ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΙΣ αρχές του κινήματος για την «θετικότητα του σώματος» (body positivity) που άνθισε κατά την προηγούμενη δεκαετία, αλλά και σύμφωνα με μια στοιχειώδη κοινωνική αγωγή, δεν πρέπει επ’ ουδενί να λες οτιδήποτε επικριτικό για το σώμα οποιουδήποτε ατόμου. Ακόμα κι αν η ένστασή σου πηγάζει από καλή πρόθεση, από γνήσιο νοιάξιμο για την «ανθυγιεινή» σωματική κατάσταση (είτε υπέρβαρη είτε σκελετική, που είναι και η πιο μακάβρια) στην οποία φαίνεται να έχει περιέλθει κάποια ή κάποιος. Δεν βοηθάς κανέναν, υποπίπτεις σε body shaming, και στο φινάλε απλά δεν σου πέφτει λόγος για το ξένο σώμα.
Η μανία με το εξπρές αδυνάτισμα θερίζει, τα φάρμακα και οι ενέσεις αδυνατίσματος επίσης, και τα αισθητικά πρότυπα γίνονται όλο και πιο «ανορεξικά», σε βαθμό απόκοσμης συρρίκνωσης (στο TikTok η τάση έχει τον χαριτωμένο τίτλο «Skinny Tok»).
Ωραία όλα αυτά στη θεωρία, στην πραγματικότητα όμως, μ’ έναν τρόπο, το body shaming κέρδισε τελικά. Η μανία με το εξπρές αδυνάτισμα θερίζει, τα φάρμακα και οι ενέσεις αδυνατίσματος επίσης, και τα αισθητικά πρότυπα γίνονται όλο και πιο «ανορεξικά», σε βαθμό απόκοσμης συρρίκνωσης (στο TikTok η τάση έχει τον χαριτωμένο τίτλο «Skinny Tok»).
Και η σχετική συζήτηση ξαναπήρε φωτιά τις τελευταίες μέρες μετά τον καταιγισμό σχολίων και αντιδράσεων που προκάλεσε η ανησυχητικά λιπόσαρκη, ευάλωτη και «ανθυγιεινή» παρουσία της Αριάνα Γκράντε στο βίντεο για το νέο της τραγούδι “Petal”, στο οποίο συγκρίνει τον εαυτό της (ως αφηγήτρια) με ένα «πέταλο λουλουδιού στο πεζοδρόμιο».
Το ζήτημα με την «υποσιτισμένη» δημόσια εικόνα της 33χρονης σούπερ σταρ κρατά εδώ και μερικά χρόνια, προκαλώντας κύματα ανησυχίας τόσο στους πολυπληθείς οπαδούς της όσο και στους γονείς που έχουν κορίτσια στην προεφηβεία και την εφηβεία και ζουν με τον φόβο των «ανορεξικών» προτύπων που φαίνονται να κυριαρχούν στις μικρές ηλικίες. Τώρα όμως το θέμα τέθηκε με ακόμα πιο έντονους όρους, σε μια συζήτηση που γρήγορα ξανοίχτηκε, συμπεριλαμβάνοντας διάφορες «καυτές πατάτες» των ημερών: την παρακοινωνική σχέση των σταρ με τους οπαδούς τους, την βιομηχανία της δίαιτας, το Ozempic και τα άλλα ελιξίρια αδυνατίσματος που σαρώνουν στην αγορά, τους/τις influencers που προωθούν την «κουλτούρα του υποσιτισμού», τους «επιστήμονες» και τους «ειδικούς» που βγαίνουν στο γυαλί και προτείνουν ιδανικές επεμβάσεις.
Κάποιες από τις ανησυχίες δεν είναι καινούριες. Θυμάμαι το ζήτημα με το λεγόμενο τότε «heroin chic» που επικρατούσε στη μόδα (και στα μοντέλα) της δεκαετίας του ’90. Πολλοί θυμήθηκαν επίσης, με αφορμή την περίπτωση της Αριάνα Γκράντε, κάποια τραγικές μορφές του παρελθόντος που «έλιωναν» βαθμιαία μπροστά στα μάτια μας, από την Κάρεν Κάρπεντερ μέχρι την Ελληνίδα τηλεοπτική δημοσιογράφο Νανά Καραγιάννη. Ανέκαθεν ήμασταν αμήχανοι με το σώμα (το δικό μας και των άλλων), ανέκαθεν προβάλλαμε πάνω του φόβους, ανασφάλειες, ιδεολογίες, προκαταλήψεις και παθολογίες κάθε είδους. Απλώς, τα social media ενίσχυσαν σε ανυπολόγιστό βαθμό αυτή την προδιάθεση που πλέον έχει γίνει εμμονή.
