Το #IAmJaneDoe δεν είναι απλώς ένα ακόμη hashtag για την πολύκροτη υπόθεση ομαδικού βιασμού στο Πανεπιστήμιο Cornell, αλλά μια συλλογική ψηφιακή άμυνα απέναντι στην παλιά, επίμονη αντιστροφή που συνοδεύει τις καταγγελίες για σεξουαλική βία. Αντί να ελέγχονται οι καταγγελλόμενοι και οι θεσμοί που απέτυχαν να προστατεύσουν την επιζώσα, το δημόσιο βλέμμα μετακινείται στην ταυτότητα, την αξιοπιστία και την ιδιωτική ζωή της γυναίκας που μιλά.
Το κύμα αναρτήσεων με hashtag #IAmJaneDoe ξεκίνησε υπέρ της πρώην φοιτήτριας του Cornell που προσέφυγε δικαστικά κατά του πανεπιστημίου και επτά μελών φοιτητικής αδελφότητας, καταγγέλλοντας ότι ναρκώθηκε με κεταμίνη και βιάστηκε το 2024. Οι καταγγελίες βρίσκονται σε δικαστική διερεύνηση και η υπόθεση επανεξετάζεται από την εισαγγελία της κομητείας Tompkins, ενώ κανένας από τους καταγγελλόμενους για τον ομαδικό βιασμό δεν έχει -μέχρι στιγμής- κατηγορηθεί ποινικά.
Η επιλογή της να προσφύγει ως «Jane Doe» βασίζεται στη νομοθεσία της Νέας Υόρκης που επιτρέπει στα θύματα σεξουαλικής βίας να καταθέτουν αγωγές ανώνυμα, ακριβώς επειδή η δημοσιοποίηση της ταυτότητάς τους μπορεί να πυροδοτήσει στιγματισμό, απειλές, παρενόχληση και περαιτέρω τραυματισμό.
Το #IAmJaneDoe κατέκλυσε τα social media όταν ο σχολιαστής Μάικλ Τρέισι κάλεσε δημοσίως χρήστες να αποκαλύψουν την ταυτότητά της, υποστηρίζοντας ότι «είναι αναγκαίο ώστε το κοινό να αξιολογήσει την αξιοπιστία της και των δικηγόρων της». Αργότερα ισχυρίστηκε ότι εντόπισε και ανάρτησε προσωρινά στοιχεία της, τα οποία στη συνέχεια αφαίρεσε. Η έκκληση αντιμετωπίστηκε ως απόπειρα doxxing, δηλαδή δημόσιας αποκάλυψης προσωπικών στοιχείων χωρίς συναίνεση.
Το αποτέλεσμα ήταν TikTok, Instagram και X να πλημμυρίσουν με αναρτήσεις #IAmJaneDoe, δημιουργώντας έναν ψηφιακό αντιπερισπασμό έναντι του doxxing. Η μαζική χρήση του hashtag λειτουργεί ως ψηφιακή ασπίδα, κατακλύζοντας τις αναζητήσεις με αναρτήσεις αλληλεγγύης και δυσκολεύει όσους επιχειρούν να εντοπίσουν ή να διαδώσουν την ταυτότητα της καταγγέλλουσας.
Το #MeToo έδωσε σε εκατομμύρια γυναίκες τη δυνατότητα να πουν «κι εγώ». Το #IAmJaneDoe μετατοπίζει το νόημα λέγοντας ότι «καμία δεν θα μείνει μόνη, καμία δεν θα δοθεί ως στόχος». Δεν ζητά από την επιζώσα να εκθέσει ακόμη περισσότερα στοιχεία του εαυτού της ώστε να κριθεί «πιστευτή». Αντιθέτως, αμφισβητεί την ίδια την απαίτηση να θυσιάσει την ιδιωτικότητα και την ασφάλειά της για να γίνει η καταγγελία της κοινωνικά αποδεκτή.
Η πολιτική αυτή της ορατότητας έχει μια σημαντική αντιστροφή, καθώς δεν είναι η επιζώσα που καλείται να γίνει δημόσιο πρόσωπο, αλλά η αλληλεγγύη που γίνεται ορατή στη θέση της. Πρόκειται για μια απάντηση στην κουλτούρα που αναζητά τα λάθη, τις σχέσεις, τις αναρτήσεις και το παρελθόν μιας καταγγέλλουσας, συχνά προτού εξεταστούν οι ισχυρισμοί της ή οι ευθύνες του περιβάλλοντος όπου καταγγέλλεται η βία.
