Το «Danceteria» είναι το τελευταίο άλμπουμ των Soft Cell και ταυτόχρονα μια επιστροφή εκεί όπου για τον Μαρκ Άλμοντ και τον Ντέιβ Μπολ άνοιξε κάποτε ο κόσμος: στη Νέα Υόρκη του 1982, στα κλαμπ, στο post-punk και στη disco, στον Λου Ριντ και τους Velvet Underground, στον Τζόρτζιο Μορόντερ και στον Sylvester.
Οι δύο νεαροί Βρετανοί γνώριζαν μέχρι τότε την πόλη μόνο μέσα από ταινίες, δίσκους και τηλεόραση. Σχεδόν πέντε δεκαετίες μετά τη δημιουργία των Soft Cell, ο Άλμοντ περιγράφει το τελευταίο τους άλμπουμ ως «ερωτική επιστολή» σε εκείνη την Αμερική και ως αποχαιρετισμό στον άνθρωπο με τον οποίο έφτιαξε όλη αυτή τη μουσική.
Ο Ντέιβ Μπολ πέθανε στις 22 Οκτωβρίου 2025, σε ηλικία 66 ετών. Δύο ημέρες νωρίτερα είχε ακούσει ολόκληρο το «Danceteria» στην τελική του μορφή. «Ήταν απίστευτα περήφανος και ενθουσιασμένος», θυμάται ο Άλμοντ. Είχαν μιλήσει για το πόσο πολύ πίστευαν στον δίσκο και για μια περιοδεία στη Βρετανία που σχεδίαζαν για την άνοιξη. Ο Μπολ αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας, αλλά ο Άλμοντ ήλπιζε ότι το καινούργιο άλμπουμ θα του έδινε μια νέα ώθηση. «Είμαι τόσο χαρούμενος που πρόλαβε να το ακούσει τελειωμένο».
Ο θάνατος του Μπολ έβαλε τέλος και στις νέες ηχογραφήσεις των Soft Cell. Ο Άλμοντ είναι κατηγορηματικός: δεν θα υπάρξει άλλο στούντιο άλμπουμ με αυτό το όνομα. «Δεν θα ηχογραφούσα ως Soft Cell χωρίς τον Ντέιβ». Θα συνεχίσει να κρατά τα τραγούδια τους ζωντανά μέσα από συναυλίες και περιοδείες, όπως πιστεύει ότι θα ήθελε και ο ίδιος ο Μπολ, αλλά το «Danceteria» παραμένει ο τελευταίος κοινός τους δίσκος και, για τον Άλμοντ, ένας ταιριαστός επίλογος σε μια συνεργασία που διήρκεσε σχεδόν μισό αιώνα.
Η Νέα Υόρκη βρίσκεται παντού μέσα στον δίσκο. Τραγούδια όπως τα «Times Square» και «The Rainbow Room» επιστρέφουν στη νυχτερινή ζωή της πόλης, ενώ το ομώνυμο «Danceteria» παίρνει το όνομά του από το θρυλικό πολυώροφο κλαμπ του Μανχάταν όπου στις αρχές των ’80s συναντιούνταν post-punk, disco και hip-hop. Στον ίδιο κόσμο κινούνταν και η νεαρή Μαντόνα. Σε έναν στίχο του τραγουδιού ο Άλμοντ τη θυμάται να τραγουδά σε έναν ρυθμό από boombox, αν και σήμερα παραδέχεται ότι δεν ξέρει αν η εικόνα αντιστοιχεί σε κάποια συγκεκριμένη βραδιά. «Όλη εκείνη η περίοδος είναι μια θολούρα από αναμνήσεις και ναρκωτικά», λέει. Όταν τον ρωτούν αν μπορεί να βρισκόταν στο Danceteria όταν η Μαντόνα τραγούδησε εκεί το «Everybody», απαντά απλώς ότι δεν έχει ιδέα.
Οι δυο τους δεν έγιναν ποτέ φίλοι, παρότι κινούνταν στους ίδιους κύκλους και συναντήθηκαν μερικές φορές. Ο Άλμοντ θυμάται μια νεαρή Μαντόνα γλυκιά, φιλόδοξη και γενναιόδωρη με τον χρόνο της και λέει ότι παρέμεινε θαυμαστής της σε όλη την καριέρα της. Τη χαρακτηρίζει πρωτοπόρο και, όπως λέει, «κατά πολλούς τρόπους, τη γυναικεία εκδοχή του Ντέιβιντ Μπόουι».
Το «Danceteria» επιστρέφει όμως και σε μια Αμερική που, για τον Άλμοντ, δεν υπάρχει πια. Στο «Wave to America» ανακαλεί τα κλισέ, τις εικόνες και τις φαντασιώσεις με τις οποίες ένας νεαρός Βρετανός είχε κάποτε κατασκευάσει στο μυαλό του τις Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι η Αμερική της πρώτης του επίσκεψης, της υπερβολής, της ελευθερίας, των ταινιών και της μουσικής· μια χώρα που, όπως λέει σήμερα, «έχει χαθεί για μένα». Ο δίσκος δεν επιστρέφει λοιπόν μόνο σε μια πόλη αλλά και σε μια ηλικία, σε μια εκδοχή της ζωής που σήμερα υπάρχει κυρίως μέσα στη μνήμη.
