Η απόφαση της Δημοτικής Αρχής Σοφάδων να προχωρήσει σε διακοπές υδροδότησης σε συνδημότες με μεγάλες ληξιπρόθεσμες οφειλές επαναφέρει στο προσκήνιο ένα κρίσιμο ερώτημα: ποια είναι η ηθική και πολιτική νομιμοποίηση μιας τέτοιας ενέργειας όταν το ίδιο το σύστημα ύδρευσης παραμένει προβληματικό και οι πολίτες επί χρόνια αναγκάζονται να αγοράζουν εμφιαλωμένο νερό για τις βασικές τους ανάγκες;
Ας είμαστε ειλικρινείς. Κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι οι λογαριασμοί δεν πρέπει να πληρώνονται. Η λειτουργία των δικτύων ύδρευσης έχει κόστος και η οικονομική βιωσιμότητα των υπηρεσιών απαιτεί συνέπεια από όλους. Όμως η συνέπεια δεν μπορεί να είναι μονόδρομος. Ο πολίτης έχει υποχρεώσεις, αλλά έχει και δικαιώματα. Και πρώτο δικαίωμα είναι η πρόσβαση σε καθαρό, ασφαλές και ποιοτικό νερό.
Στην περιοχή μας, ιδιαίτερα σε αρκετές κοινότητες, η πραγματικότητα είναι γνωστή σε όλους. Πολλές οικογένειες αποφεύγουν να πίνουν νερό από το δίκτυο λόγω της παρουσίας νιτρικών και καταφεύγουν καθημερινά στην αγορά εμφιαλωμένου νερού. Πρόκειται για ένα επιπλέον οικονομικό βάρος που πληρώνουν εδώ και χρόνια, ενώ ταυτόχρονα καταβάλλουν τέλη ύδρευσης.
Την ίδια στιγμή, τρία χρόνια μετά την ανάληψη των καθηκόντων της, η Δημοτική Αρχή δεν έχει παρουσιάσει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο αναβάθμισης των δικτύων ύδρευσης ούτε έχει επιδείξει την απαιτούμενη αποφασιστικότητα για τη δημιουργία του αναγκαίου θεσμικού πλαισίου που θα μπορούσε να αξιοποιήσει τον στρατηγικό πλούτο του ταμιευτήρα Σμοκόβου μέσω ενός σύγχρονου συνδέσμου ύδρευσης και άρδευσης. Ένα έργο που θα μπορούσε να αλλάξει τις προοπτικές ολόκληρης της περιοχής παραμένει ουσιαστικά στάσιμο.
Παράλληλα, η δημόσια συζήτηση σε πανελλαδικό επίπεδο γύρω από τις προμήθειες ψηφιακών υδρομέτρων και τις έρευνες που διεξάγονται από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία δημιουργεί εύλογους προβληματισμούς στους πολίτες. Οι πολίτες δικαιούνται να γνωρίζουν πού κατευθύνονται οι διαθέσιμοι πόροι και γιατί δεν δίνεται απόλυτη προτεραιότητα σε έργα που βελτιώνουν άμεσα την ποιότητα του παρεχόμενου νερού.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η επιλογή της Δημοτικής Αρχής να ξεκινήσει διακοπές υδροδότησης εμφανίζεται πολιτικά αψυχολόγητη. Αντί να ενισχύσει το αίσθημα δικαιοσύνης, κινδυνεύει να εντείνει τη λαϊκή δυσαρέσκεια. Διότι οι πολίτες συγκρίνουν αναπόφευκτα τις απαιτήσεις της διοίκησης με τις δικές της επιδόσεις.
Η λύση, ωστόσο, δεν βρίσκεται ούτε στην πόλωση ούτε στην άρνηση πληρωμών. Βρίσκεται στη δημιουργία μιας νέας σχέσης εμπιστοσύνης μεταξύ δημοτών και Δήμου. Μιας σχέσης που θα στηρίζεται σε σαφείς δεσμεύσεις, διαφάνεια και μετρήσιμα αποτελέσματα.
Ο Δήμος Σοφάδων οφείλει να παρουσιάσει ένα συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα για την αντιμετώπιση των προβλημάτων ποιότητας του νερού, την αναβάθμιση των δικτύων και την αξιοποίηση των υδατικών πόρων της περιοχής. Οφείλει επίσης να εξετάσει κοινωνικά ευαίσθητες ρυθμίσεις για όσους αδυνατούν πραγματικά να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους.
Το νερό δεν είναι απλώς ένα δημοτικό τέλος. Είναι κοινωνικό αγαθό, προϋπόθεση υγείας και αξιοπρέπειας. Και γι’ αυτό η συζήτηση δεν πρέπει να περιορίζεται στο ποιος χρωστά, αλλά να επεκτείνεται και στο τι υπηρεσία προσφέρεται στους πολίτες.
Οι δημότες οφείλουν να είναι συνεπείς. Η Δημοτική Αρχή οφείλει να είναι αποτελεσματική. Όταν συμβαίνουν και τα δύο, η κοινωνία προχωρά μπροστά. Όταν λείπει το ένα από τα δύο, η δυσπιστία μεγαλώνει.
Το ζητούμενο δεν είναι να συγκρουστούμε για το νερό. Το ζητούμενο είναι να εξασφαλίσουμε ότι κάθε σπίτι, σε κάθε χωριό και σε κάθε γειτονιά του Δήμου Σοφάδων, θα έχει πρόσβαση σε νερό που να μπορεί να πίνει με ασφάλεια και εμπιστοσύνη. Αυτό είναι το πραγματικό μέτρο επιτυχίας κάθε δημοτικής πολιτικής.
Τάσος Αθανασόπουλος
