Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 97 ετών ο Εντουάρ Μπαλαντίρ, ο οποίος διετέλεσε πρωθυπουργός της Γαλλίας από το 1993 έως το 1995, όπως ανακοίνωσε μέσω X ο νυν πρωθυπουργός της χώρας, Σεμπαστιάν Λεκορνί.
«Ο Εντουάρ Μπαλαντίρ συνδέθηκε στενά με μισό αιώνα ιστορίας της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας. Από τα πρώτα του βήματα στο πλευρό του Ζορζ Πονπιντού μέχρι την τοποθέτησή του στη θέση του πρωθυπουργού, υπήρξε ηγετική μορφή του δημόσιου βίου μας», έγραψε στην ανάρτησή του ο Λεκορνί.
«Υπήρξε ένας κρατικός λειτουργός με μεταρρυθμιστικό πνεύμα και θα αποτελεί πάντα πρότυπο για πολλούς άνδρες και γυναίκες της πολιτικής του οικογένειας», πρόσθεσε.
Édouard Balladur est associé à cinquante années de l’histoire de la Vème Republique.
De ses débuts auprès de Georges Pompidou, jusqu’à son accession à Matignon, il est une figure majeure de notre vie publique.
Édouard Balladur était un homme d’État, à l’esprit réformateur et…
— Sébastien Lecornu (@SebLecornu) August 31, 2026
Ο συντηρητικός Μπαλαντίρ υπηρέτησε ως πρωθυπουργός κατά την περίοδο της προεδρίας του Σοσιαλιστή Φρανσουά Μιτεράν, στη λεγόμενη περίοδο της γαλλικής «συγκατοίκησης».
Ποιος ήταν ο Εντουάρ Μπαλαντίρ
Ο Εντουάρ Μπαλαντίρ γεννήθηκε στις 2 Μαΐου 1929 στη Σμύρνη από οικογένεια αρμενικής καταγωγής, η οποία μετανάστευσε στη Μασσαλία τη δεκαετία του 1930. Σπούδασε στην περίφημη Εθνική Σχολή Διοίκησης της Γαλλίας, το παραδοσιακό «φυτώριο» της γαλλικής πολιτικής ελίτ.
Η πολιτική του σταδιοδρομία απογειώθηκε στο πλευρό του Προέδρου Ζορζ Πομπιντού, διατελώντας γενικός γραμματέας της Προεδρίας στις αρχές της δεκαετίας του 1970, σε μια περίοδο έντονων αλλαγών για τη χώρα. Την περίοδο 1986-1988, ανέλαβε το κρίσιμο χαρτοφυλάκιο του υπουργείου Οικονομικών στην κυβέρνηση του Ζακ Σιράκ, προωθώντας φιλελεύθερες οικονομικές πολιτικές.
Το 1993 διορίστηκε πρωθυπουργός από τον Φρανσουά Μιτεράν, οδηγώντας τη χώρα σε μια εποχή σαρωτικών ιδιωτικοποιήσεων και οικονομικών μεταρρυθμίσεων. Η θητεία του στο Μέγαρο Ματινιόν τον κατέστησε ιδιαίτερα δημοφιλή.
Με την ορμή των δημοσκοπήσεων, το 1995 διεκδίκησε την προεδρία της Γαλλικής Δημοκρατίας. Ωστόσο, ηττήθηκε στον πρώτο γύρο των εκλογών, ανοίγοντας τον δρόμο για την επικράτηση του άλλοτε εσωκομματικού του συμμάχου και μετέπειτα αντιπάλου του, Ζακ Σιράκ. Έκτοτε διατήρησε τον ρόλο μιας σεβαστής πατρικής φιγούρας για τη γαλλική Κεντροδεξιά, παρεμβαίνοντας συχνά στον δημόσιο διάλογο για θεσμικά και οικονομικά ζητήματα.
Με πληροφορίες από Reuters
