Τα μαζικά άστρα εκρήγνυνται ως υπερκαινοφανείς (σούπερνοβα) στο τέλος της ζωής τους όμως τέτοιου είδους γεγονότα είναι σχετικά σπάνια. Τα περισσότερα άστρα του Σύμπαντος έχουν μικρότερη μάζα όπως το άστρο που βρίσκεται στο κέντρο του νεφελώματος NGC 2392 που είναι ευρύτερα γνωστό ως Νεφέλωμα του Λέοντος αλλά και ως Νεφέλωμα Εσκιμώου.
Όταν ένα άστρο μικρότερης μάζας δεν μπορεί πλέον να διατηρηθεί μέσω των πυρηνικών αντιδράσεων στον πυρήνα του, γίνεται ασταθές και αρχίζει να πάλλεται, χάνοντας μάζα καθώς αποβάλλει τα εξωτερικά του στρώματα. Τα στρώματα αυτά μετατρέπονται στη συνέχεια σε κελύφη αερίου και σκόνης, τα οποία ονομάζονται πλανητικά νεφελώματα. Τα άστρα σε αυτό το στάδιο της ζωής τους είναι υπεύθυνα για την παραγωγή μεγάλου μέρους της παρατηρήσιμης σκόνης του Σύμπαντος.
Η ακτινοβολία του άστρου ωθεί το υλικό που έχει εκτοξευθεί προς τα έξω, αφήνοντας πίσω τον εξαιρετικά θερμό αστρικό πυρήνα, ο οποίος είναι γνωστός και ως λευκός νάνος.
Στην περίπτωση του Νεφελώματος του Λέοντος ο θάνατος του πλούσιου σε οξυγόνο κεντρικού άστρου έχει αφήσει πίσω έναν λευκό νάνο που ουσιαστικά «ψήνει» τα πάντα από το εσωτερικό προς τα έξω, δημιουργώντας παράλληλα μια φυσαλίδα ιονισμένου αερίου.
Η φυσαλίδα αερίου, η οποία σχηματίζει το πρόσωπο του λιονταριού, διαστέλλεται με την πάροδο του χρόνου και καταστρέφει τη σκόνη που βρίσκεται στην πορεία της. Η κατανόηση του γιατί το αέριο που έχει παρασυρθεί προς τα έξω παρουσιάζει τόσο σύνθετη δομή από δακτυλίους και κελύφη, ένα χαρακτηριστικό που συναντάται συχνά στα πλανητικά νεφελώματα, αποτελεί αντικείμενο συνεχιζόμενης έρευνας.
Η «χαίτη» του λιονταριού αποτελεί το εσωτερικό ενός κελύφους σκόνης το οποίο φωτίζεται από τον λευκό νάνο στο κέντρο.
Οι τούφες που μοιάζουν με ουρές κομητών αποτελούνται από συμπαγείς συγκεντρώσεις σκόνης που κατάφεραν να επιβιώσουν από την ακτινοβολία του αστρικού πυρήνα και προστατεύουν το υλικό που βρίσκεται πίσω τους.
Οι εικόνες του James Webb ουσιαστικά «παγώνουν» αυτό το πλανητικό νεφέλωμα σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή όμως ο θάνατος του άστρου και οι ταραχώδεις επιπτώσεις του συνεχίζονται.
Το NGC 2392 θα συνεχίσει να μεταβάλλεται καθώς το αέριο και η σκόνη απομακρύνονται από τον αστρικό πυρήνα. Οι αστρονόμοι εκτιμούν ότι αυτό το κοσμικό λιοντάρι θα διαλυθεί τελικά σε περίπου 10,000 χρόνια, ένα σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα με τα αστρονομικά δεδομένα.
Naftemporiki.gr
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
