Ο Παναγιώτης Τιμογιαννάκης είναι γνωστός στο κοινό ως κριτικός κινηματογράφου. Στα «Ημερολόγια Κυριακής» του Γιώργου Λυκουρόπουλου αποκαλύπτει όμως μια λιγότερο γνωστή πλευρά του: τη διαχρονική αγάπη του για το ποδόσφαιρο. Από τον τελικό του Μουντιάλ του 1970 μεταξύ Βραζιλίας και Ιταλίας, όταν πρωτοείδε τον Πελέ και μαγεύτηκε από το παγκόσμιο ποδοσφαιρικό θέαμα, μέχρι τη λατρεία του για τη Ρόμα, τον Φραντσέσκο Τότι, τον Κριστιάν Βιέρι και φυσικά την Εθνική Ιταλίας, ο Τιμογιαννάκης εξηγεί πώς το ποδόσφαιρο έγινε η «δεύτερη μεγάλη αγάπη» της ζωής του.
Μιλά για την ιδιαίτερη γοητεία που ασκεί πάνω του το ιταλικό ποδόσφαιρο και ειδικά η αμυντική του φιλοσοφία, την οποία παρομοιάζει με καλοδουλεμένο κινηματογραφικό σενάριο γεμάτο σασπένς, στρατηγική και ανατροπές. Eκφράζει τη στενοχώρια του για τον αποκλεισμό της Ιταλίας από ένα τρίτο συνεχόμενο Μουντιάλ και αναζητά τις αιτίες της παρακμής μιας παραδοσιακής υπερδύναμης του αθλήματος.
Η κουβέντα περνά από τα γήπεδα στις κινηματογραφικές αίθουσες του Πειραιά, στα παιδικά του χρόνια, στην αγάπη του για τον ιταλικό πολιτισμό και την αισθητική, αλλά και στη μακρόχρονη ενασχόλησή του με τα Όσκαρ. Εξηγεί πώς οι επισκέψεις του στο Χόλιγουντ και η επαφή του με μέλη της Ακαδημίας τον βοήθησαν να κατανοήσει σε βάθος την τέχνη του κινηματογράφου.
Με αφορμή το βιβλίο του «Όσκαρ» από τις εκδόσεις Πεδίο, μιλά για τον τρόπο που δουλεύει η κριτική πίσω από τις βραβεύσεις, για τον Λάνθιμο, την Έμα Στόουν, τον Βιτόριο ντε Σίκα και για τις πολλές γέφυρες που ενώνουν τελικά το ποδόσφαιρο με τον κινηματογράφο.
