Γράφει ο ιστορικός Γιώργος Σύρος
Παρατηρεί κάποιος πως στις μέρες μας πολύ εύκολα αποδίδονται χαρακτηρισμοί. Από προχθές έσπευσαν δεκάδες … ειδήμονες να ακυρώσουν τον καλλιτέχνη που φιλοτέχνησε τον Ιάσονα στον λιμένα του Βόλου. Τον χαρακτήρισαν ανιστόρητο, λέγοντας πως ο Ιάσων ήταν μονοσάνδαλος… Μα αν υπήρξε Ιάσων, μονοσάνδαλος ήταν για 1-2 ώρες στα 70 -80 έτη που φέρεται να έζησε, σύμφωνα με την Μυθολογία! Δηλαδή από την στιγμή που έχασε το σανδάλι του στον Άναυρο (σημ. Ξηριάς) μέχρι να εμφανιστεί στα ανάκτορα του Πελία (είτε στον λόφο της Ιωλκού, είτε στο Διμήνι). Άλλωστε στον ανδριάντα εμφανίζεται με το χρυσόμαλλο δέρας, γεγονός που μαρτυρά ότι απεικονίζεται κατά την επιστροφή του από την Αία.
Όσο για την κλασσικών χρόνων περικεφαλαία, και εγώ προτιμώ χωρίς αμφιβολία τον ιστορικό ρεαλισμό. Ο καλλιτέχνης Δημήτρης Κατσίκης επιτελεί έναν πραγματικό άθλο, κατασκευάζοντας πανοπλίες ιστορικώς ακριβείς. Ωστόσο ο Ιάσων του λιμένος βασίζεται στον Ιάσονα του Bertel Thorvaldsen (1770 – 1844). Ο Δανός γλύπτης ακολουθεί το ρεύμα του νεοκλασσικισμού, όπου οι ήρωες της Μυθολογίας απεικονίζονται με περιβολή κλασσικής περιόδου. Ο δε διάσημος γλύπτης Antonio Canova ήταν αυτός που επαίνεσε τον “Ιάσονα” του Thorvaldsen. Δεκτή η παρατήρηση ότι συνιστά αναχρονισμό η περικεφαλαία του, ωστόσο ο ρομαντισμός και η νοσταλγία της κλασσικής περιόδου ήταν χαρακτηριστικό των Ευρωπαίων καλλιτεχνών του 19ου αιώνα. Άλλωστε και οι Έλληνες της κλασσικής περιόδου στα αγγεία τους έτσι απεικόνιζαν τους ήρωες της μυθικής – μυκηναϊκής Ελλάδας.
