Δύο κορίτσια στο κενό! Μια είδηση ακόμη μέσα στις άλλες της κανονικότητας που ζούμε. Και τι να κάνουμε; Συμβαίνουν αυτά. Μπορεί να είμαστε και τυχεροί και να τα βλέπουμε αυτά ως μια εικόνα της στατιστικής αποτύπωσης των απωλειών.
Όπως αυτή των Τεμπών. Ή των ζωών που χάνονται καθημερινά σε «ατυχήματα» στη δουλειά, στο δρόμο, στο σχολείο που πέφτουν οροφές και παράθυρα. Αρκεί να μην είναι τα δικά μας παιδιά. Οι δικοί μας άνθρωποι.
Ζήτω η κανονικότητα! Ο μισθός δεν φτάνει. Ο τιμάριθμος πρωταθλητής Ευρώπης και μάλιστα σε είδη πρώτης ανάγκης. Τα κοινωνικά αγαθά της παιδείας, της υγείας, της πρόνοιας, των επικοινωνιών, των συγκοινωνιών και της ενέργειας εμπορεύματα και προσβάσιμα μόνο με βάση το πορτοφόλι. Δουλειά χωρίς δικαιώματα, όρια συνταξιοδότησης που αυξάνουν, συντάξεις που εξανεμίζονται.
Ο ιδρώτας δικός μας αλλά τα κέρδη δικά τους! Η εθνική οικονομία μεγεθύνεται ευτυχώς οπότε και τα κέρδη για εφοπλιστές, βιομήχανους, μεγαλεμπόρους και τράπεζες αυξάνονται. Ματωμένα πλεονάσματα και επίκληση δημοσιονομικής πειθαρχίας για να αγοράσουμε όπλα και να συνηθίσουμε στην ιδέα των φέρετρων που θα σκεπάζονται με τη σημαία της Ευρώπης. Επιχείρηση ασπίδες για να προστατευθούν οι υπεράκτιες εταιρείες των εφοπλιστών.
Σκάνδαλα παντού και το κράτος λάφυρο για την κυβέρνηση και το κόμμα της Νέας Δικογραφίας που είναι πρωταθλητές κομματικών μετακλητών υπαλλήλων. Διασπάθιση κονδυλίων (ΟΠΕΚΕΠΕ) για την ικανοποίηση του κομματικού εκλογικού στρατού. Κοινοβουλευτικές Επιτροπές συγκάλυψης, προκλητική αλαζονεία και ατιμωρησία για τους «γκρούεζες» που βυζαίνουν τον ιδρώτα του κόσμου της εργασίας που παράγει τον πλούτο. Η δυσωδία πνιγηρή. Η δικαιοσύνη στη μέγγενη του κυβερνητικού ελέγχου. Επίορκοι δικαστικοί αρχειοθετούν υποθέσεις (υποκλοπές) ή καταστρέφουν στοιχεία για να συγκαλύψουν πολιτικές και ποινικές ευθύνες όπως στο κρατικό έγκλημα των Τεμπών.
Δυο κορίτσια στο κενό! Δυο παιδιά, δυο ψυχές στο κενό, σε ένα σύστημα που από τα γεννοφάσκια σου μαθαίνει πως επικρατεί ο πιο δυνατός, δηλαδή ο πιο αδίστακτος, ο πιο αν/ήθικος, ο πιο παράσιτο αρκεί να έχει εμπεδώσει όλο το παραμύθι της αριστείας ή αχρηστίας και αχ/αριστείας. Με μια εκπαίδευση που από το νηπιαγωγείο εκπαιδεύεσαι στην επιχειρηματικότητα και τις ξένες γλώσσες για τα all inclusive γκαρσόνια της Ευρώπης, που μετατρέπει την γνώση σε τεστ και εξετάσεις για να διαλύσουν τη ζωντάνια, τη φαντασία και τη δημιουργικότητα, που εισάγει τάχαμου καινοτόμες δράσεις για να φαγωθούν τα ΕΣΠΑ και οι μηχανισμοί που συντηρεί το ιερατείο του σύγχρονου εκπαιδευτικού μεσαίωνα.
Όχι δεν πέσαν δυο κορίτσια στο κενό! Μια γενιά είναι στο κενό! Μια γενιά στα σχολεία της βιτρίνας των κήπων και του κεντήματος, με τα επικίνδυνα και ακατάλληλα κτίρια, τους κακοπληρωμένους δασκάλους όλων των ειδικοτήτων, την αξιολόγηση, της κατηγοριοποίησης και της εμπορευματοποίησης, τα πειθαρχικά, την εξουθένωση, τα όρια συνταξιοδότησης που θα μετατρέψουν τους/τις σχολικούς/ές νοσηλευτές/τριες σε νοσοκόμους βάρδιας που αντί σε μαθητές θα νοσηλεύουν δίνοντας χάπια στους εκπαιδευτικούς. Μια γενιά, παρατημένη από ένα «έθνος που προσκυνά σώβρακα και φανέλες» … και πετραχήλια και σημαίες εκ του ασφαλούς πατριωτών των μετόπισθεν που από φασιστάκια με Α! και ΟΥ! και αντισημίτες θαυμαστές του Χίτλερ μεταμορφώθηκαν σε παλλακίδες του Νετανιάχου και θαυμαστές του σιωνιστικού-γενοκτονικού κράτους του Ισραήλ.
