The Mower
The mower stalled, twice; kneeling, I found
A hedgehog jammed up against the blades,
Killed. It had been in the long grass.
I had seen it before, and even fed it, once.
Now I had mauled its unobtrusive world
Unmendably. Burial was no help:
Next morning I got up and it did not.
The first day after a death, the new absence
Is always the same; we should be careful
Of each other, we should be kind
While there is still time.
― Philip Larkin, “The Mower” from Collected Poems.
Clearances
Η δροσιά που ανέδιδαν τα σεντόνια, μόλις κατεβασμένα απ’ το σκοινί,
μ’ έκανε να πιστέψω πως θα ’χαν κρατήσει ακόμη λίγη υγρασία.
Μα όταν έπιανα τις δικές μου άκρες του λινού
και τραβούσα αντίθετα από εκείνη, πρώτα κατά μήκος του στριφώματος
κι ύστερα διαγώνια, κι έπειτα τινάζαμε και κουνούσαμε
το ύφασμα σαν πανί καραβιού σε πλάγιο άνεμο,
εκείνο αντιλαλούσε μ’ έναν ξερό, κυματιστό κρότο.
Έτσι τεντώναμε και διπλώναμε, ώσπου τα χέρια μας συναντιούνταν
για μια φευγαλέα στιγμή, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.
Γιατί τίποτα δεν είχε συμβεί που να μην είχε συμβεί ανέκαθεν,
από πριν, μέρα με τη μέρα, ένα άγγιγμα κι ύστερα πάλι μακριά,
πλησιάζοντας ξανά ο ένας τον άλλον κρατώντας την απόσταση,
με κινήσεις όπου εγώ ήμουν το Χ κι εκείνη το Ο,
χαραγμένα πάνω σε σεντόνια που είχε ράψει
από ξηλωμένα σακιά αλευριού.
― Seamus Heaney, “Clearances” from Opened Ground: Selected poems 1966-1996.
