Τα νέα από το Βελεστίνο και τον Δήμο Ρήγα Φεραίο

Γιατί τα παιδικά ψέματα είναι ένδειξη υγιούς ανάπτυξης – Πώς θα ενθαρρύνετε την ειλικρίνεια


Όταν εμφανίζονται ζωγραφιές στον τοίχο ή εξαφανίζονται μπισκότα από το κουτί, το παιδί σας μπορεί να ρίξει το φταίξιμο στον σκύλο ή να ισχυριστεί ότι «ήταν φάντασμα»,  ακόμη κι αν κρατάει στα χέρια του τις κηρομπογιές ή είναι γεμάτο ψίχουλα.

Τα παιδικά ψέματα είναι κάτι που βιώνουν οι περισσότεροι γονείς, ωστόσο αυτού του είδους η ανειλικρίνεια και η παραπλάνηση αποτελούν σημαντικό κομμάτι της νοητικής τους ανάπτυξης.

«Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια δεξιότητα που αναπτύσσουν και με την οποία πειραματίζονται προκειμένου να γίνουν καλύτερα», εξηγεί η κλινική ψυχολόγος Δρ. Τζέιντ Ρέντφερν  στο podcast CBeebies Parenting Download.

Ειδικοί αναλύουν γιατί το να μαθαίνει ένα παιδί να λέει ψέματα αποτελεί ένδειξη υγιούς συμπεριφοράς και πώς μπορείτε να ενθαρρύνετε την ειλικρίνεια. Τα μικρά παιδιά δεν διαθέτουν ακόμη την απαραίτητη ωριμότητα για να πουν κανονικά ψέματα, αναφέρει η Ρέντφερν, ωστόσο είναι ικανά να παραπλανήσουν πριν καν κλείσουν τον πρώτο χρόνο της ζωής τους.

Μία από τις μελέτες που αναφέρθηκαν στο podcast προέρχεται από το Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ και διαπίστωσε ότι περίπου το ένα τέταρτο των παιδιών φαίνεται να αντιλαμβάνεται κάποια μορφή παραπλάνησης μέχρι την ηλικία των 10 μηνών.

«Συναρπαστικό να βλέπεις μικρά παιδιά να είναι τόσο πονηρά»

Η καθηγήτρια Έλενα Χόικα , επικεφαλής της έρευνας, σημειώνει πόσο συναρπαστικό ήταν να βλέπει κανείς πόσο «απροσδόκητα μικρά» παιδιά μπορούν να γίνουν τόσο επιδέξια και πονηρά, συμπεριλαμβανομένων και των δικών της.

«Ως μητέρα τριών παιδιών, μπορώ σίγουρα να επιβεβαιώσω πόσο ευρηματικά και πανούργα γίνονται. Το να κρύβονται κάτω από το τραπέζι ή στο μπάνιο για να φάνε γλυκά ή σοκολάτα είναι το κλασικό τους τέχνασμα».

Η Χόικα επισημαίνει ότι το είδος της παραπλάνησης που χρησιμοποιεί ένα παιδί από την ηλικία των δύο ετών είναι αρκετά βασικό, όπως το να προσποιείται ότι δεν ακούει τον γονιό του ή να αρνείται ότι έκανε κάτι.

«Μπορεί επίσης να επεκταθεί στο να κάνουν απαγορευμένα πράγματα στα κρυφά», λέει. «Για παράδειγμα, να ψάξουν μια τσάντα που τους είχατε πει να μην ανοίξουν όταν νομίζουν ότι δεν τους βλέπει κανείς, ή να βρίσκουν δικαιολογίες, όπως το να ζητούν τουαλέτα τη στιγμή που τους ζητάτε να μαζέψουν τα παιχνίδια τους».

Μέχρι την ηλικία των τριών ετών, γίνονται πολύ πιο ικανά και δημιουργικά στις προσπάθειές τους να παραπλανήσουν, δείχνοντας βαθύτερη κατανόηση της γλώσσας και του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί το μυαλό των άλλων.