Ο Άλμοντ μιλά για την ομοφοβία εκείνων των χρόνων χωρίς καμία νοσταλγική ωραιοποίηση. Για όποιον δεν έζησε από τα τέλη των ’70s μέχρι τα μέσα των ’90s, λέει, είναι σχεδόν αδύνατο να καταλάβει την έκταση της εχθρότητας που αντιμετώπιζαν οι γκέι άνδρες και γυναίκες. Και ύστερα ήρθε το AIDS, προσθέτοντας προσωπικές απώλειες, πόνο, φόβο, αλλά και αγώνα. «Πολλοί γκέι άνθρωποι δηλητηριάστηκαν από εκείνη την εποχή, κι εγώ μαζί τους, ψάχνοντας με κάποιον τρόπο ένα αντίδοτο», λέει.
Άλλοι, συνεχίζει, έμειναν παγιδευμένοι στην ντουλάπα, ανίκανοι να αποδεχθούν ότι έχουν αξία. Τα ’70s είχαν γεννήσει την υπόσχεση ότι κάτι άλλαζε: η μερική αποποινικοποίηση των ομοφυλοφιλικών σχέσεων στην Αγγλία και την Ουαλία είχε ήδη ανοίξει ένα πρώτο ρήγμα στο νομικό καθεστώς, η ανδρόγυνη εικόνα του Ντέιβιντ Μπόουι και του Μαρκ Μπόλαν έκανε ορατές άλλες εκδοχές του φύλου και της επιθυμίας και το κίνημα για τα δικαιώματα των γκέι κέρδιζε χώρο. Για τον Άλμοντ, όμως, η ουσιαστική κοινωνική αλλαγή χρειάστηκε δεκαετίες.
Και ακόμη και τώρα δεν θεωρεί ότι η ιστορία έχει τελειώσει. «Η ομοφοβία δεν εξαφανίστηκε. Απλώς πήρε άλλα πρόσωπα», λέει, συνδέοντάς την με τη δεξιά, τη ρητορική περί «οικογενειακών αξιών» και την καταπίεση των τρανς ανθρώπων. Είναι η δική του ανάγνωση για το πώς η προκατάληψη αλλάζει γλώσσα και μορφή χωρίς να εξαφανίζεται. «Δεν υπάρχει καμία ντροπή στο να είσαι αυτό που είσαι. Εσύ είσαι ο μόνος που μπορεί να πει ποιος είσαι».
Η σκέψη του επιστρέφει συχνά στους μεγαλύτερους γκέι ανθρώπους που εξακολουθούν να κουβαλούν εκείνη την εποχή μέσα τους. Γνωρίζει, λέει, ανθρώπους που παραμένουν ακόμη στην ντουλάπα και δυσκολεύονται να συμφιλιωθούν με τη σημερινή ορατότητα, επειδή δεκαετίες ντροπής ή κακοποίησης τους έμαθαν να ζουν διαφορετικά. Ζητά από τις νεότερες γενιές να προσπαθήσουν να δουν τον κόσμο και από τη δική τους πλευρά: ίσως, λέει, έτσι καταλάβουν κάτι περισσότερο και για το δικό τους παρελθόν.
Ο Άλμοντ έχει πλέον μετακομίσει στην Πορτογαλία, αναζητώντας απόσταση από αυτό που ο ίδιος περιγράφει ως τον θόρυβο και το μίσος της σημερινής πολιτικής ζωής. Εκείνο που τον ενδιαφέρει είναι να βρίσκεται σε ένα περιβάλλον όπου αισθάνεται ότι μπορεί να ζει με μεγαλύτερη ελευθερία και ηρεμία. Όταν μιλά για τις queer μορφές που θαυμάζει σήμερα, δεν επιλέγει κάποιον μουσικό αλλά τον Ράιαν Μέρφι. Τον ενδιαφέρει ο τρόπος με τον οποίο γκέι ιστορίες και χαρακτήρες πέρασαν στο mainstream και, κυρίως, το γεγονός ότι κοινότητες που κάποτε περιγράφονταν σχεδόν αποκλειστικά από ανθρώπους έξω από αυτές μπορούν πλέον να αφηγούνται οι ίδιες τις ιστορίες τους.
Κάπου μέσα σε όλες αυτές τις μνήμες βρίσκεται φυσικά και το «Tainted Love». Για χρόνια ο Άλμοντ είχε μια δύσκολη σχέση με το τραγούδι που άλλαξε τη ζωή των Soft Cell το 1981. Σήμερα έχει πάψει να του αντιστέκεται. Δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι ένα τραγούδι τριών λεπτών θα γινόταν τόσο τεράστια επιτυχία και θα έκανε δυνατά τόσα από όσα ακολούθησαν. «Αυτά τα τρία λεπτά άλλαξαν τα πάντα αμετάκλητα», λέει, «και γι’ αυτό θα είμαι πάντα ευγνώμων».
Το «Danceteria» κυκλοφόρησε στις 25 Σεπτεμβρίου ως το έκτο και τελευταίο στούντιο άλμπουμ των Soft Cell. Είναι ένας δίσκος για μια πόλη, για μια εποχή και για μια σχέση 47 χρόνων ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που γνωρίστηκαν ως φοιτητές τέχνης στο Λιντς και δημιούργησαν μαζί έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους ήχους της βρετανικής synth-pop.
Ο Μαρκ Άλμοντ, όμως, δεν αποχαιρετά τη μουσική: έχει ήδη συμφωνήσει για δύο ακόμη προσωπικά άλμπουμ και συνεχίζει τις ζωντανές εμφανίσεις. Όταν τον ρωτούν μέχρι πότε σκοπεύει να τραγουδά, απαντά χωρίς περιστροφές: «Με βλέπω να εμφανίζομαι μέχρι να μην μπορώ πια».
Με στοιχεία από Out
