Τον Ντον Λέμον τον είχαν ξεγράψει πολλές φορές. Πρώην σταρ του CNN. Πρώην κεντρικό πρόσωπο της αμερικανικής καλωδιακής τηλεόρασης. Πρώην παρουσιαστής ενός συστήματος που έμοιαζε να τον πέταξε έξω ακριβώς τη στιγμή που η ίδια η τηλεόραση άρχισε να χάνει το μονοπώλιο της πολιτικής πραγματικότητας.
Όμως το νέο εξώφυλλο του The Advocate τον συναντά σε μια διαφορετική στιγμή. Όχι ως άνθρωπο που ζει μετά την πτώση του, αλλά ως πρόσωπο που επέστρεψε από εκεί όπου πολλοί περίμεναν να εξαφανιστεί.
Η ιστορία έχει όλα τα υλικά μιας πολύ αμερικανικής επιστροφής, μόνο που δεν είναι γυαλισμένη. Έχει CNN, Ίλον Μασκ, Ντόναλντ Τραμπ, ανεξάρτητη δημοσιογραφία, δικαστήρια, ομοσπονδιακές κατηγορίες, ένα τηλέφωνο δημοσιογράφου που κατασχέθηκε, ένα γκέι ζευγάρι μπροστά στις κάμερες, τρεις ηλικιωμένους σκύλους στο σπίτι και έναν άντρα που, στα 60 του, δηλώνει χωρίς διάθεση απολογίας ότι είναι περήφανος που είναι γκέι.
Στο μεγάλο προφίλ του The Advocate, ο Λέμον εμφανίζεται μαζί με τον σύζυγό του, Τιμ Μαλόουν. Η πρώτη σκηνή δεν είναι ηρωική. Είναι σχεδόν κωμική. Η σύνδεση στο Zoom δεν λειτουργεί σωστά, το ραντεβού δεν έχει περάσει όπως πρέπει στο ημερολόγιο του Μαλόουν, η εικόνα παγώνει, ο Λέμον βρίσκεται κάπου στο διαμέρισμά τους στο Μανχάταν φτιάχνοντας φαγητό, κάποιος ρωτά αν τάισαν τον σκύλο.
Αυτή η εναλλαγή ανάμεσα στο σοβαρό και στο οικoγενειακό γίνεται αμέσως το κλειδί του προφίλ. Ο Λέμον δεν παρουσιάζεται πια μόνο ως παρουσιαστής ειδήσεων. Παρουσιάζεται ως ένας άνθρωπος που ζει ταυτόχρονα μέσα στην αμερικανική πολιτική καταιγίδα και μέσα στο σπίτι του: με τον άντρα του, τα ζώα του, τις μικρές καθημερινές διακοπές που κάνουν ακόμη και τα πιο βαριά δημόσια δράματα να μοιάζουν ξαφνικά ανθρώπινα.
Ίσως γι’ αυτό η νέα του εικόνα λειτουργεί. Ο Ντον Λέμον δεν είναι πια δεμένος στο γραφείο ενός μεγάλου καναλιού, με φώτα, παραγωγούς, διαλείμματα και εταιρική πειθαρχία. Μετά την απόλυσή του από το CNN το 2023, ύστερα από 17 χρόνια στο δίκτυο, και μετά το σύντομο, εκρηκτικό ναυάγιο της συνεργασίας του με την πλατφόρμα X του Ίλον Μασκ, έχτισε τον δικό του χώρο.
Η εκπομπή του, The Don Lemon Show, μεταδίδεται πλέον σε YouTube, Instagram, TikTok, Substack, Facebook και Twitch. Το κοινό του αυτοαποκαλείται Lemon Nation. Η ομάδα του έχει μεγαλώσει, η εκπομπή του έχει βραβευτεί, και γύρω του έχει σχηματιστεί μια ψηφιακή κοινότητα που δεν περιμένει την καλωδιακή τηλεόραση για να αποφασίσει ποιος είναι σημαντικός.
Ο ίδιος το λέει με τον γνωστό, κάπως προκλητικό τρόπο του: τα παλιά μεγάλα μέσα μπορεί να έχουν περισσότερους θεατές, αλλά δεν συγκρίνονται μαζί του ως προς το πόσο παρεμβατικός είναι σήμερα. Θα μπορούσε να ακουστεί σαν έπαρση. Στην περίπτωσή του, όμως, πιάνει κάτι πραγματικό. Ο Λέμον έφυγε από το παλιό κέντρο και βρήκε κέντρο αλλού. Όχι απαραίτητα μικρότερο. Απλώς πιο θορυβώδες, πιο άμεσο, πιο πιστό, πιο ευάλωτο και πιο επικίνδυνο.
