Αγαπητή Σήλια, αγαπητά μου παιδιά…
Λόγος παραινετικός και πένθιμος προς Έλληνες κοσμικούς
ΑΓΑΠΗΤΗ ΣΗΛΙΑ,
Διάβασα στη Wall Street Journal ότι μετέφερες με το ιδιωτικό σου αεροπλάνο την πρώην πρέσβειρα Γκιλφόιλ στο Παρίσι, να παρακολουθήσει την επίδειξή σου στην εβδομάδα μόδας. Της πλήρωσες και τα έξοδα στο Fοur Seasons Geoge V. Στο ανταπέδωσε με κάτι στόρις στα 2 εκατομμύρια followers της. Πες μου. Από όλους τους ανθρώπους που μπορούσες να χρησιμοποιήσεις, τι βρήκες στην Γκιλφόιλ που σχετίζεται με την κομψότητα, ιδίως την παρισινή; Σε ενέπνευσε ο τρόπος που βάφεται και ντύνεται; Το ήθος της το αποδεδειγμένα εξωνημένο; Είναι αυτό το πρόσωπο η ταιριαστή ινφλουένσερ σου;
Αν ισχύει, που ισχύει, έχεις τόση σχέση με την «υψηλή ραπτική», όση σχέση έχει η ατιμασμένη πρέβειρα με τον Λογγίνο.
Αλλά κι εσύ, τι σχέση έχεις ακριβώς με την «υψηλή ραπτική»; Απ’ ό,τι έψαξα και ρώτησα, ουδείς σοβαρός επαγγελματίας ή μέσο σε έχει πάρει σοβαρά, παρά τον άοκνο πλούτο σου. Θεωρείσαι μια κοσμική σχεδιάστρια, χωρίς αυθεντικό χαρακτήρα και έμπνευση, με ρούχα που θα μπορούσαν να είναι του Elie Saab ή οποιουδήποτε άλλου Λιβανέζου ή και Αιγυπτίου designer. Bon pour l’ Orient, εν πάση περιπτώσει. Κάπως διασώζεσαι από την δεξιοτεχνία των ατελιέ σου (τα ρούχα σου έχουν, λένε, κάποιες δουλεμένες λεπτομέρειες), αλλά παράγεις, στην ουσία, «νυφικά», και μάλιστα υπερβολικά προκλητικά, οριακά χυδαία. Σου λείπει εντελώς το sophistication, το οποίο, ούτως ή άλλως, σπανίως επεδίωξες. Δεκαετίες, τα ίδια και τα ίδια, χωρίς την παραμικρή αναφορά σε αισθητική και Τέχνες.
Βέβαια τα celebrities που «δεξιώνεσαι» σε τιμούν ευάρεσκα στα timeline τους (η τόσο υπάκουη Heidi Klum ― φαντάζομαι με μπλοκάκι). Σε βίντεο που είδα σε λαϊκή εφημερίδα, η οποία σε πιστεύει βαθιά, ακράδαντα, σχεδόν συγκινητικά, περπατάς αγέρωχη και μόνη σε κάτι μαρμαρίνες, με μαύρα γυαλιά για να μη τυφλώνεσαι από τα φλας (που δεν υπάρχουν), και οι επικολυρικές λεζάντες αναφέρουν κάτι για «εκρηκτική σου είσοδο», «θρίαμβο», «πάταγο», «γκλάμουρ», κοσμικό σάλαγο στο αδυσώπητο αροντισμάν του στιλ. Το ξέρεις: σε αποθεώνουν καμμιά εικοσαριά σεσημασμένοι φτωχοδιάβολοι. Αυτό που κατ’ ευφημισμόν ονομάζεται κοσμικογραφία και στην ουσία είναι publi από τζαμπατζήδες. Όχι ότι απέμειναν πολλοί σοβαροί στο άθλημα. Ακόμη και η Vogue, έβαλε στο εξώφυλλό της τις δύο πιο βάναυσα άκομψες γυναίκες του πλανήτη: την Λόρεν Σάντσες και την Κίμπερλι Γκιλφόιλ. Τα πάντα είναι χρήμα. Και δύναμη. Και διαπλοκή. Που πάλι είναι χρήμα.
