Ακριβώς 50 χρόνια μετά τη δημιουργία τους, οι U2 επέστρεψαν στο Δουβλίνο για να δώσουν συναυλία στο σχολείο όπου γνωρίστηκαν.
Οι μαθητές του Mount Temple Comprehensive μπορεί να μην είχαν γεννηθεί ακόμα όταν οι U2 ήταν το μεγαλύτερο συγκρότημα στον κόσμο, αλλά τους υποδέχτηκαν σαν ήρωες, κρατώντας πλακάτ που έγραφαν: «I love U2», «Είναι μια υπέροχη μέρα – δεν έχουμε σχολείο» και «Bono, η μαμά μου σου στέλνει χαιρετίσματα!».
Το συγκρότημα τους χάρισε ένα πρόγραμμα που κάλυψε όλη την καριέρα τους και περιλάμβανε επιτυχίες όπως τα «I Will Follow», «Vertigo» και «With Or Without You», καθώς και το τελευταίο τους single, το «Silencio».
Καθώς κοίταζε από την ίδια σκηνή όπου οι U2 έκαναν το ντεμπούτο τους το 1976, ο Bono συγκινήθηκε.
«Ευχαριστώ», είπε ο frontman.
Το σχολείο όπου όλα ξεκίνησαν για τους U2
Η ιστορία των U2 ξεκίνησε σε εκείνους τους ίδιους διαδρόμους και αίθουσες πριν από πέντε δεκαετίες, όταν ο 14χρονος Larry Mullen Jr ανάρτησε ένα χειρόγραφο σημείωμα στον πίνακα ανακοινώσεων του σχολείου.
«Ντράμερ αναζητά μουσικούς για να σχηματίσει συγκρότημα».
Οι οντισιόν πραγματοποιήθηκαν λίγες μέρες αργότερα, στις 25 Σεπτεμβρίου 1976, στην κουζίνα των γονιών του Larry.
Μεταξύ των ελπιδοφόρων «αταίριαστων», όπως τους αποκαλούσε ο σχολικός τους φίλος Frank Kearns, ήταν ο Bono, ο Edge and ο Adam Clayton.
U2 have returned to their former school in Dublin for a surprise performance marking 50 years since the band first came together.
📺 More on Virgin Media PLAY pic.twitter.com/Z5Wu3hv3Hn
— Virgin Media News (@VirginMediaNews) September 25, 2026
Αρχικά ονομάστηκαν «Feedback» και στη συνέχεια «The Hype», αλλά κατέκτησαν τον κόσμο ως U2, μεταμορφώνοντας τον εαυτό τους από ένα πρόχειρο πανκ συγκρότημα σε τιτάνες της ροκ που κατέκτησαν τα στάδια.
Σε συνέντευξή του στο BBC News, ο Mullen ομολόγησε ότι η περίφημη αγγελία αναζήτησης μελών ήταν από την αρχή ιδέα του πατέρα του.
«Έπαιζα μόνος μου, στο σπίτι μου, και ο μπαμπάς μου ήταν αρκετά απογοητευμένος», λέει.
«Δεν ήμουν πολύ καλός σε πολλά πράγματα, και το να παίζω ντραμς ήταν ένα από αυτά. Νομίζω λοιπόν ότι, από απογοήτευση, μου είπε να δοκιμάσω να παίξω με άλλους ανθρώπους».
«Και δυστυχώς», προσθέτει ο Bono, «έπεσε πάνω σε εμάς τους τρεις».
Μία δύσκολη αρχή
Ο Bono, που τότε ήταν γνωστός ως Paul Hewson, δεν ήταν σίγουρος αν θα πάει στην οντισιόν. Ήταν δύο χρόνια μεγαλύτερος και ανησυχούσε μήπως φαινόταν παράταιρος.
«Δεν θα έκανα παρέα με δευτεροετείς, και ειδικά με αυτούς που ήταν πολύ όμορφοι», λέει.
Τελικά, ο φίλος του Reggie Manuel τον έπεισε να πάει, προτείνοντάς του μάλιστα να τον πάει με την παλιά μοτοσικλέτα του.
«Μπορώ να πείσω τον εαυτό μου ότι ήταν μια Harley Davidson», αστειεύεται ο τραγουδιστής, «αλλά στην πραγματικότητα ήταν μια Yamaha DX100».
Η πρώτη πρόβα του συγκροτήματος δεν έδειχνε και πολύ ελπιδοφόρα.
Υπήρχε περισσότερη κουβέντα παρά μουσική. Ο Clayton, ένας μπασίστας που δεν ήξερε να παίζει μπάσο, επιλέχθηκε επειδή είχε «τα καλύτερα μαλλιά». Και ο Bono, που ήθελε να γίνει κιθαρίστας, δεν έφερε κιθάρα.
«Ποτέ δεν ήμουν καλός με τον εξοπλισμό», αναπολεί. «Το να τον μεταφέρω, να τον ξεπακετάρω, τέτοια πράγματα».
Παρόλα αυτά, υπήρχαν ενδείξεις ότι το συγκρότημα θα προσελκύσει πολλούς θαυμαστές. Στα μισά της πρόβας, μια ομάδα κοριτσιών που ούρλιαζαν προσπάθησε να σκαρφαλώσει στον τοίχο του κήπου.
Για τον Clayton, αυτή ήταν η στιγμή που έδειξε το μέλλον.
Με πληροφορίες από BBC
