γράφει ο Άγγελος Αγραφιώτης Υποψήφιος Βουλευτής ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΥΣΗΣ Μαγνησίας
Όταν το κράτος βάζει στο μικροσκόπιο τα λίγα ευρώ που μεταφέρει ένας γονιός στο παιδί του, αλλά δημοσιοποιεί «ανέλεγκτα» τα Πόθεν Έσχες εκείνων που κυβερνούν, το ζήτημα δεν είναι πια η φοροδιαφυγή. Είναι ποιος ελέγχει ποιον — και με ποιους κανόνες.
Τελικά, ποιος είναι ο μεγάλος κίνδυνος για τη φορολογική δικαιοσύνη στην Ελλάδα;
Ο πατέρας που στέλνει λίγα ευρώ στο παιδί του μέσω IRIS;
Η γιαγιά που δίνει χαρτζιλίκι στο εγγόνι;
Ο αδελφός που μεταφέρει χρήματα στον αδελφό του για να πληρώσει έναν λογαριασμό;
Αν παρακολουθήσει κανείς ορισμένα δημοσιεύματα των τελευταίων ημερών, θα μπορούσε να σχηματίσει ακριβώς αυτή την εντύπωση: ότι οι μεταφορές χρημάτων μεταξύ συγγενών μέσω IRIS, μπαίνουν στο μικροσκόπιο της Εφορίας και ότι ακόμη και καθημερινές οικογενειακές συναλλαγές μπορεί, υπό προϋποθέσεις, να θεωρηθούν δωρεές.
Βεβαίως, η ίδια η φορολογική πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη. Η ΔΕΔ έχει ήδη κρίνει σε συγκεκριμένη υπόθεση ότι μεταφορές μεταξύ κοινών λογαριασμών με στενούς συγγενείς δεν μπορούσαν να χαρακτηριστούν αυτομάτως ως προσαύξηση περιουσίας.
Και εδώ ακριβώς αρχίζει η πολιτική υποκρισία.
Γιατί όταν πρόκειται για τον απλό πολίτη, το κράτος θέλει να γνωρίζει ποιος έστειλε τα χρήματα, σε ποιον, γιατί τα έστειλε και αν πίσω από τη συναλλαγή κρύβεται φορολογητέα ύλη.
Όταν όμως φτάνουμε στην περιουσία εκείνων που νομοθετούν και κυβερνούν, τα πράγματα γίνονται ξαφνικά πολύ πιο… χαλαρά.
Τα Πόθεν Έσχες που δημοσιοποιήθηκαν στις 11 Μαΐου 2026 αφορούν το έτος 2025 και χρήση 2024. Και η ίδια η Βουλή τα χαρακτηρίζει ρητά «ανέλεγκτα όπως κατατέθηκαν». (Ελληνική Βουλή)
Αυτό δεν είναι λεπτομέρεια.
Το Πόθεν Έσχες δεν θα έπρεπε να είναι απλώς μια φωτογραφία περιουσίας. Δεν αρκεί να μαθαίνουμε πόσα ακίνητα, καταθέσεις, μετοχές ή μετοχές δηλώνει ένας πολιτικός. Το ουσιαστικό ερώτημα βρίσκεται στις δύο λέξεις του ίδιου του θεσμού:
Πόθεν; Έσχες;
Από πού προήλθε η περιουσία;
Μάλιστα, η Καθημερινή επισήμανε δύο σοβαρά προβλήματα της τελευταίας δημοσιοποίησης: οι δηλώσεις εμφανίζονται ανέλεγκτες και δεν υπάρχει στην παρουσίαση η αρχική δήλωση κάθε υπόχρεου, ώστε ο πολίτης να μπορεί εύκολα να διαπιστώσει αν και πόσο μεταβλήθηκε η περιουσία του κατά τη διάρκεια της πολιτικής του σταδιοδρομίας. (Καθημερινή).
Και μετά ζητάμε από τον πολίτη να αποδείξει γιατί του έστειλε χρήματα ο πατέρας του;
Εδώ βρίσκεται η πραγματική πρόκληση.
Οι Έλληνες αγανακτισμένοι βλέπουν πολιτικά πρόσωπα με σημαντική ακίνητη περιουσία, καταθέσεις και άλλα περιουσιακά στοιχεία, την ώρα που οι ίδιοι παλεύουν επί δεκαετίες να αποπληρώσουν ένα στεγαστικό δάνειο. Χιλιάδες οικογένειες ζουν με τον φόβο των πλειστηριασμών και της απώλειας της πρώτης ή μοναδικής κατοικίας τους.
