Τα νέα από το Βελεστίνο και τον Δήμο Ρήγα Φεραίο

Καλή τύχη, Άντι Μπέρναμ. Θα τη χρειαστείς


Ο Κιρ Στάρμερ ενημέρωσε τον βασιλιά Κάρολο Γ΄ για την πρόθεσή του να αποχωρήσει από την πρωθυπουργία και την Ντάουνινγκ Στριτ 10. Μέχρι τον Σεπτέμβριο, το Ηνωμένο Βασίλειο θα αποκτήσει τον έβδομο πρωθυπουργό του μέσα σε δέκα χρόνια. Πλέον θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι ο άνθρωπος που θα αναλάβει το τιμόνι της χώρας θα είναι ο Άντι Μπέρναμ.

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους ο Μπέρναμ ίσως δυσκολευτεί να τα καταφέρει καλύτερα από τον Στάρμερ σε μια χώρα που, μετά το δημοψήφισμα για το Brexit πριν από δέκα χρόνια, έχει φτάσει να χαρακτηρίζεται σχεδόν ακυβέρνητη. Τα προβλήματα αυτά έχουν αναλυθεί διεξοδικά τις τελευταίες ημέρες. Όμως σήμερα μοιάζει μικρόψυχο να σταθούμε μόνο στα εμπόδια. Γιατί να μη δούμε και τις ευκαιρίες που, με λίγη τύχη, θα μπορούσαν να οδηγήσουν τον Μπέρναμ στην επιτυχία;

Κατ’ αρχάς, υπάρχει ο τρόπος με τον οποίο επικράτησε. Είναι γνωστό ότι το Εργατικό Κόμμα δυσκολεύεται πολύ περισσότερο ψυχολογικά να απομακρύνει έναν αποτυχημένο ηγέτη απ’ ό,τι οι πολύ πιο αδίστακτοι Συντηρητικοί, οι οποίοι ευθύνονται για όλες σχεδόν τις αλλαγές πρωθυπουργών της τελευταίας δεκαετίας. Ενεργώντας αποφασιστικά, οι Εργατικοί απομάκρυναν τον Στάρμερ, έναν ηγέτη που, ίσως άδικα, το κοινό δεν συμπάθησε ποτέ πραγματικά και που στο τέλος έφτασε να προκαλεί έντονη αντιπάθεια.

Οι δημοσκοπήσεις και οι εκλογικές αναμετρήσεις έδειχναν ξανά και ξανά ότι ο Στάρμερ είχε χάσει την εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων. Αν παρέμενε στη θέση του, οι Εργατικοί δύσκολα θα μπορούσαν να κερδίσουν τις επόμενες γενικές εκλογές που πρέπει να διεξαχθούν έως το 2029, όσες επανεκκινήσεις και αν επιχειρούσε, ή όσες νέες πολιτικές και αν παρουσίαζε.

Και το κρίσιμο αυτό ερώτημα δεν αφορά μόνο την επιθυμία των Εργατικών να παραμείνουν στην εξουσία. Εδώ και περισσότερο από έναν χρόνο, όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι, αν τα παραδοσιακά κόμματα συνεχίσουν να αποτυγχάνουν, ο μεγάλος κερδισμένος θα είναι το Reform UK, το δεξιό λαϊκιστικό κόμμα τύπου MAGA του Νάιτζελ Φάρατζ, με την άσχημη τάση του προς την αντιμεταναστευτική ρητορική και την υποκίνηση εθνοτικών αντανακλαστικών.

Σε μια εποχή που σε ολόκληρη τη Δύση διεξάγεται μια υπαρξιακή μάχη ανάμεσα στον αυταρχικό ακροδεξιό λαϊκισμό και την προοδευτική δημοκρατία, ο Μπέρναμ πέτυχε μια μικρή αλλά σημαντική νίκη για όσους εξακολουθούν να νοιάζονται για την πολιτική ευπρέπεια. Κερδίζοντας το Reform και το ακόμη πιο ακραίο κόμμα Restore Britain στις ειδικές εκλογές του Μέικερφιλντ, που του εξασφάλισαν την επιστροφή του στο κοινοβούλιο, απέδειξε ότι διαθέτει ένα σπάνιο πολιτικό χάρισμα: μια προσωπική απήχηση που δεν βασίζεται στην καλλιέργεια μίσους και την ικανότητα να αντιμετωπίζει τους λαϊκιστές μιλώντας απευθείας στις ανησυχίες των οικονομικά αδύναμων πολιτών.

Η μεταφορά αυτής της άμεσης επαφής με τον κόσμο στο κέντρο της βρετανικής κυβέρνησης ίσως αποδειχθεί καθοριστική σε μια εποχή όπου η πολιτική είναι πλέον μάχη συναισθημάτων περισσότερο παρά ιδεών.

