Στα ορεινά νεφελώδη δάση της Κεντρικής Αμερικής, ένα μικρό ποντίκι με ασυνήθιστες φωνητικές ικανότητες έχει τραβήξει το ενδιαφέρον των νευροεπιστημόνων για έναν απρόσμενο λόγο: τον τρόπο με τον οποίο «συνομιλεί».
Πρόκειται για το Alston’s singing mouse, ένα είδος ποντικού που ανταλλάσσει σύνθετα, μελωδικά καλέσματα με άλλα μέλη του είδους του χωρίς να διακόπτει τον συνομιλητή του, σε μια συμπεριφορά που θυμίζει ανθρώπινο διάλογο.
Νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Nature δείχνει ότι η ικανότητα αυτή προέκυψε από την επέκταση υπαρχόντων νευρωνικών κυκλωμάτων, δηλαδή την ίδια αλλαγή που οι επιστήμονες συνδέουν με την εξέλιξη της ανθρώπινης γλώσσας.
Οι ερευνητές του εργαστηρίου Cold Spring Harbor στη Νέα Υόρκη συνέκριναν τον εγκέφαλο των ποντικών που «τραγουδούν» με εκείνον κοινών εργαστηριακών ποντικών, χρησιμοποιώντας τεχνική χαρτογράφησης νευρώνων που επιτρέπει την ανίχνευση των συνδέσεων μεταξύ διαφορετικών περιοχών του εγκεφάλου.
Η ανάλυση έδειξε ότι μέλη του συγκεκριμένου είδους διαθέτουν περίπου τριπλάσιο αριθμό νευρώνων που μεταφέρουν σήματα από τον κινητικό φλοιό προς δύο συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου.
In a new study published in @Nature, CSHL graduate student Emily Isko in the @ArkaupBanerjee Lab discovered an evolutionary difference in Alston’s singing mice that allows for enhanced vocal capabilities. Read more: https://t.co/Lz8xdM1RZU@TonyZador #InspiringDiscovery… pic.twitter.com/tTYazmzfM5
— Cold Spring Harbor Laboratory (@CSHL) May 7, 2026
Παρότι η διαφορά αυτή φαίνεται σημαντική, οι επιστήμονες τονίζουν ότι πρόκειται ουσιαστικά για σχετικά «διακριτικές» μεταβολές στην εγκεφαλική συνδεσμολογία και όχι για εντελώς νέες δομές.
Οι ήχοι που παράγουν τα συγκεκριμένα ποντίκια περιλαμβάνουν τόσο ακουστικές όσο και υπερηχητικές συχνότητες και μπορούν να διαρκέσουν έως και 16 δευτερόλεπτα. Οι ερευνητές έχουν παρατηρήσει ότι τα ζώα περιμένουν το ένα το άλλο να ολοκληρώσει το «τραγούδι» του πριν απαντήσουν, κάτι που θεωρείται σπάνιο στη ζωική επικοινωνία.
Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι τα ευρήματα μπορεί να βοηθήσουν στην κατανόηση όχι μόνο της εξέλιξης της ανθρώπινης γλώσσας αλλά και άλλων σύνθετων μορφών συμπεριφοράς στα ζώα.
Όπως σημειώνουν οι συντάκτες της μελέτης, η έρευνα ανοίγει τον δρόμο για συγκριτικές αναλύσεις εγκεφάλου μεταξύ συγγενικών ειδών με διαφορετικές συμπεριφορές, κάτι που μέχρι σήμερα δεν είχε εφαρμοστεί σε τέτοια κλίμακα.
Ο επικεφαλής της μελέτης, Αρκάρουπ Μπανερτζί, συνέδεσε τα ευρήματα με την άποψη του Κάρολου Δαρβίνου ότι η διαφορά ανάμεσα στον ανθρώπινο νου και εκείνον των ανώτερων ζώων είναι «διαφορά βαθμού και όχι είδους».
«Ακόμη και μικρές αλλαγές στον εγκέφαλο μπορούν να έχουν τεράστιες επιπτώσεις στη συμπεριφορά», ανέφερε.
Με πληροφορίες από New York Times
