Η «ΠΕΡΙΒΟΗΤΗ» ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ του Γρηγόρη Δημητριάδη, κεντρικού προσώπου της σκιώδους υπόθεσης των υποκλοπών και νυν επιφανούς ιδιώτη, στη διαδικτυακή εκπομπή του επανακάμψαντος στις μεγάλες (χρονικά τουλάχιστον) συνεντεύξεις Θ. Λάλα, είναι χωρισμένη σε πέντε επεισόδια και διαρκεί συνολικά 213 λεπτά, δηλαδή πάνω από τριάμισι ώρες. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, κανενός ανθρώπου οι κουβέντες δεν έχουν τόσο πολύ ενδιαφέρον, και ο πρώην γ.γ. του πρωθυπουργού, όσο βαθιά αμφιλεγόμενο πρόσωπο κι αν είναι, όσο κι αν η πρόσφατη συμπλοκή του με τον Β. Μαρινάκη σε ζωντανή μετάδοση από το ΣΕΦ τον τοποθέτησε σε άλλο επίπεδο διασημότητας, δεν αποτελεί εξαίρεση. Συνεπώς, δεν μπορώ να φανταστώ ποιοι μπορεί να έκατσαν να την δουν ολόκληρη, παρότι σίγουρα ήταν πολύ περισσότεροι από την πρόσφατη συνέντευξη του Παύλου Γερουλάνου στην ίδια σειρά εκπομπών, κι ας μην είχε ούτε τη μισή διάρκεια.
«Μου θύμιζε πάντα ότι οι γόρδιοι δεσμοί δεν λύνονται, κόβονται», δήλωσε ανακαλώντας τον αλήστου μνήμης παππού του, Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, ο κ. Δημητριάδης, ο οποίος εκμυστηρεύτηκε επίσης ότι έχει κάνει πολλή ψυχανάλυση (άτιμη μέθοδος, ποτέ δεν είναι αρκετή). «Με το κακό δεν συνομιλείς. Το ξεριζώνεις».
Το αποπειράθηκα πάντως, υποκινούμενος από μια νοσηρή ψυχογραφική περιέργεια για το βαθύ ποιόν του ανδρός, αλλά σύντομα άρχισα να πηδάω μεγάλα κομμάτια της συνέντευξης με την ελπίδα να γίνει κάτι ή να αλλάξει κάτι σ’ αυτό το όργιο αμετροέπειας – και απρέπειας – που ανέδυε με τόσο στοιχειωμένο τρόπο την αβάσταχτη μιντιακή ελαφρότητα άλλων εποχών. Ακόμα και τότε όμως, όλα αυτά τα μαφιόζικα περί «κώδικα τιμής», παντοτινής σιωπής, αιώνιας πίστης («Δεν προδίδω φίλους ποτέ») και τυφλού οπαδισμού («Το καλό της παράταξης είναι το καλό της πατρίδας… Είμαι Νέα Δημοκρατία, όπως είμαι και Ολυμπιακός. Είναι τρόπος ζωής»), που ξεστόμισε ο κ. Δημητριάδης, θα έμοιαζαν εντελώς ανάρμοστα από ένα πολιτικό πρόσωπο.
Πέρα όμως από την «επιτελεστική μαφιακότητα» – όπως παρατήρησε σε ανάρτησή του ο Θοδωρής Ρακόπουλος, αναπληρωτής καθηγητής Κοινωνικής Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο του Όσλο και συγγραφέας – την οποία επέδειξε με αγέρωχη χαλαρότητα ένας «ύποπτος πολύ σοβαρών κακουργημάτων» – όπως τον χαρακτήρισε έτερος πανεπιστημιακός, ο καθηγητής Νομικής στην Οξφόρδη και πρώην υποψήφιος ευρωβουλευτής με τη ΝΔ, Παύλος Ελευθεριάδης – αυτό που μου έκανε πιο μεγάλη εντύπωση ήταν η επιτελεστική μαγκιά του ανδρός. Το αντριλίκι του φλώρου. «Μου θύμιζε πάντα ότι οι γόρδιοι δεσμοί δεν λύνονται, κόβονται», δήλωσε ανακαλώντας τον αλήστου μνήμης παππού του, Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, ο κ. Δημητριάδης, ο οποίος εκμυστηρεύτηκε επίσης ότι έχει κάνει πολλή ψυχανάλυση (άτιμη μέθοδος, ποτέ δεν είναι αρκετή). «Με το κακό δεν συνομιλείς. Το ξεριζώνεις».
Σκληρός τύπος. Αλλά όχι τόσο «σκληρός» ίσως όσο ο υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου Θάνος Πλεύρης, ο οποίος μιλώντας στο ERTnews, είπε ότι «είναι χέστες και κότες αυτοί οι αναρχικοί, είναι άχρηστοι, βάρη στις οικογένειες τους», αλλά και «γκασμάδες», όπως τους χαρακτήρισε, επειδή «προδίδονται μόνοι τους» (υπονοώντας μάλλον ότι δεν είναι τόσο επιτήδειοι στη δράση τους όσο οι δεξιοί προβοκάτορες). «Θα τους ξεσκίσουμε, δεν θα μπορούν να στέκονται όρθιοι», ανέκραξε απειλητικά ο άνθρωπος που είχε τραβήξει βίντεο τον εαυτό του να περιπολεί τα ερημωμένα Εξάρχεια στις έξι το πρωί.
«Πιστεύω στον μαραθώνιο, δεν πιστεύω στο σπριντ», είπε ο κ. Δημητριάδης σχετικά με την πολιτική του προοπτική, στην πιο ανησυχητική (disturbing) ίσως δήλωση από όσες έκανε στην μαραθώνια συνέντευξή του. «Δεν κοιτάζω το 2027… Οι Αμερικάνοι λένε: ‘Θα περάσουμε αυτή τη γέφυρα όταν φτάσουμε εκεί’. Η δουλειά μου είναι να προοδεύω, να μορφώνομαι, να γυμνάζω το μυαλό μου, να μεγαλώνω το δίκτυό μου και θα δούμε πώς θα τα φέρει η ζωή». Η νύχτα πέφτει στο Παλέρμο και αναμένεται σκοτεινή και ατέλειωτη.
