκαίνια ενός ολόκληρου, καινούριου κτιρίου. Νιώθω ότι με εκείνο το γράμμα έβαλα κι εγώ ένα μικρό πετραδάκι σε αυτό το μεγάλο έργο.
Ένα πετραδάκι μπορεί να μοιάζει ασήμαντο όταν το κρατάς μόνος σου στο χέρι, όταν όμως ενωθεί με τα πετραδάκια πολλών ανθρώπων, μπορεί να γίνει θεμέλιο. Και πάνω απ’ όλα, σε αυτό το θεμέλιο μπορεί να χτιστεί κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα κτίριο, μπορεί να χτιστεί ελπίδα.
Σας ευχαριστώ, κύριε Πρωθυπουργέ, που τότε ακούσατε τη φωνή μιας ασθενούς. Ευχαριστώ από καρδιάς όλους όσοι συνέβαλαν ώστε αυτός ο τόπος να γίνει χώρος φροντίδας, θεραπείας και ελπίδας για χιλιάδες ανθρώπους.
Εκ μέρους της ασθενούς που ήμουν τότε, της γυναίκας που είμαι σήμερα, εκ μέρους όλων των ασθενών και όλων εκείνων που αύριο θα περάσουν αυτή την πόρτα για να δώσουν τη δική τους μάχη, σας ευχαριστώ από καρδιάς».