Η στιγμή που έκανε αυτή την επιστροφή ακόμη πιο ορατή ήρθε με τη σύλληψή του. Ο Λέμον βρέθηκε αντιμέτωπος με ομοσπονδιακές κατηγορίες μετά την κάλυψη μιας διαμαρτυρίας κατά της ICE σε εκκλησία στη Μινεσότα, υπόθεση στην οποία ο ίδιος έχει δηλώσει αθώος. Για τους υποστηρικτές του, η υπόθεση διαβάστηκε αμέσως ως μέρος μιας ευρύτερης επίθεσης στη δημοσιογραφία και στη διαμαρτυρία στην Αμερική της δεύτερης προεδρίας Τραμπ. Για τους επικριτές του, ήταν ακόμη ένα επεισόδιο στη μακρά ιστορία ενός δημοσιογράφου που ποτέ δεν έπαψε να διχάζει.
Το The Advocate, όμως, δεν μένει μόνο στις κατηγορίες. Στέκεται στην εικόνα. Ο Λέμον βγαίνει από το δικαστήριο κρατώντας το χέρι του συζύγου του. Γύρω τους κάμερες, φωνές, δημοσιογράφοι. Ο Μαλόουν περπατά λίγο μπροστά, προστατευτικός, με το σώμα σε εγρήγορση, σαν να ελέγχει τον χώρο για κίνδυνο. Ο Λέμον, με ανοιχτόχρωμο κοστούμι και γυαλιά, μοιάζει παράδοξα ήρεμος.
Η εικόνα ταξιδεύει αμέσως. Όχι μόνο επειδή δείχνει έναν γνωστό δημοσιογράφο σε δικαστική περιπέτεια, αλλά επειδή δείχνει δύο άντρες, ένα μαύρο γκέι πρόσωπο της αμερικανικής τηλεόρασης και τον λευκό σύζυγό του, να περνούν μέσα από την κρατική και μιντιακή μηχανή χωρίς να αφήνουν ο ένας το χέρι του άλλου.
Εκεί, το προσωπικό γίνεται ξανά πολιτικό με τον πιο απλό τρόπο. Όχι ως σύνθημα. Ως χειρονομία. Δύο σώματα περπατούν μαζί. Το κράτος, οι κάμερες, οι αντιδράσεις, οι κατηγορίες, η δημόσια εχθρότητα, όλα είναι παρόντα. Αλλά το κέντρο της εικόνας είναι ένα κράτημα χεριών.
Η σχέση του Λέμον με τον Μαλόουν ξεκίνησε, σχεδόν κινηματογραφικά, τη νύχτα των εκλογών του 2016. Γνωρίστηκαν στα Χάμπτονς, κράτησαν επαφή και βρέθηκαν μαζί σε ένα πάρτι τη βραδιά που ο Ντόναλντ Τραμπ άρχισε να κερδίζει πολιτεία μετά πολιτεία. Έφυγαν νωρίς, καθώς τα αποτελέσματα από τη Φλόριντα και την Πενσιλβάνια έδειχναν πού πήγαινε η νύχτα. Κανείς από τους δύο δεν ήθελε να μείνει μόνος.
Το επόμενο πρωί, ο Μαλόουν, φορώντας ένα πουκάμισο του Λέμον, κατέβηκε στο μετρό μιας μουδιασμένης Νέας Υόρκης και ένιωσε την ανάγκη να ανακοινώσει σε αγνώστους ότι δεν είχε ψηφίσει Τραμπ. Ο Λέμον λέει ότι κάπου εκεί «σφραγίστηκε» η σχέση τους.
Δεν είναι τυχαίο ότι η ιστορία αγάπης τους ξεκινά τη νύχτα που μεγάλο μέρος της φιλελεύθερης Αμερικής ένιωσε ότι έχασε τον κόσμο που γνώριζε. Και δεν είναι τυχαίο ότι δέκα χρόνια μετά, η εικόνα τους ως παντρεμένου γκέι ζευγαριού βρίσκεται ξανά στο κέντρο μιας άλλης αμερικανικής κρίσης.
Το προφίλ του The Advocate επιμένει σε αυτή τη διπλή κλίμακα. Από τη μία, ο Λέμον μιλά για δημοσιογραφία, ελευθερία του Τύπου, Τραμπ, Μασκ, ανεξάρτητα μέσα, τρανς δικαιώματα, ακόμη και για το ενδεχόμενο μιας πολιτικής διαδρομής. Από την άλλη, μιλά για τους σκύλους του, για το ότι προτιμά να μένει σπίτι με τον άντρα του, για το Mario Kart και την προσπάθειά του να μάθει Fortnite. Είναι πολύ δημόσιος και πολύ κουρασμένος από τη δημοσιότητα. Πολιτικά φορτισμένος και βαθιά μέσα στην καθημερινότητα του σπιτιού. Θυμωμένος και σχεδόν τρυφερός.
Αυτό είναι ίσως το νέο του κεφάλαιο. Δεν προσπαθεί πια να είναι ο τέλειος παρουσιαστής ενός μεγάλου δικτύου. Εκείνος ο ρόλος τελείωσε. Προσπαθεί να είναι κάτι πιο ασταθές, αλλά ίσως πιο σύγχρονο: ένας δημοσιογράφος με δικό του κοινό, ένας γκέι δημόσιος άντρας, ένας άνθρωπος που μπορεί να μιλήσει για τον αυταρχισμό και αμέσως μετά να χαθεί μέσα στις μικρές ανάγκες ενός σπιτιού με σκύλους.
