Η Γκρέισι Έιμπραμς έχτισε την καριέρα της γράφοντας σαν να μην ήξερε πού αλλού να βάλει όσα ένιωθε.
Στα πρώτα της τραγούδια υπήρχε πάντα κάτι από δωμάτιο, ημερολόγιο, κορίτσι που μιλάει χαμηλά για να μην το ακούσει όλο το σπίτι. Αυτή η ευθραυστότητα έγινε σιγά σιγά γλώσσα, μετά κοινότητα, μετά περιοδεία, μετά στάδια, μετά μια θέση δίπλα στην Τέιλορ Σουίφτ, την Ολίβια Ροντρίγκο και τη Λορντ, που την έχουν αναγνωρίσει ως μία από τις πιο χαρακτηριστικές νέες φωνές της αμερικανικής ποπ.
Τώρα, στο νέο μεγάλο προφίλ της στη Vogue, η 26χρονη τραγουδίστρια βρίσκεται σε μια άλλη στιγμή. Όχι λιγότερο ευάλωτη, αλλά κάπως πιο ενήλικη. Λιγότερο χαμένη μέσα στο χάος και περισσότερο περίεργη για το τι μπορεί να γράψει ένας άνθρωπος όταν δεν καταρρέει συνέχεια.
Η Vogue τη συναντά στο Λος Άντζελες, στο Rustic Canyon Recreation Center, εκεί όπου την έφερναν οι γονείς της όταν ήταν παιδί. Είναι με τον σκύλο της, τον Weenie, ένα μακρύτριχο ντάτσχουντ που έχει μείνει προσωρινά στους γονείς της μέχρι να λυθούν τα χαρτιά για να μεταφερθεί στο Λονδίνο, όπου ζει πλέον αρκετό καιρό με τον Πολ Μεσκάλ.
Η εικόνα είναι σχεδόν αντιθεαματική: παντελόνι cargo, φούτερ, καπέλο των Red Sox, μια ποπ σταρ που θα μπορούσες για ένα δευτερόλεπτο να περάσεις για κορίτσι που γύρισε σπίτι για διακοπές. Λίγες ημέρες νωρίτερα, όμως, βρισκόταν στα Όσκαρ στο πλευρό του Μεσκάλ, με Chanel, χειροκροτώντας την Τζέσι Μπάκλεϊ για το Hamnet. Αυτή η απόσταση, ανάμεσα στη βόλτα με τον σκύλο και στο κόκκινο χαλί, είναι περίπου το μέρος όπου βρίσκεται σήμερα η Έιμπραμς.
Το πιο ενδιαφέρον σημείο γύρω από το νέο της άλμπουμ, Daughter from Hell, που κυκλοφορεί τον Ιούλιο, είναι ότι η Έιμπραμς παραδέχεται πως φοβήθηκε ότι η σταθερότητα θα της στερούσε την ανάγκη να γράφει. Είχε περάσει μεγάλο μέρος της καριέρας της γράφοντας για την ανασφάλεια μέσα στις σχέσεις. Τώρα, στη σχέση της με τον Μεσκάλ, έμαθε να μιλά πιο ανοιχτά, πιο υγιώς, χωρίς να περιμένει να γίνουν όλα πρώτα τραγούδι.
Και αυτό την τρόμαξε. Αν δεν πονάς με τον παλιό τρόπο, τι γράφεις;
Η απάντηση φαίνεται να ήρθε ξανά στο Long Pond Studio, το στούντιο του Άαρον Ντέσνερ, με τον οποίο έχει χτίσει έναν από τους πιο καθοριστικούς δημιουργικούς δεσμούς της. Εκεί είχαν γραφτεί και ηχογραφηθεί και τα δύο προηγούμενα άλμπουμ της. Εκεί επέστρεψε και τώρα, όχι για να αλλάξει εντελώς ήχο, αλλά για να σκάψει βαθύτερα σε αυτό που ήδη κάνει.