Δεν είσαι η μόνη που μπαλώνεσαι με δαύτους. Πριν λίγες μέρες ήταν η Κούστα. Ντυμένη επίσης με «εντυπωσιακές» ανδαλουσιάνικες δαντέλες, σε πόζα που ξεκίναγε από Λόρκα αλλά ξώκειλε σε θέατρο σκιών. Και ο φαντεζί άντρας της, δίπλα στην Βίσση, ντυμένοι Απάχηδες των Αθηνών. Με τον αποχυμωμένο Έλτον Τζον που σέρνεται στα γεράματα όπου του ανεμίσουν τη δεσμίδα, λες κι έχει ανάγκη― από Έλληνες μπουζουκόβιους μέχρι Ρώσσους ολιγάρχες με ολίγη δολοφονία στο αίμα τους. Και λίγο παλιότερα η Γιάννα Αγγελοπούλου με τα χρυσοποίκιλτα κοστούμια και το πούρο, ενώ η Ελλάδα είχε γονατίσει (και κάπως εξ αιτίας της). Όλοι αυτοί, αντίτυπα μιας ναρκισσιστικής συμπεριφοράς, επιδεικτικής και χυδαίας, που αποενοχοποιήθηκε με την επικυριαρχία του Τραμπ ― αυτού του ονείδους που στη θέση της καρδιάς έχει ένα εργοστάσιο μίσους. Και απονιάς. Για να πω και μια λέξη που ίσως ακουστεί εξωτική.
Αφού λοιπόν ένας όγκος κοπριάς μπορεί να βρίσκεται στην κορυφή του κόσμου, τότε όλοι μπορούν να αμολήσουν τα ένστικτά τους σα σκυλιά, ξεδιάντροπα, απροκάλυπτα. Να τοξινωθούν οι incels και να γίνουν ακροδεξιά τάγματα εφόδου, να εσωτερικεύσουν όλες οι έφηβες τον μισογυνισμό του Αντριου Τέιτ και να αποκτήσουν όψη κατάλληλη για OnlyFans· αντι-woke αγγιτάτορες να αφήσουν τα ρατσιστικά αβγά τους στο υποσυνείδητο «ανδροπρεπών ομοφυλόφιλων», όπως ο Ξιαρχός και ο Λάκης Γαβαλάς ― να γίνει αυτός ο κόσμος ένα αχαλίνωτο θέατρο άγριας ηλιθιότητας. Όπως τότε, που τα φύλα ήταν δύο και οι παρθένες μύριζαν κρίνους στη δροσερή αυλόπορτα.
Και η υποκριτική Ευρώπη να παρακολουθεί, υπολογιστική και άπραγη, την επέλαση του νέου ερέβους, θάβοντας ακόμη πιο βαθιά στο ιδεολογικό της μνήμα το λείψανο του Δυτικού Πολιτισμού. Να την προσβάλλουν κατάμουτρα εγκληματίες και οιονεί δικτάτορες στην έδρα της και να μη βγάζει κιχ. Για να μη ταραχτεί η Οικονομία. Οι συμμαχίες.
Οπότε, κάπου να σας δικαιολογήσω κιόλας. Είμαστε όλοι και όλες (και όλα) παιδιά μιας εκτροχιασμένης εποχής― μπάσταρδα του Τραμπ. Μπορούμε ατιμωρητί να κάνουμε ό,τι θέλουμε, να κόβουμε και να ράβουμε το αφήγημά μας, όπως τις μούρες μας. Ειδικά εσείς, που έχετε τα μέσα. Μπορείτε να είστε πάμπλουτοι αλλά να θέλετε να αγαπιέστε σαν φτωχοί. Να έχετε τρικυμία εν κρανίω, αλλά να κάνετε τους διανοούμενους. Να στάζει αίμα το σαγόνι σας, αλλά να τρέχετε σε αρτοκλασίες. Να είστε ακαλαίσθητοι αλλά να χορηγείτε το Μet Gala. Να κάνετε τους ταπεινούς, αλλά τη δύσκολη ώρα να ορθώνεται από μέσα σας, σα το καυλό του Άλιεν, το απέθαντο Προνόμιό σας. Να είστε Βαλκανομοδίστρες αλλά να δείχνετε στην Εβδομάδα Μόδας Παρισίων τα τσίτια με τα καθρεφτάκια σας. Να μην έχετε δημιουργήσει ποτέ τίποτα, αλλά να τραβάτε νυχθημερόν τον κόσμο απ’ το μανίκι επειδή παντρευτήκατε έναν πλούσιο και είναι φιλενάδα σας η Βίσση.
Υπήρξαν πλούσιοι και πριν από σας. Σε άλλες εποχές. Οι οποίοι γνωρίζοντας πόσο στενή είναι γι’ αυτούς η πύλη του επέκεινα, ήθελαν να μνημειωθούν μέσα από δωρεές, Ιδρύματα, αγαθοεργίες ― επιστρέφοντας στην κοινωνία ένα κλάσμα από όσα η Τύχη, οι ικανότητες ή έστω οι απάτες τους τούς ενεχείρισαν. Είχαν μια στοιχειώδη σοβαρότητα.
Εσείς όμως είστε η ενσάρκωση ενός από τα επικινδυνότερα θανάσιμα αμαρτήματα ―της Ματαιοδοξίας― στην πιο φτηνή και ανόητη εκδοχή του.
Και δυστυχώς θα απασχολείτε αυτή την ξέπνοη χώρα διηνεκώς. Γιατί έχετε τον τρόπο και τα ανθρώπινα απωθημένα είναι βαρέλι δίχως πάτο.
