Εξαιρετικά κρίσιμη εξακολουθεί να είναι η κατάσταση της 17χρονης που έπεσε από την ταράτσα εξαώροφης πολυκατοικίας στην Ηλιούπολη, μαζί με μία φίλη της, την Τρίτη (12/5).
Σύμφωνα με ιατρικές πηγές, η ανήλικη έχει υποστεί ιδιαίτερα σοβαρά τραύματα, με τους θεράποντες ιατρούς να προχωρούν σε διαρκείς επανεκτιμήσεις της κατάστασής της, η οποία μπορεί να μεταβληθεί ανά πάσα στιγμή λόγω της κρισιμότητας του περιστατικού.
Όπως αναφέρεται, κατά τη διάρκεια της νοσηλείας της υπήρξε εξαιρετικά μεγάλη κινητοποίηση του ιατρικού προσωπικού, με τη συμμετοχή τουλάχιστον 20 διαφορετικών ιατρικών ειδικοτήτων που κλήθηκαν να συμβάλουν στη σταθεροποίησή της, το βράδυ της Τρίτης.
Παράλληλα, επισημαίνεται ότι προς το παρόν δεν αναμένεται η έκδοση επίσημου ιατρικού ανακοινωθέντος, με βάση τα έως τώρα δεδομένα.
Την ίδια στιγμή, πολιτική διάσταση στην υπόθεση έδωσε δημόσια τοποθέτηση της υπουργού Παιδείας, Σοφίας Ζαχαράκη, η οποία εξέφρασε «οργή και απογοήτευση» για τη μετατροπή μιας τραγικής υπόθεσης με ανήλικους σε δημόσιο θέαμα.
«Ας είμαστε πιο προσεκτικοί με τις λέξεις μας»
Η υπουργός σημείωσε ότι επέλεξε να μην παρέμβει άμεσα τις πρώτες ώρες, εκφράζοντας παράλληλα τη βαθιά της θλίψη και καλώντας σε σεβασμό προς τα παιδιά, τις οικογένειες και όλους όσοι δοκιμάζονται.
Ολόκληρη η ανάρτηση της υπουργού:
«Συνειδητά διάλεξα να σιωπήσω τις πρωτες ώρες αλλά είδα δυστυχώς με οργή και απογοήτευση μια τραγωδία με θύματα παιδιά να γίνεται θέαμα χωρίς συναίσθηση ευθύνης.
Στεκόμαστε με βαθιά θλίψη απέναντι σε ένα γεγονός που μας συγκλονίζει ως γονείς, ως εκπαιδευτικούς, ως κοινωνία.
Πριν από ο,τιδήποτε άλλο, οφείλουμε να σταθούμε με απόλυτο σεβασμό απέναντι στα ίδια τα παιδιά, στις οικογένειές τους, στους φίλους τους και στους ανθρώπους που βιώνουν αυτόν τον πόνο. Δεν είναι στιγμή για βιαστικά συμπεράσματα ή εύκολες αναλύσεις.
Είναι όμως μια ακόμη υπενθύμιση ότι πολλά παιδιά γύρω μας δίνουν καθημερινά σιωπηλές μάχες, που οι μεγάλοι δεν βλέπουμε πάντα εγκαίρως.
Γι’ αυτό χρειάζεται να είμαστε περισσότερο παρόντες. Να ακούμε ουσιαστικά. Να παρατηρούμε περισσότερο. Να δημιουργούμε σχέσεις εμπιστοσύνης και ασφάλειας, ώστε κάθε παιδί να αισθάνεται ότι έχει χώρο να μιλήσει και ανθρώπους να το στηρίξουν.
Ως Υπουργείο Παιδείας, έχουμε χρέος να βλέπουμε τα παιδιά όχι μόνο ως μαθητές, αλλά πρωτίστως ως νέους ανθρώπους με ανάγκες, αγωνίες, συναισθήματα και ευαισθησίες. Χρέος μας είναι να ενισχύουμε καθημερινά ένα σχολικό περιβάλλον που καλλιεργεί τον σεβασμό, την αποδοχή και την ουσιαστική στήριξη των παιδιών.
Παράλληλα, οφείλουμε να ενισχύουμε σταθερά τις δομές ψυχοκοινωνικής υποστήριξης, την παρουσία ειδικών στα σχολεία και τις πρωτοβουλίες ενημέρωσης και πρόληψης, ώστε κανένα παιδί να μη νιώθει αόρατο ή μόνο. Αυτή είναι μια ευθύνη που δεν ανήκει μόνο στο σχολείο ή στην οικογένεια.
Είναι ευθύνη όλων μας. Της Πολιτείας, της εκπαιδευτικής κοινότητας, των μέσων ενημέρωσης, της κοινωνίας συνολικά.
Έχουμε όλοι χρέος- Πολιτεία, Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, κοινωνία- να δείξουμε αυτοσυγκράτηση και υπευθυνότητα.
Να σεβαστούμε τα δύο παιδιά και τον πόνο των οικογενειών τους, αλλά και τον αγώνα που δίνουν αυτή την περίοδο χιλιάδες μαθητές και μαθήτριες.
Ας είμαστε πιο προσεκτικοί με τις λέξεις μας. Πιο διαθέσιμοι να ακούσουμε. Πιο κοντά στα παιδιά μας. Κανένα παιδί δεν πρέπει να αισθάνεται μόνο του».