Και δικαιούνται να ρωτούν:
Πώς δημιουργήθηκε η περιουσία κάθε πολιτικού;
Το ερώτημα αυτό δεν αποτελεί κατηγορία εναντίον κανενός. Η μεγάλη περιουσία δεν αποτελεί από μόνη της απόδειξη παρανομίας. Αλλά ακριβώς γι’ αυτό υπάρχει το Πόθεν Έσχες: για να υπάρχει διαφάνεια και πραγματικός έλεγχος και να μη χρειάζεται ούτε ο πολίτης να υποψιάζεται ούτε ο πολιτικός να ζητά να τον πιστέψουμε στα λόγια.
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Κωστή Χατζηδάκη και γενικότερα κορυφαίων στελεχών της κυβέρνησης με σημαντική δηλωμένη περιουσία. Το πολιτικά κρίσιμο ζήτημα δεν είναι να τους καταδικάσει κανείς επειδή διαθέτουν περιουσία. Είναι να μπορεί ο πολίτης να βλέπει με απόλυτη καθαρότητα πώς αυτή αποκτήθηκε και πώς εξελίχθηκε διαχρονικά.
Αυτό ακριβώς είναι το «πόθεν».
Υπάρχει και ένα ακόμη ζήτημα που απαιτεί καθαρές απαντήσεις. Ο πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης Κυριάκος Βελόπουλος – και μόνο αυτός – έχει καταγγείλει δημόσια από το βήμα της βουλής, ότι οι πολιτικοί επί τέσσερα χρόνια δεν υπέβαλαν δηλώσεις πόθεν έσχες και πως η νομοθεσία που ψήφισε η κυβέρνηση της Ν.Δ, για τις offshore εταιρείες και τους συγγενείς πολιτικών δημιουργεί απαράδεκτες δυνατότητες, φτάνοντας μάλιστα να συνδέσει πολιτικά την καταγγελία του, με τη σύζυγο του πρωθυπουργού και τις εταιρείες που αυτή διατηρεί.
Αλλά η κυβέρνηση οφείλει να απαντήσει στην ουσία:
Γιατί οποιαδήποτε εξαίρεση ή ευνοϊκότερη δυνατότητα για πολιτικά πρόσωπα και τις οικογένειές τους πρέπει να υπάρχει, όταν από τον απλό φορολογούμενο απαιτείται πλήρης διαφάνεια ακόμη και για οικογενειακές μεταφορές χρημάτων;
Δεν μπορεί να υπάρχουν δύο Ελλάδες.
Η Ελλάδα του πολίτη που πρέπει να δικαιολογήσει το κάθε ευρώ.
Και η Ελλάδα της εξουσίας, όπου μια δήλωση περιουσιακής κατάστασης δημοσιοποιείται και ο ίδιος ο επίσημος φορέας μάς ενημερώνει ότι είναι ανέλεγκτη όπως κατατέθηκε.
Δεν γίνεται να ψάχνεις το χαρτζιλίκι του παιδιού και να μη δίνεις στον πολίτη έναν απλό, διαφανή και πλήρως ελεγμένο τρόπο να παρακολουθεί την εξέλιξη της περιουσίας εκείνων που κυβερνούν.
Δεν γίνεται να απαιτείς από μια οικογένεια να εξηγεί μια τραπεζική μεταφορά και ταυτόχρονα να θεωρείς υπερβολή το αίτημα να γνωρίζουμε πώς ένας άνθρωπος μπήκε στην πολιτική, τι περιουσία είχε τότε και τι περιουσία διαθέτει σήμερα.
Ο έλεγχος δεν είναι κακό πράγμα. Η επιλεκτικότητα στον έλεγχο είναι.
Αν η κυβέρνηση θέλει πραγματικά να πολεμήσει τη φοροδιαφυγή, ας ξεκινήσει με έναν απλό κανόνα:
Ό,τι απαιτεί από τον πολίτη, να το απαιτεί πρώτα και αυστηρότερα από τον πολιτικό.
Πλήρης διασταύρωση των Πόθεν Έσχες. Διαχρονική σύγκριση περιουσίας. Έλεγχος της προέλευσης των χρημάτων. Απόλυτη διαφάνεια για εταιρικές συμμετοχές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Και τότε ας ψάξει και τα 50 ή τα 100 ευρώ που έστειλε ένας πατέρας στο παιδί του μέσω IRIS.
Γιατί διαφορετικά δεν μιλάμε για φορολογική δικαιοσύνη.
Μιλάμε για ένα κράτος αυστηρό με τους αδύναμους και πολύ πιο ανεκτικό όταν ο έλεγχος πλησιάζει την εξουσία.
Αυτά πρέπει να θυμούνται οι Έλληνες πολίτες, όταν κληθούν στις επόμενες εκλογές να ψηφίσουν ποιο κόμμα θέλουν να κυβερνήσει την Ελλάδα μας. Ένα κόμμα που σαφώς λειτουργεί μονομερώς υπέρ των πολιτικών και της ανέλεγκτης αύξησης των περιουσιών τους, ή ένα κόμμα που μερινά για την ευημερία των Ελλήνων και το αύριο της πατρίδας μας;