Ο Ντέσνερ, όπως λέει η ίδια, της έδειξε ότι δεν χρειάζεται κάθε φορά να κυνηγάς το εντυπωσιακά καινούργιο. Μπορείς να μείνεις λίγο περισσότερο σε αυτό που ξέρεις να κάνεις και να το βαθύνεις. Η ίδια μιλά για τη δική του ζωή στο Hudson Valley, για την ηρεμία, την οικογένεια, τους φίλους, σαν να είδε σε αυτόν ένα παράδειγμα καριέρας που δεν καταβροχθίζει τα πάντα γύρω της.
Το Daughter from Hell, όπως το περιγράφει, είναι «το άθροισμα όλων των κομματιών» της. Τα τραγούδια παραμένουν δικά της: εσωστρεφή, τρυφερά, με φολκ ρίζες και λεπτομέρειες που μοιάζουν βγαλμένες από προσωπική συνομιλία. Η παραγωγή, όμως, είναι μεγαλύτερη, πιο πλούσια, πιο έτοιμη για τους χώρους όπου παίζει πια. Γιατί η Γκρέισι Έιμπραμς δεν είναι πλέον το κορίτσι που τραγουδούσε στο Instagram περιμένοντας να τη βρει ένας άγνωστος. Είναι ποπ σταρ που γεμίζει αρένες.
Το προφίλ θυμίζει και την αρχή αυτής της διαδρομής: τα βίντεο στο Instagram, τα τραγούδια από το δωμάτιό της, τη σύντομη φοίτηση στο Barnard, την απόφαση να αφήσει τις σπουδές και να ακολουθήσει τη μουσική. Το πρώτο της EP, Minor, κυκλοφόρησε μέσα στην πανδημία, σε μια στιγμή όπου η ευθραυστότητα των τραγουδιών της συνάντησε ένα κοινό που επίσης δεν ήξερε πού να βάλει τη δική του.
Μετά ήρθαν όλα γρήγορα. Περιοδείες, το Good Riddance, η Eras Tour με την Τέιλορ Σουίφτ, υποψηφιότητα για Grammy, το The Secret of Us, μεγαλύτερες αίθουσες, μεγαλύτερη πίεση. Κάποια στιγμή, λέει, σταμάτησε για πρώτη φορά μετά από χρόνια και κατάλαβε ότι είχε καιρό να δει φίλους, να μαγειρέψει, να κοιμηθεί κανονικά. Το σώμα της είχε μάθει να ζει μόνο σε ρυθμό μετακίνησης.
Η σχέση με τον Πολ Μεσκάλ υπάρχει στο προφίλ, φυσικά, αλλά δεν είναι το πραγματικό θέμα. Είναι περισσότερο μέρος μιας νέας φάσης: ένα σπίτι στο Λονδίνο γεμάτο όργανα, ένα πιάνο, συζητήσεις για σενάρια, ο ίδιος να ετοιμάζεται να παίξει τον Πολ ΜακΚάρτνεϊ στις ταινίες του Σαμ Μέντες για τους Beatles, εκείνη να δοκιμάζει να σκεφτεί τη ζωή της πέρα από το επόμενο τραγούδι.
Το ίδιο συμβαίνει και με την υποκριτική. Η Έιμπραμς ετοιμάζεται να πρωταγωνιστήσει στο Please, τη νέα ταινία της Χαλίνα Ράιν για την A24, μετά το Babygirl. Η ίδια λέει ότι δεν ήταν κάτι που είχε φανταστεί για τον εαυτό της, αλλά το σενάριο άνοιξε μέσα της κάτι που ήθελε να ακολουθήσει. Διαβάζει θεατρικά έργα, φτιάχνει playlists, γράφει μουσική εμπνευσμένη από τον χαρακτήρα της. Με άλλα λόγια, δεν φεύγει από το τραγούδι. Απλώς αρχίζει να δοκιμάζει και άλλους τρόπους να υπάρχει μπροστά σε μια ιστορία.
