Στο πιο νυχτερινό κομμάτι του φετινού Φεστιβάλ Καννών, εκεί όπου οι ταινίες μπορούν να γίνουν πιο άγριες, πιο camp και πιο ασεβείς, εμφανίστηκε μία από τις πιο παράξενες queer ιδέες της διοργάνωσης: ένας διάσημος gay influencer του Παρισιού κολλάει έναν μυστηριώδη ιό που μετατρέπει τους gay άνδρες σε ετεροφυλόφιλους.
Η ταινία λέγεται Jim Queen και παρουσιάστηκε στα Midnight Screenings των Καννών. Στο κέντρο της ιστορίας βρίσκεται ο Jim Parfait, ένας γυμνασμένος queer influencer, «βασιλιάς» της κοινότητας των Gym Queens και αντικείμενο καθολικής επιθυμίας στη gay σκηνή του Παρισιού. Όταν προσβάλλεται από τον ιό Heterosis, η βασιλεία του τελειώνει απότομα: χάνει το status του, εγκαταλείπεται από το κοινό του και βλέπει το σώμα που τον έκανε επιθυμητό να παύει να λειτουργεί ως κοινωνικό νόμισμα.
Σύμφωνα με την επίσημη περιγραφή των Καννών, ο Jim μένει σχεδόν μόνος, με μοναδικό σύμμαχο τον Lucien, έναν αδύνατο και αφοσιωμένο twink, που τον ακολουθεί μέσα στο queer χάος του Marais για να βρουν έναν γιατρό που φημολογείται ότι έχει τη θεραπεία.
Το Jim Queen είναι το πρώτο μεγάλου μήκους φιλμ των Nicolas Athané και Marco Nguyen, οι οποίοι υπογράφουν και το σενάριο μαζί με τους Simon Balteaux και Brice Chevillard. Την παραγωγή έχει αναλάβει το γαλλικό animation studio Bobbypills, γνωστό για τον ενήλικο, σατιρικό και συχνά βίαιο κόσμο του.
Στο φωνητικό καστ συμμετέχουν ο Alex Ramirès ως Jim Parfait και ο Jérémy Gillet ως Lucien. Η παρουσία, όμως, που τραβά αναπόφευκτα την προσοχή είναι εκείνη του François Sagat. Μία από τις πιο αναγνωρίσιμες μορφές του gay porn, ο Sagat δανείζει τη φωνή του στον Pavel, τον αντίπαλο του Jim.
Οι δημιουργοί της ταινίας είπαν στο Hollywood Reporter ότι ήθελαν οι φωνές να προέρχονται από την ίδια την κοινότητα, ώστε οι χαρακτήρες να μη μοιάζουν παρατηρημένοι απ’ έξω. Ο Marco Nguyen περιέγραψε τον Sagat όχι απλώς ως ηθοποιό πορνό, αλλά ως icon, εξηγώντας ότι η παρουσία του στο project έμοιαζε σχεδόν αυτονόητη.
Η ομάδα, πάντως, δεν ήταν βέβαιη ότι θα δεχόταν. Ο Pavel είναι μια καρικατούρα που παίζει με τη μυθολογία του γυμνασμένου gay σώματος, των στεροειδών, του Botox και της υπερβολής. Ακριβώς εκεί, όμως, φαίνεται πως λειτούργησε ο αυτοσαρκασμός του Sagat: αναγνώρισε ότι ο χαρακτήρας συνομιλεί με τη δημόσια εικόνα του και μπήκε στο παιχνίδι.
Πίσω από το εξωφρενικό premise, το Jim Queen ακουμπά και σοβαρότερα θέματα. Το Reuters σημειώνει ότι οι δημιουργοί χρησιμοποίησαν το χιούμορ και το animation για να μιλήσουν για εμπειρίες της gay κοινότητας που σπάνια εμφανίζονται με αυτόν τον τρόπο στην οθόνη: τη νύχτα, τις υποκουλτούρες, το στίγμα, αλλά και τον φόβο γύρω από τον HIV/AIDS.
Η ίδια η διαδρομή της ταινίας μέχρι τις Κάννες μοιάζει να λέει κάτι για το θέμα της. Οι δημιουργοί ανέφεραν ότι χρειάστηκαν οκτώ χρόνια για να ολοκληρώσουν το project, καθώς συχνά άκουγαν ότι είναι «πολύ gay» για να βρει ευρύτερο κοινό.
Αυτό, τελικά, είναι και το ενδιαφέρον του Jim Queen. Δεν προσπαθεί να κάνει την queer εμπειρία πιο καθωσπρέπει ή πιο εύπεπτη. Αντίθετα, την οδηγεί στην υπερβολή της. Παίρνει το gym body, το influencer status, το gay panic, την αρρενωπότητα, το σεξ, την κοινότητα, την εγκατάλειψη και την εικόνα του σώματος ως νόμισμα, και τα μετατρέπει σε μια ενήλικη, βρόμικη, animated σάτιρα.
Στις Κάννες, όπου το κόκκινο χαλί συχνά παράγει περισσότερο θέαμα από τις ίδιες τις ταινίες, το Jim Queen φέρνει κάτι πιο αστείο και πιο απείθαρχο: έναν κόσμο όπου η απόλυτη καταστροφή για έναν gay influencer δεν είναι να ακυρωθεί, αλλά να χάσει το ίδιο το queer σύστημα που τον έκανε επιθυμητό.