Ο Μπέρναμ διαθέτει επίσης μια τόλμη που μοιάζει ενθαρρυντική ύστερα από χρόνια αναβλητικότητας και δισταγμών επί Στάρμερ. Η επιστροφή του στο Γουέστμινστερ μόνο εύκολη δεν ήταν. Είναι εξαιρετικά ασυνήθιστο ένας διεκδικητής να ανατρέπει έναν ηγέτη ξεκινώντας εκτός Βουλής των Κοινοτήτων. Ωστόσο, ο Μπέρναμ δεν έκρυψε ποτέ την πεποίθησή του ότι θα ήταν καλύτερος πρωθυπουργός από τον Στάρμερ και έκανε αποφασιστικά βήματα ώστε αυτή η ιδέα να μετατραπεί από μακρινή πιθανότητα σε ολοένα πιο ρεαλιστικό ενδεχόμενο και τελικά σε σχεδόν βεβαιότητα.

Η απόφασή του να διεκδικήσει την έδρα του Μέικερφιλντ, όπου το Reform είχε κερδίσει όλες τις τοπικές έδρες μόλις δύο μήνες νωρίτερα, ήταν επίσης θαρραλέα, σε σύγκριση με την πιο ασφαλή επιλογή μιας ευκολότερης περιφέρειας. Ο ίδιος υποστήριξε ότι το Μέικερφιλντ ήταν το ιδανικό πεδίο δοκιμής για να αποδείξει ότι μπορεί να αντιμετωπίσει τον Φάρατζ και να νικήσει. Τώρα φαίνεται πως θα έχει την ευκαιρία να το αποδείξει σε εθνικό επίπεδο.

Αν, όπως όλα δείχνουν, γίνει πρωθυπουργός τον Σεπτέμβριο, θα έχει στο πλευρό του ένα υπουργικό συμβούλιο και ένα κόμμα που τον στηρίζουν πλήρως, καθώς και ποσοστά δημοφιλίας που οι περισσότεροι Βρετανοί πολιτικοί μόνο να ονειρεύονται μπορούν. Βέβαια, το διεθνές περιβάλλον που κληρονομεί είναι δύσκολο και απρόβλεπτο. Η οικονομική κατάσταση της χώρας είναι ιδιαίτερα σοβαρή και η επιλογή υπουργού Οικονομικών ενέχει σημαντικούς κινδύνους, καθώς θα πρέπει να διατηρήσει την εμπιστοσύνη των αγορών.

Σε κοινωνικό επίπεδο, η Βρετανία μοιάζει διχασμένη και συχνά δυστυχισμένη. Πολιτικά, θα βρεθεί πολύ γρήγορα αντιμέτωπος με αποφάσεις που θα δυσαρεστήσουν κόσμο, ακόμη και ανθρώπους που τον θεωρούν φίλο και υπερασπιστή τους. Αυτό δεν θα είναι εύκολο για έναν πολιτικό που του αρέσει να είναι αγαπητός και που έχει δείξει κατά καιρούς τάση να αλλάζει γνώμη όταν οι συνθήκες δυσκολεύουν.

Ωστόσο, ο Μπέρναμ δεν είναι πρωτάρης. Βρίσκεται στην πολιτική εδώ και δεκαετίες. Υπήρξε υπουργός επί Τόνι Μπλερ, εργάστηκε στο Υπουργείο Οικονομικών κατά την πρωθυπουργία του Γκόρντον Μπράουν και, ως υπουργός Υγείας, διοίκησε το μεγαλύτερο κυβερνητικό υπουργείο, υπεύθυνο για το διογκωμένο, αγαπητό αλλά διαρκώς υποχρηματοδοτούμενο Εθνικό Σύστημα Υγείας (NHS). Είναι δήμαρχος του Μάντσεστερ εδώ και σχεδόν μία δεκαετία και θεωρείται ότι έχει επιτελέσει επιτυχημένο έργο: ο ρυθμός οικονομικής ανάπτυξης της πόλης είναι διπλάσιος από τον εθνικό μέσο όρο.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Βρετανία του 2026 βρίσκεται σε επικίνδυνη κατάσταση. Όμως κανείς σοβαρός παρατηρητής δεν θα ισχυριζόταν ότι οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει είναι μεγαλύτερες από εκείνες που βρήκε μπροστά του ένας άλλος ικανός Εργατικός πολιτικός, ο οποίος είχε επίσης μακρά πολιτική διαδρομή πριν γίνει πρωθυπουργός το 1945.

Σήμερα, ο Κλέμεντ Άτλι θεωρείται ο πιο επιτυχημένος ηγέτης στην ιστορία του Εργατικού Κόμματος, ο δημιουργός του κοινωνικού κράτους και ο άνθρωπος που συνέβαλε στην ανοικοδόμηση της Βρετανίας μετά τον εφιάλτη του πολέμου.

Γιατί λοιπόν να μην αντλήσει και ο Μπέρναμ έμπνευση από τις δυσκολίες, όπως έκανε ο Άτλι, και να μετατρέψει την πρωθυπουργία του σε μεγάλη επιτυχία;

Για το καλό της χώρας, και για όλους όσοι θέλουν η Βρετανία να παραμείνει φάρος αξιοπρέπειας σε έναν ταραγμένο κόσμο, αξίζει να του ευχηθούμε καλή επιτυχία.

Πηγή: skai.gr



Πηγή: www.skai.gr