Σύμφωνα με την ίδια, αρχίζουν επίσης να αποκρύπτουν πληροφορίες. Για παράδειγμα, λένε στους γονείς τους την αλήθεια, ότι δηλαδή το αδερφάκι τους τα χτύπησε, παραλείποντας όμως το γεγονός ότι εκείνα το χτύπησαν πρώτα.

Αυτές οι μορφές παραπλάνησης αποτελούν ένδειξη ότι αναπτύσσουν αυτό που η Ρέντφερν αποκαλεί «θεωρία του νου».

«Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν, θέλουμε να μάθουν και να κατακτήσουν τη δεξιότητα να αντιλαμβάνονται ότι είναι ξεχωριστές οντότητες με δικό τους μυαλό και προθέσεις», εξηγεί.

«Έτσι αναπτύσσουν την ενσυναίσθηση, δηλαδή την ικανότητα να μπαίνουν στη θέση του άλλου και να σκέφτονται τις σκέψεις και τα συναισθήματά του, που μπορεί να διαφέρουν από τα δικά τους».

«Τα παιδιά νιώθουν την ανάγκη να διαφυλάξουν την σχέση με τους γονείς τους»

Ένας άλλος λόγος για τον οποίο ένα παιδί μπορεί να πει ψέματα είναι η αυτοσυντήρηση, καθώς δεν θέλει να στενοχωρήσει ή να απογοητεύσει τους γονείς του.

«Όλοι οι άνθρωποι καθοδηγούνται από τον συναισθηματικό δεσμό», αναφέρει η Ρέντφερν. «Τα παιδιά έχουν ανάγκη να διαφυλάξουν αυτή τη σχέση με τους φροντιστές τους, επειδή εξαρτώνται από αυτήν».

Από νωρίς μαθαίνουν τι τα φέρνει πιο κοντά στον γονιό τους και τι τα απομακρύνει, προσθέτει. Με αυτό κατά νου, η Ρέντφερν θεωρεί ότι μπορείτε να ενθαρρύνετε την ειλικρίνεια δημιουργώντας ένα ασφαλές περιβάλλον, ώστε το παιδί να νιώθει άνετα να πει την αλήθεια.

«Πρέπει να σκεφτούμε τρόπους για να βοηθήσουμε τα παιδιά να νιώθουν αρκετά ασφαλή ώστε να μας λένε την αλήθεια όταν κάνουν ένα λάθος και φοβούνται μη μας απογοητεύσουν».

Αυτό ακριβώς προσπαθεί να εφαρμόσει και η Ρέιτσελ Ντάφι, νικήτρια του τελευταίου κύκλου του ριάλιτι The Traitors, όπως ανέφερε στο podcast CBeebies Parenting.

Η μητέρα τριών παιδιών θυμάται ένα περιστατικό, όταν ο μεγαλύτερος γιος της πήρε το ποδήλατο του αδερφού του και το έσπασε πέφτοντας πάνω σε ένα αυτοκίνητο. Αρχικά, προσπάθησε να πει ψέματα για το τι είχε συμβεί.

«Του είπα: “Δεν θα μπλέξεις σε μεγάλους μπελάδες αν μου πεις την αλήθεια”. Απλώς απομακρύνθηκα και του έδωσα λίγο χώρο. Και τότε μου είπε: “Ναι, εγώ το έκανα”. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβε ότι ο χώρος αυτός ήταν ασφαλής. Συζητήσαμε ήρεμα – χωρίς φωνές, χωρίς φασαρίες και εντάσεις».

Η Ρέντφερν τονίζει ότι αυτό αποτελεί ένα εξαιρετικό παράδειγμα διαχείρισης μιας τέτοιας κατάστασης, σημειώνοντας παράλληλα ότι υπάρχουν περιστάσεις όπου ένα ψέμα ή μια πιο διπλωματική διατύπωση ίσως είναι σκόπιμα.

Με πληροφορίες από BBC

 

 



Πηγή: www.lifo.gr