Ενόψει της 250ής επετείου των Ηνωμένων Πολιτειών και ενώ η χώρα ετοιμάζεται για τις γιορτές της 4ης Ιουλίου, queer και τρανς άνθρωποι στη Νέα Υόρκη περιγράφουν μια πολύ διαφορετική εικόνα από εκείνη της εθνικής αυτοεπιβεβαίωσης. Για μια κοινότητα που έχει συνδέσει την αμερικανική ιστορία της με την εξέγερση, τη διεκδίκηση και τον δημόσιο χώρο, το φετινό Pride δεν ήταν μόνο γιορτή. Ήταν και υπενθύμιση ότι ακόμη και οι πόλεις που θεωρούνταν ασφαλή καταφύγια δεν μοιάζουν πια αυτονόητα ασφαλείς.
Η Νέα Υόρκη έχει ιδιαίτερο βάρος σε αυτή την ιστορία. Το Stonewall Inn, το μπαρ του Γκρίνουιτς Βίλατζ όπου ξέσπασε η εξέγερση του 1969, παραμένει ένα από τα ισχυρότερα σύμβολα του σύγχρονου LGBTQ+ κινήματος. Όμως, τη στιγμή που η Αμερική γιορτάζει τα 250 χρόνια της, πολλοί queer και τρανς άνθρωποι βλέπουν το παρόν να γυρίζει προς μια πιο κατασταλτική εποχή.
Το ρεπορτάζ εστιάζει ιδιαίτερα στους τρανς ανθρώπους και στις οικογένειες με τρανς παιδιά που μετακινήθηκαν τα τελευταία χρόνια από πολιτείες όπως το Τέξας και η Φλόριντα προς πιο φιλικές περιοχές, ανάμεσά τους η Νέα Υόρκη. Η πόλη παρουσιαζόταν ως καταφύγιο, με τοπικούς και πολιτειακούς αξιωματούχους να δεσμεύονται ότι θα υπερασπιστούν τα δικαιώματα των τρανς πολιτών απέναντι στις επιθέσεις της ομοσπονδιακής κυβέρνησης.
Ωστόσο, μετά την επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία, νοσοκομεία της Νέας Υόρκης έχουν σταματήσει προληπτικά να παρέχουν φροντίδα επιβεβαίωσης φύλου σε ανηλίκους, υπό την απειλή απώλειας ομοσπονδιακής χρηματοδότησης. Η Κρίστεν Κλίφορντ, queer μητέρα δύο παιδιών, λέει ότι και τα δύο παιδιά της είχαν λάβει φροντίδα μέσω του NYU Langone. Όταν όμως το μικρότερο παιδί της, 17 ετών, χρειάστηκε να συνεχίσει τη θεραπεία του, το ιατρικό προσωπικό εμφανίστηκε διστακτικό, λόγω του κινδύνου που δημιουργεί το νέο πολιτικό και νομικό περιβάλλον.
«Ζούμε χρόνια στη Νέα Υόρκη. Νομίζαμε ότι ήμασταν ασφαλείς εδώ», λέει η Κλίφορντ. Η φράση της συνοψίζει το κεντρικό ρήγμα του φετινού Pride: η ασφάλεια δεν μοιάζει πια γεωγραφική βεβαιότητα. Δεν αρκεί να ζει κανείς σε μια πόλη που δηλώνει προοδευτική, αν τα νοσοκομεία, τα δικαστήρια και οι ομοσπονδιακές απειλές μπορούν να αλλάξουν τους όρους της καθημερινής ζωής.
Η ένταση αυτή πέρασε και μέσα στο ίδιο το Pride. Η Κλίφορντ συμμετείχε σε διαμαρτυρίες κατά της επίσημης πορείας της Νέας Υόρκης, επειδή νοσοκομεία που είχαν σταματήσει να παρέχουν φροντίδα επιβεβαίωσης φύλου σε τρανς νέους επρόκειτο να συμμετάσχουν στην παρέλαση. Τέσσερα από τα πέντε φετινά τιμώμενα πρόσωπα του NYC Pride, ανάμεσά τους η Ντομινίκ Τζάκσον, η Πέπερμιντ, ο Μπόουεν Γιανγκ και ο Τζέι Γουόκερ των Gays Against Guns, καθώς και 15 πρώην τιμώμενα πρόσωπα, υπέγραψαν ανοιχτή επιστολή ζητώντας να αποκλειστούν τα νοσοκομεία αυτά από την πορεία μέχρι να αλλάξουν πολιτική.
Το Pride, έτσι, επέστρεψε σε κάτι πιο κοντινό στην αρχική του μορφή: όχι μόνο γιορτή ορατότητας, αλλά πεδίο σύγκρουσης για το ποιος έχει δικαίωμα να εμφανίζεται ως σύμμαχος και ποιος αφήνει μέλη της κοινότητας εκτεθειμένα στην πράξη.
Στη Νέα Υόρκη, το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Μήνα Υπερηφάνειας είχε και γιορτή και ένταση. Στην παραλία Riis, στη Dyke March, στην Queer Liberation March και στην επίσημη πορεία του NYC Pride, queer και τρανς άνθρωποι χόρεψαν, διαδήλωσαν, μοίρασαν φυλλάδια και κράτησαν πλακάτ για την Παλαιστίνη, την ICE, την αστυνομική βία και τις επιθέσεις στην τρανς υγειονομική φροντίδα. Η δική τους εκδοχή της αμερικανικότητας δεν ήταν η εθνική γιορτή, αλλά η υπεράσπιση δικαιωμάτων που κερδήθηκαν μέσα από σύγκρουση.
Η ένταση δεν περιορίστηκε στη Νέα Υόρκη. Στη Φιλαδέλφεια, στη Μινεσότα και στο Σαν Φρανσίσκο, Pride events συνοδεύτηκαν από αυξημένη αστυνομική παρουσία, συλλήψεις ή συγκρούσεις γύρω από τον δημόσιο χώρο. Στο Σαν Φρανσίσκο, οι συλλήψεις στο Trans March επανέφεραν στη μνήμη μια παλιότερη ιστορία της πόλης: την εξέγερση στο Compton’s Cafeteria το 1966, τρία χρόνια πριν από το Stonewall, όταν τρανς γυναίκες και queer άνθρωποι αντέδρασαν στην αστυνομική παρενόχληση.
Αυτό που αναδεικνύεται δεν είναι απλώς μια αίσθηση φόβου. Είναι μια αλλαγή στο πώς οι queer και τρανς κοινότητες διαβάζουν την ίδια την αμερικανική επέτειο. Η χώρα γιορτάζει την ελευθερία της, αλλά πολλοί από τους ανθρώπους που έμαθαν να τη διεκδικούν στον δρόμο βλέπουν ξανά την καθημερινή τους ασφάλεια να γίνεται διαπραγματεύσιμη.
Η ιστορία του Pride στις ΗΠΑ ξεκίνησε ως εξέγερση. Σήμερα, στα 250 χρόνια της Αμερικής, αυτή η ιστορία μοιάζει λιγότερο με παρελθόν και περισσότερο με προειδοποίηση: τα δικαιώματα δεν κατοικούν για πάντα σε μια πόλη, σε ένα σύνθημα ή σε μια παρέλαση.
Χρειάζονται θεσμούς, φροντίδα, σύγκρουση και ανθρώπους που δεν δέχονται να τους γιορτάζουν δημόσια την ίδια στιγμή που τους εγκαταλείπουν ιδιωτικά.
με στοιχεία από Guardian
