Στο Mega και στην εκπομπή «Live News» για τις τελευταίες στιγμές του συζύγου της, Δημήτρη Κόκοτα, ο οποίος έφυγε από τη ζωή την Τρίτη (25/8) σε ηλικία 57 ετών, μίλησε η σύζυγός του, Κατερίνα Πετράκη.
Η Κατερίνα Πετράκη μίλησε, μεταξύ άλλων, για τον αγώνα που έδωσε -επί δυόμισι χρόνια στη ΜΕΘ του «Γεννηματάς»- ο Δημήτρης Κόκοτας, τονίζοντας πως παρά την εξάντληση του οργανισμού του, μέχρι το τέλος αντιδρούσε και είχε επαφή με το περιβάλλον.
Ανέφερε ότι ο άντρας της καταλάβαινε όσα του έλεγαν και προσπαθούσε να ανταποκριθεί, ακόμη και σε απλές κινήσεις. Η εικόνα αυτή είχε δημιουργήσει την ελπίδα ότι σταδιακά θα μπορούσε να ανακάμψει: «Κουνούσε τα δάχτυλα, έκανε κάπως την κίνηση, όσο μπορούσε και θεώρησα ότι σιγά, σιγά έρχεται κοντά μας».
Δημήτρης Κόκοτας: Τι είπε η σύζυγός του, Κατερίνα Πετράκη
Όσον αφορά στη στήριξή της, η Κατερίνα Πετράκη διευκρίνισε ότι δεν ένιωσε ποτέ ότι έκανε κάποια θυσία, αφού η αγάπη της για εκείνον υπαγόρευε να στέκεται διαρκώς στο πλευρό του.
Ευχήθηκε μάλιστα να υιοθετήσουν όλοι κάποια από τα στοιχεία της προσωπικότητάς του, ώστε ο κόσμος να μην είναι «ζούγκλα».
Όπως είπε στην εκπομπή «Live News», το απόγευμα της Τετάρτης 26 Αυγούστου: «Προσπαθούσε να πάρει τα πάνω του, αλλά (…) ένας κουρασμένος οργανισμός. Το τελευταίο μικρόβιο δεν το νίκησε, δυστυχώς. Ο Δημήτρης καταλάβαινε, είχε συναίσθημα, αντιδρούσε.
Δηλαδή, εκτελούσε εντολές με όση δύναμη είχε. Καταλάβαινε ό,τι του έλεγα. Του έλεγα να κάνει πράγματα, ό,τι ιδέα είχα, να προσπαθήσει. Να παίξει πιάνο, ας πούμε. Κουνούσε τα δάχτυλα, έκανε κάπως την κίνηση, όσο μπορούσε και θεώρησα ότι σιγά – σιγά έρχεται κοντά μας. Δεν μπορώ να το πιστέψω.
Ναι, καταλάβαινα ότι είναι μία ριψοκίνδυνη κατάσταση μέσα στην εντατική, δεν έχω άγνοια. Αλλά είχε δύναμη, το αντιμετώπιζε. Δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι δεν θα είμαι εκεί, κάθε μέρα ήμουν εκεί. Ήταν η μόνη ώρα που μπορούσα να τον δω. Ευτυχώς δεν μου έτυχε κάτι που να μη μου επιτρέψει να πάω.
Ό,τι και αν είχα, είτε αφορούσε το παιδί είτε αφορούσε άλλη υποχρέωση, πήγαινε σε άλλη ώρα, σε άλλη μέρα, αρκεί να μπορώ να έχω το επισκεπτήριο. Δεν ξεπέρασα τις δυνάμεις μου. Έκανα αυτό που για μένα ήταν αυτονόητο. Για μένα όταν αγαπάς δεν υπάρχει η λέξη θυσία».
Κλείνοντας, ανέφερε: «Αν μπορούμε να γίνουμε όλοι λίγο σαν τον Δημήτρη, να είμαστε ευγενικοί, να χαμογελάμε, να συγχωρούμε και ίσως να μην είμαστε η ζούγκλα που είμαστε αυτή τη στιγμή».