Το πιο ανθρώπινο κομμάτι του προφίλ, όμως, βρίσκεται αλλού: στην επιστροφή της στην παιδική της εκδοχή. Στο Daughter from Hell, η Έιμπραμς κοιτάζει το κορίτσι που υπήρξε, το παιδί που περιγράφει ως «tornado», που έφερνε χάος στο σπίτι και μετά μεγάλωσε σχεδόν δημόσια, πάνω σε σκηνές γεμάτες ανθρώπους. Μιλά για τη σχέση με τη μητέρα της, για συγγνώμες που ήρθαν αργά, για το πόσο γρήγορα περνά ο χρόνος και για την ανάγκη να φτιάξει μια ζωή που δεν θα είναι μόνο δουλειά.
Η μητέρα της λέει στη Vogue ότι η Γκρέισι έμοιαζε συχνά μεγαλύτερη από την ηλικία της, με μια αυτοπεποίθηση που άλλοτε ήταν αληθινή και άλλοτε κάλυπτε βαθιά ανασφάλεια. Η ίδια η Έιμπραμς μιλά για το ημερολόγιό της σαν για ασφαλές μέρος. Και κάπως έτσι ξεκίνησε και η σχέση της με το ίντερνετ: σαν ημερολόγιο που μπορούσε να το δει ένας άγνωστος χωρίς εκείνη να χρειαστεί να τον κοιτάξει στα μάτια.
Μόνο που το ίντερνετ δεν έμεινε αυτός ο χώρος. Σήμερα η Έιμπραμς έχει βγάλει τις εφαρμογές κοινωνικών δικτύων από το κινητό της. Δεν θέλει να τρέφεται από τα αστεία εις βάρος της, από τα σχόλια ότι είναι παιδί του Χόλιγουντ, ότι δεν άξιζε την καριέρα της, ότι δεν μπορεί να τραγουδήσει. Δεν τα ωραιοποιεί. Λέει ότι πολλές από αυτές τις σκέψεις τις είχε ήδη κάνει η ίδια για τον εαυτό της.
Είναι ίσως αυτό που κάνει τη νέα της φάση πιο ενδιαφέρουσα. Δεν εμφανίζεται ως ποπ σταρ που θεραπεύτηκε, γυάλισε και άφησε πίσω της την αβεβαιότητα. Εμφανίζεται ως κάποια που ξέρει πολύ καλά από πού έρχεται η ανασφάλειά της, αλλά δεν θέλει πια να την αφήνει να οδηγεί όλη της τη ζωή.
Στο προφίλ υπάρχει και η πολιτική της πλευρά: η ανησυχία για την Αμερική, οι αναφορές στη Roe v. Wade, η δημόσια στήριξη στην Kamala Harris, οι αναρτήσεις για τα παιδιά στη Γάζα. Η ίδια λέει ότι το να είσαι πολίτης αυτή τη στιγμή μοιάζει σκοτεινό. Δεν είναι το κέντρο του άρθρου, αλλά θυμίζει ότι η Έιμπραμς δεν θέλει να μείνει στον ρόλο της εύθραυστης τραγουδοποιού που γράφει μόνο για χωρισμούς.
Ίσως αυτό να είναι το πραγματικό brave new world της Γκρέισι Έιμπραμς. Όχι ένα νέο styling, όχι μια πιο εντυπωσιακή παραγωγή, όχι ο διάσημος σύντροφος, όχι η είσοδος στο σινεμά. Αλλά η αίσθηση ότι μπορεί πια να γράφει χωρίς να χρειάζεται να βρίσκεται πάντα στο χείλος.
Στη νέα της φάση, η Γκρέισι Έιμπραμς δεν προσπαθεί να αποδείξει ότι δεν είναι πια ευάλωτη. Προσπαθεί να μάθει τι μορφή παίρνει η ευαλωτότητα όταν δεν σε καταπίνει ολόκληρη.
Και αυτό, για μια ποπ τραγουδοποιό που έγινε διάσημη επειδή έμοιαζε να λέει ακριβώς αυτό που δεν μπορούσαν να πουν οι άλλοι, είναι ίσως το πιο μεγάλο στοίχημα.
με στοιχεία από Vogue
