ΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ ΤΟΥ 2020, όταν ο Ηλίας Κασιδιάρης έμπαινε στις φυλακές Δομοκού για να ξεκινήσει την έκτιση της ποινής που του είχε επιβληθεί για την διεύθυνση της εγκληματικής οργάνωσης «Χρυσή Αυγή», στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού η νεοφασιστική οργάνωση/συμμορία με την επωνυμία Proud Boys βρισκόταν στα ντουζένια της. Είχε γίνει μάλιστα τόσο διαβόητη η δράση της ώστε να αναγκαστεί η εταιρεία ρούχων Fred Perry να διακόψει την εισαγωγή στις ΗΠΑ και τον Καναδά ενός συγκεκριμένου μακό που είχε γίνει η de facto της οργάνωσης. Το μαύρο μακό με το κίτρινο στεφάνι και την διπλή κίτρινη ρίγα στο γιακά και στα μανίκια που φορούσαν όλα τα μέλη της, τόσο στις συγκεντρώσεις όσο και στα πογκρόμ τους.
Η ακροδεξιά εξάλλου δεν στελεχώνεται από μπροστάρηδες, αλλά από μπράβους. Μπράβους του συστήματος, ουσιαστικά.
Η σχέση της Fred Perry με τις νεανικές/μουσικές υποκουλτούρες είναι μακρά και περίπλοκη, μόνο ένα κομμάτι της όμως έχει να κάνει με την οικειοποίηση του (ποικιλοτρόπως) εμβληματικού brand από ακροδεξιές ομάδες. Δεν έπαυε όμως να προκαλεί ένα σοκ το θέαμα των νεοναζί παιδοβούβαλων με το ίδιο μαύρο μακό που φόραγες κάποτε – όχι και τόσο παλιά – κι εσύ, προτιμώντας υποσυνείδητα το κίτρινο σήμα επειδή «έκανε και λίγο ΑΕΚ», και όχι επειδή θυμίζει το χρυσοκίτρινο στεφάνι που κοσμούσε την χιτλερική τελετουργία και αποτελούσε το επίσημο έμβλημα των Proud Boys.
Τις ίδιες εκείνες μέρες, ο Ντόναλντ Τραμπ υιοθετούσε και επίσημα τα «Περήφανα Αγόρια», καλώντας τα σε επιφυλακή, όταν αναφώνησε “Proud Boys, stand back and stand by” κατά τη διάρκεια ενός προεδρικού debate δύο μήνες πριν από τις εκλογές του 2020. Μερικούς μήνες μετά, η οργάνωση θα πρωτοστατούσε στην επίθεση της 6ης Ιανουαρίου 2021 στο Καπιτώλιο, γεγονός που θα οδηγούσε τελικά στην εξάρθρωσή της και στην φυλάκιση των περισσότερων ηγετών της. Συνεπώς, έμοιαζε λίγο με μια “vintage” χειρονομία (σα να έχει σταματήσει ο χρόνος την ημέρα που φυλακίστηκε) η ενδυματολογική εκλογή του, μεσόκοπου πλέον στα 45 του, Κασιδιάρη να εμφανιστεί με το μαυροκίτρινο Fred Perry των Αμερικανών συνοδοιπόρων του κρατώντας διπλωμένη στο χέρι του μια ελληνική σημαία.
Ο ίδιος όμως γνωρίζει ότι ένα νεοναζιστικό μόρφωμα κάλλιστα μπορεί να ξεπλυθεί, να μεταλλαχτεί και να μετονομαστεί σε κάτι άλλο, κάνοντας ακριβώς την ίδια δουλειά. Στις αρχές της φετινής χρονιάς, μιλώντας σε δημοσιογράφο του Atlantic ο οποίος τον ρώτησε γιατί χάθηκαν από το συγκρουσιακό προσκήνιο οι Proud Boys, ο Ενρίκε Τάριο, ένας εκ των «ιστορικών» ηγετών της οργάνωσης, απάντησε: «επειδή πήραμε αυτό που θέλαμε». Και πρόσθεσε ότι δεν χρειάζεται να τρέχουν στους δρόμους και να ανοίγουν τα κεφάλια αριστεριστών και μεταναστών, αφού αυτό το κάνει, και μάλιστα πολύ πιο αποτελεσματικά, η ίδια η ομοσπονδιακή κυβέρνηση μέσω των επιδρομών των πρακτόρων της ICE, αρκετοί από τους οποίους υπήρξαν μέλη ή υποστηρικτές των Proud Boys. Αρκετοί επίσης ήταν ανάμεσα στους 1.500 «εξεγερθέντες» της 6ης Ιανουαρίου του 2021, στους οποίους ο Τραμπ φρόντισε να αποδώσει χάρη αμέσως μετά την δεύτερη εκλογή του.
Στο δυσοίωνο σύμπαν του σύγχρονου ολοκληρωτικού καπιταλισμού, του τεχνο-φασισμού και της πολεμικής οικονομίας, σ’ έναν κόσμο όπου η ακροδεξιά προπαγάνδα πάει σύννεφο, όπως και το «πανίσχυρο υπόγειο ρεύμα» για το οποίο κάνει λόγο ο Κασιδιάρης, κομπάζοντας συγχρόνως ότι «στις νέες ηλικίες είμαστε ήδη πρώτη δύναμη», σε μια συγκυρία όπου ο πολιτικός διάλογος έχει μετατοπιστεί τέρμα δεξιά, όπου ο ρατσισμός και ο εθνικισμός έχουν βρει την πόρτα ορθάνοιχτη και πραγματοποιούν λυσσαλέο comeback, δεν χρειάζεται καν να παριστάνει κανείς τον «αντισυστημικό». Η ακροδεξιά εξάλλου δεν στελεχώνεται από μπροστάρηδες, αλλά από μπράβους. Μπράβους του συστήματος, ουσιαστικά. Εν τέλει, δεν έχει και τόση σημασία η μέθοδος με την οποία θα συμμετάσχει – ενεργά ή από το παρασκήνιο – ο Ηλίας Κασιδιάρης στην προσεχή εκλογική αναμέτρηση, που μέχρι να πραγματοποιηθεί θα μας έχουν ζώσει κυριολεκτικά τα φίδια. Σημασία έχει ότι αυτό που αντιπροσωπεύει έχει κάτι το «θεσμικό», κάτι το «συστημικό όπως φάνηκε και από την παράσταση της αποφυλάκισής του, την οποία γενναιόδωρα αξιοποίησαν τα μεγάλα ΜΜΕ αναδεικνύοντάς την ως μείζον πολιτικό και επικοινωνιακό event.
