Αντικειμενικά, η εμφάνιση του νέου κόμματος Τσίπρα δεν γέμισε ενθουσιασμό τα πλήθη, ούτε δημιούργησε κλίμα ανατροπής της σημερινής κυβέρνησης. Αντίθετα, τo πιθανότερο είναι πως ξύπνησε το ένστικτο αυτοσυντήρησης που λέει «μη μπλέξουμε ξανά».
Διότι ο πρώην πρωθυπουργός ήταν μεν άνετος στην παρουσίαση, καλή η σκηνοθεσία της εκδήλωσης (καλύτερη από της Καρυστιανού), άφθονος ο κόσμος που έτρεξε να τον ακούσει στο Θησείο. Δεν καταλάβαμε όμως τι κόμμα φτιάχνει, ούτε τι ακριβώς σχεδιάζει. Λίγο ΕΑΜ, λίγο Ανδρέα Παπανδρέου, λίγο από «προοδευτικές δυνάμεις», λίγο από αντισυστημικό φόβητρο, πατρίδα και αριστερά μαζί, κοριτσάκι στα λευκά σαν παπανδρεϊκή νοσταλγία του 1981. Σίγουρα ο Τσίπρας επέστρεψε και μαζί οι πολιτικές μιμήσεις και μεταμφιέσεις του.
Αρχικά ήταν αστείος ο υπαινιγμός ότι η Ελλάδα βρίσκεται υπό κατοχή και έρχεται ο Τσίπρας να την απελευθερώσει με τον νέο ΕΛΑΣ. Άτοπο ακόμη και να παραλληλίζεις τη σημερινή κατάσταση της χώρας με την Κατοχή του ’41-44. Ειδικά όταν ο ίδιος ο Τσίπρας έχει επιβάλλει μνημόνιο και έχει κυβερνήσει με ΝΑΤΟϊκή-ευρωπαϊκή υπακοή και πλήρη ενσωμάτωση στο σύστημα και στα συμφέροντα που υποτίθεται ότι θα ανέτρεπε.
Ακατανόητο, επίσης, γιατί ο Τσίπρας επέλεξε για όνομα του νέου κόμματος ακρωνύμιο που παραπέμπει (και) στην ελληνική αστυνομία. Εκείνος βέβαια προτάσσει την εμφυλιοπολεμική διάσταση (ΕΑΜ)ΕΛΑΣ, την ώρα που ισχυρίζεται πως κάνει στροφή προς το πολιτικό κέντρο και την μετριοπάθεια. Μπέρδεψε (συνειδητά;) τον ένοπλο στρατό της κατοχής, συνδεδεμένο με κομμουνιστές, Βελουχιώτη, νεκρούς, εκτελέσεις, με το υποτιθέμενο πολιτικό του «rebranding». Ο Τσίπρας πάντα έκανε καριέρα ως απειλή και φόβητρο στο σύστημα, πιθανόν αυτό να θέλει να υποδηλώσει και τώρα.
Αλλά είναι ακατανόητη η προσπάθειά του να εμφανιστεί ως εκφραστής ενός νέου «λαϊκού πατριωτισμού». Ο άνθρωπος που υποστήριξε τον αντιεθνικισμό της Αριστεράς, τώρα επικαλείται την πατρίδα και οικειοποιείται εθνικά σύμβολα της δημοκρατικής παράδοσης, αλλάζοντας ξανά προσωπείο. Ξέρει φυσικά ότι η ελληνική Αριστερά διψάει για μύθους, σύμβολα και ιστορίες του παρελθόντος και δίνει τα ρέστα του.
Κυρίως, ο Τσίπρας επιστρέφει γιατί οι αντίπαλοί του αποδείχτηκαν κάτω του μετρίου, τουλάχιστον στον δικό του πολιτικό χώρο. Θυμίζω ότι το ΠΑΣΟΚ είχε τρία χρόνια για να αυξήσει τα ποσοστά του και να αποκτήσει την κυριαρχία του λεγόμενου προοδευτικού χώρου, του χώρου της Κεντροαριστεράς, όσο ο Τσίπρας απείχε και η αριστερά σπαρασσόταν από εμφύλιο. Έχασε την ευκαιρία. Το ΠΑΣΟΚ εγκλωβίστηκε σε μια παρωχημένη αντιδεξιά ρητορική σε βαθμό υστερίας, όπως φάνηκε και από την άρνησή του να ψηφίσει την ανανέωση της θητείας Στουρνάρα. Μια με την Καρυστιανού, την άλλη με τη Ζωή, ο Νίκος Ανδρουλάκης έχασε το κεντρώο ακροατήριο που αποζητά την πολιτική σταθερότητα και μετριοπάθεια. Αντί να απορροφήσει τον ΣΥΡΙΖΑ με τα πολιτικά του επιχειρήματα και να χτυπήσει την ΝΔ στον χώρο του Κέντρου, επέλεξε να κάνει αριστερή στροφή και έγινε φανατικός υβριστής του Μητσοτάκη. Με μηδενικό κέρδος και επιπλέον εγκατάλειψη από κεντρώους ψηφοφόρους. Αποτέλεσμα, τώρα που ο Τσίπρας επιστρέφει, το ΠΑΣΟΚ να χάνει στις δημοσκοπήσεις.
Στον Τσίπρα δίνεται ξανά η ευκαιρία να εκσυγχρονίσει την ντόπια Αριστερά, αλλά δείχνει να παραμένει ο ίδιος, με τοξικότητα, συνθήματα και αφήγημα μιας ξεπερασμένης εποχής. Βασικά θα κριθεί από το αν θα μπορέσει να αμφισβητήσει την κυριαρχία του Κυριάκου Μητσοτάκη και της Κεντροδεξιάς. Προς το παρόν το εγχείρημά του δεν δείχνει τέτοια σημάδια. Το να καταφεύγεις σε δυο-τρία «σιγουράκια» και σε παλιακά μηνύματα, δείχνει ότι σου λείπει ο φρέσκος προγραμματικός λόγος και το νέο πολιτικό αφήγημα. Με τα παλιά εργαλεία του 2015 πας να αντιμετωπίσεις τον κόσμο του 2027 που τρέχει πλέον με άλλες ταχύτητες. Αλλά με τον Τσίπρα δεν ξέρεις ποτέ πόσο μπορείς να μπλέξεις…