Δεν είναι μια γενιά που πέφτει στο κενό! Είναι μια χώρα ολόκληρη! Και τι να κάνουμε; Κι αν ως Κοινή Δράση, μια ομάδα δασκάλων όλων των ειδικοτήτων, δεν μπορούμε να δώσουμε απάντηση σε όλα τα παραπάνω έχουμε τη γνώμη πως σε αυτό που μας αναλογεί, στο χώρο μας, μπορούμε να συμβάλλουμε με τις δυνάμεις μας για να σταματήσουμε αυτή την πτώση στην παρακμιακή κανονικότητα του κοινωνικού μεσαίωνα.
Δεν έχουμε λύσεις εύκολες και μαγικές ανέξοδες συνταγές. Δεν υπάρχουν άλλωστε. Αυτό που υπάρχει είναι απλό και δύσκολο. Είναι η συλλογικότητα και ο αγώνας. Δεν υποσχόμαστε διευκολύνσεις, θέσεις και ρουσφέτια. Υποσχόμαστε αλληλεγγύη σε όποιον αγωνίζεται και συμπαράσταση σε όποιον διεκδικεί. Δεν θα μας βρείτε στους διαδρόμους της διοίκησης στα φουαγιέ της εξουσίας. Δεν ευδοκιμούμε στις κομματικές ομοιομορφίες που μετατρέπει τον συνδικαλισμό σε παράρτημα της διοίκησης, της εκάστοτε κυβέρνησης. Δεν αλιεύουμε ψήφους για τα κόμματα υπονομεύοντας την ουσία του συνδικαλισμού που είναι να ενωνόμαστε και να αγωνιζόμαστε στη βάση των κοινών προβλημάτων. Μιλάμε όχι με την ξύλινη γλώσσα που τα έχει όλα λυμένα αλλά συζητάμε με την αγωνία του αναπληρωτή που αναπληρώνει τον εαυτό του και απολύεται κάθε Ιούνιο, που εργάζεται με λιγότερα δικαιώματα και με επίδομα ανεργίας με προπληρωμένη κάρτα δώρο στους επιχειρηματικούς ομίλους. Δεν φοβόμαστε τις απειλές για άρση μονιμότητας. Φωνάζουμε με τον γονιό που δεν έχει στήριξη για το παιδί του. Αφουγκραζόμαστε τον/την συνάδελφο που διαλύεται από αυταρχικούς προϊσταμένους, γονείς ελικόπτερα και εργασιακές συνθήκες απαράδεκτες. Διαμαρτυρόμαστε για το ωράριο των ολιγοθέσιων, των νηπιαγωγών, τα πειθαρχικά και την αμφισβήτηση του δικαιώματος στην απεργία.
Θέτουμε όμως μια διαχωριστική γραμμή απέναντι σε αυτούς που υποκρίνονται! Δεν είναι δυνατόν να λες πως αγωνίζεσαι για μια καλύτερη εκπαίδευση και για τα δικαιώματα των εκπαιδευτικών και να στηρίζεις την κυβέρνηση της ΝΔ. Δεν γίνεται να χαριεντίζεσαι με αυτούς που ψηφίζουν στη βουλή το νέο πειθαρχικό, την άρση μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων. Σταματάμε τον συνδικαλιστικό κατήφορο. Δεν ξεχνάμε την Κεραμέως, τον Πιερακάκη, τη Ζαχαράκη το κόμμα της ΝΔ αλλά και τη Διαμαντοπούλου που επανέκαμψε και μέσω του ΠΑΣΟΚ ζητά να πάρει τη σκυτάλη από αυτούς που συνέχισαν το έργο της με τις συγχωνεύσεις, τις φωτοτυπίες κλπ. Δεν συγχωρούμε το προσοντολόγιο Γαβρόγλου που γιγάντωσε τη βιομηχανία πτυχίων και προσόντων και μαζί με αυτή μετέτρεψε το συλλογικό δικαίωμα στην εργασία με βάση το πτυχίο σε ατομική διεκδίκηση. Δεν βολευόμαστε στην κομματική περιχαράκωση, την ανάθεση και την μετάθεση της αλλαγής όταν ωριμάσουν οι συνθήκες. Δεν ψηφίζουμε στο ΔΣ αυτούς που μετά καταγγέλλουμε! Δε συνεργαζόμαστε με αυτούς που υπονομεύουν κάθε αγώνα, που αξιολογούν και σπέρνουν το φόβο και την ηττοπάθεια. Παλεύουμε τώρα, σήμερα και κάθε μέρα , βήμα το βήμα, στα μικρά και στα μεγάλα για το κομμάτι του ουρανού που δικαιούμαστε εμείς και τα παιδιά!
Μπροστά στις εκλογές για το νέο ΔΣ του συλλόγου και για αντιπροσώπους στην 95η Γενική Συνέλευση της ΔΟΕ να διαλέξουμε εμείς το δρόμο που θα ακολουθήσουμε κι αυτό προϋποθέτει να σηκώσουμε το βλέμμα μας εκεί που ο ορίζοντας κοκκινίζει το φως του ήλιου. Για να σηκώσουμε τα μάτια μας πρέπει να σηκώσουμε κεφάλι κι αυτοί που σκύβουν και γονατίζουν δεν μπορούν να μας οδηγήσουν .
Στηρίζουμε-Ψηφίζουμε Κοινή Δράση Εκπαιδευτικών
Για να φέρουμε τα πάνω-κάτω στο Σύλλογο και στη ΔΟΕ!
