Θα ήθελα να ξεκαθαρίσω από την αρχή του άρθρου αυτού, ότι είμαι ένας άνθρωπος που αγαπά τα ζώα και που από μικρή ηλικία είχα την παρέα των τετράποδων φίλων μας. Παραμονή Πρωτοχρονιάς (δηλαδή, χθές) μου συνέβη ένα γεγονός το οποίο θα ήθελα να μοιραστώ.
Στην καθιερωμένη βόλτα με τον σκύλο μου, στην πλατεία Ακαδημίας περπατώντας αμέριμνη, δέχτηκα επίθεση από ένα μεγαλόσωμο σκύλο με την διάθεση να κάνει κακό στο μικρόσωμο δικό μου. Ευτυχώς, στάθηκα τυχερή και διερχόμενο αυτοκίνητο σταμάτησε ακαριαία, ανταποκρινόμενος στην ταραχή μου και στην αναζήτηση βοήθειας, ο οδηγός κατέβηκε και χτυπώντας με δύναμη την πόρτα του αυτοκινήτου απομάκρυνε το αδέσποτο ζώο.
Το πρόβλημα των αδέσποτων σκύλων στην Καρδίτσα είναι μεγάλο, μπορεί εύκολα κανείς να συναντήσει είτε μεμονωμένα ζώα, είτε αγέλη, σε πλατείες, δρόμους ακόμα και έξω από σχολεία. Μερικές φορές δεν έχουν τις καλύτερες διαθέσεις και κατά καιρούς διαβάζουμε και ακούμε ατυχή γεγονότα που αφορούν τόσο τραυματισμούς ανθρώπων όσο και δεσποζόμενων σκύλων. Καταλαβαίνω πάρα πολύ καλά ότι το έργο της διάσωσης και της περισυλλογής είναι ένα επίπονο έργο και μάλιστα αρκετά κοστοβόρο, αναγνωρίζω ότι οι φιλοζωικές οργανώσεις της Καρδίτσας προσπαθούν με τα μέσα που διαθέτουν συνεχώς και αδιακρίτως. Ωστόσο το πρόβλημα παραμένει και δυστυχώς όλοι μας μπορούμε να αναφέρουμε ότι έστω και για μία φορά την ημέρα έχουμε συναντηθεί με έναν αδέσποτο σκύλο.
Θα ήθελα, το ιδανικότερο, κάθε αδέσποτο ζώο να βρει σπίτι, θα ήθελα να μην υπάρχουν άνθρωποι που εγκαταλείπουν, χωρίς καμία τύψη, τον σκύλο τους στον δρόμο, θα ήθελα κάθε άνθρωπος που κάνει την βόλτα του με το καλύτερο φιλαράκι του να αισθάνεται ασφάλεια και να μην σκέφτεται τι θα πεταχτεί από την επόμενη γωνία. Όπως όλες οι επιθυμίες κάποιες μπορούν να πραγματοποιηθούν και κάποιες όχι. Όμως είναι ευθύνη όλων μας να συμμετέχουμε με οποιονδήποτε τρόπο στην αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος και το σημαντικότερο να συζητάμε για αυτό και να ενημερωνόμαστε.
Βαΐτση Όλγα