Η σύγκρουση με τον Ίλον Μασκ δείχνει επίσης πόσο γρήγορα άλλαξε το τοπίο. Η συμφωνία του Λέμον με το X υποτίθεται ότι θα συμβόλιζε ένα νέο μοντέλο ανεξάρτητης δημοσιογραφίας σε μια πλατφόρμα που ο Μασκ παρουσίαζε ως ψηφιακή πλατεία ελεύθερου λόγου. Κατέρρευσε σχεδόν αμέσως, μετά από μια συνέντευξη στην οποία ο Λέμον τον ρώτησε για τη ρητορική μίσους στην πλατφόρμα, την πολιτική, τον έλεγχο του περιεχομένου και προσωπικά ζητήματα. Ο Μασκ ακύρωσε τη συμφωνία και ο Λέμον αργότερα τον μήνυσε.
Το πιο ενδιαφέρον, όμως, είναι ότι ο Λέμον δεν έμεινε εκεί. Δεν έγινε απλώς ακόμη ένας πρώην τηλεοπτικός αστέρας που καταγγέλλει το παλιό σύστημα επειδή δεν τον χωρά πια. Έχτισε άλλο κανάλι, άλλο κοινό, άλλη σχέση με την επικαιρότητα. Και μέσα σε αυτό το νέο περιβάλλον, η ταυτότητά του ως μαύρου γκέι άντρα δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο της δημόσιας εικόνας του. Είναι μέρος της στάσης του.
Όταν μιλά για τους τρανς ανθρώπους, δεν κάνει τον διπλωμάτη. Λέει απλώς να τους αφήσουν ήσυχους, να τους αφήσουν να ζήσουν. Όταν του λένε «είσαι γκέι», απαντά περίπου: ναι, ευχαριστώ. Δεν υπάρχει πια εκεί η παλιά τηλεοπτική αμηχανία ενός δημόσιου προσώπου που πρέπει να εξηγήσει την ταυτότητά του σε ένα υποτιθέμενα ουδέτερο κοινό. Υπάρχει κάτι πολύ πιο απλό: δεν μπορείς να τον προσβάλεις με αυτό που ήδη δηλώνει ως δύναμη.
Το ερώτημα, βέβαια, είναι τι γίνεται μετά. Ο ίδιος δεν αποκλείει, με τον γνωστό μισό-σοβαρό μισό-προκλητικό τρόπο του, ακόμη και την πολιτική. Όταν τον ρωτούν αν θα μπορούσε να είναι υποψήφιος για πρόεδρος, δεν λέει ότι το επιδιώκει. Λέει όμως ότι, αν οι άνθρωποι το ήθελαν, γιατί όχι. Και προσθέτει ότι σίγουρα θα μπορούσε να κυβερνήσει τη χώρα καλύτερα από τον Τραμπ, με περισσότερη ταπεινότητα και περισσότερη ενσυναίσθηση.
Μπορεί να είναι υπερβολή. Μπορεί να είναι αστείο. Μπορεί να είναι δοκιμή θερμοκρασίας. Αλλά δείχνει πόσο μακριά έχει φτάσει η νέα αφήγηση γύρω του. Ο Ντον Λέμον δεν είναι πια απλώς ο άνθρωπος που απολύθηκε από το CNN. Είναι ένας από τους πρώην ανθρώπους των μεγάλων τηλεοπτικών μέσων που δοκιμάζουν αν μπορούν να γίνουν κάτι άλλο: πιο ανεξάρτητοι, πιο ευάλωτοι, πιο ανεξέλεγκτοι και πιο πολιτικά φορτισμένοι.
Στο τέλος του προφίλ, όταν τον ρωτούν τι θέλει να θυμάται ο κόσμος όταν όλα αυτά θα έχουν περάσει, ο Λέμον δεν μιλά για τηλεθέαση, ακολούθους ή βραβεία. Λέει ότι ελπίζει να θυμούνται πως στάθηκε στη σωστή πλευρά. Ότι δεν έκανε πίσω. Ότι δεν δείλιασε.
Ίσως αυτό να είναι η πραγματική του επιστροφή. Όχι ότι ξαναβρήκε τη φήμη του. Αλλά ότι η φήμη του έπαψε να εξαρτάται από το αν ένα μεγάλο δίκτυο του δίνει καρέκλα. Τον Ντον Λέμον τον ξέγραψε ένα παλιό σύστημα. Και τώρα επιστρέφει σε ένα νέο, πιο χαοτικό, πιο queer, πιο θυμωμένο και πιο άμεσο δημόσιο πεδίο, όπου μερικές φορές η πιο δυνατή εικόνα δεν είναι ένας παρουσιαστής πίσω από ένα γραφείο, αλλά ένας άντρας που βγαίνει από το δικαστήριο κρατώντας το χέρι του άντρα του.
Με στοιχεία από The Advocate.
