Χρειάστηκαν μήνες δουλειάς για να μετατραπεί μια άδεια πρώην εκκλησία στο κέντρο του Σίδνεϊ σε queer καλλιτεχνικό χώρο. Χρειάστηκαν μόλις τρεις μέρες για να αρχίσει να ξηλώνεται.
Το Divine Playhouse άνοιξε στις 8 Ιουλίου στην πρώην εκκλησία St John the Evangelist, στην Kent Street του Σίδνεϊ. Το κτίριο είχε αποκαθαγιαστεί ήδη από τη δεκαετία του 1930 και, ύστερα από έναν χρόνο εγκατάλειψης, είχε πάρει νέα ζωή ως χώρος ανοιχτός στη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα, με drag, μουσική, περφόρμανς, queer κωμωδία, καμπαρέ και παραστάσεις. Η λειτουργία του είχε σχεδιαστεί για έναν χρόνο. Στην πράξη, ο χώρος πρόλαβε να ζήσει όπως είχε σχεδιαστεί μόνο για τρεις μέρες.
Στη βραδιά των εγκαινίων, με τίτλο First Rite, εκατοντάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στο κτίριο για περφόρμανς, DJ sets και drag εμφανίσεις. Στη σκηνή ανέβηκαν, μεταξύ άλλων, η drag performer Etcetera Etcetera, οι Stereogamous και οι Sisters of Perpetual Indulgence, ενώ η αναπληρώτρια δήμαρχος του Σίδνεϊ, Jess Miller, μίλησε για τη διαγενεακή δύναμη που έχουν τέτοιοι χώροι για την queer κοινότητα.
Το αρχικό όνομα του χώρου ήταν Unholy Playhouse, αλλά οι διοργανωτές το άλλαξαν σε Divine Playhouse ύστερα από ενστάσεις ανθρώπων από τη χριστιανική κοινότητα. Η αλλαγή δεν ήταν αρκετή. Χριστιανικές ομάδες συγκεντρώθηκαν έξω από τον χώρο, διαμαρτυρήθηκαν για το περιεχόμενο της βραδιάς και ζήτησαν να αποσυρθεί η κρατική επιχορήγηση των 100.000 αυστραλιανών δολαρίων που είχε δοθεί στο εγχείρημα.
Οι αντιδράσεις επικεντρώθηκαν σε εικόνες από την πρώτη βραδιά: drag performers με στολές καλογριών, θρησκευτικά σύμβολα χρησιμοποιημένα σε queer/camp αισθητικό πλαίσιο και μια περφόρμανς όπου φιγούρα με στολή γουρουνιού πρόσφερε τηγανητές πατάτες σαν παρωδία θείας κοινωνίας. Για τις ομάδες που διαμαρτυρήθηκαν, όλα αυτά ήταν προσβολή της χριστιανικής πίστης. Για τους διοργανωτές, ήταν μέρος μιας μακράς παράδοσης queer τέχνης που σατιρίζει θεσμούς, εξουσία και ιεραρχίες.
Την επόμενη μέρα, οι δικηγόροι του ιδιοκτήτη του κτιρίου έστειλαν ειδοποίηση παραβίασης, υποστηρίζοντας ότι το Divine Playhouse είχε επιδοθεί σε «offensive trade» μια «προσβλητική δραστηριότητα», όπως αποδόθηκε από την πλευρά τους. Λίγες μέρες αργότερα, η μίσθωση τερματίστηκε και οι διοργανωτές κλήθηκαν να αδειάσουν τον χώρο μέχρι το απόγευμα της Παρασκευής.
Ο νομικός όρος που επικαλέστηκε ο ιδιοκτήτης είναι ίσως το πιο αποκαλυπτικό σημείο της υπόθεσης. Η έννοια του «offensive trade» έχει ρίζες στο αγγλικό δίκαιο του 19ου αιώνα και ιστορικά συνδεόταν με δραστηριότητες που προκαλούσαν φυσική ενόχληση: μυρωδιές, θόρυβο, ρύπανση, ανθυγιεινές ή οχληρές χρήσεις ενός χώρου. Η πλευρά του Divine Playhouse υποστηρίζει ότι δεν μπορεί να χρησιμοποιείται για να περιγράψει κάτι που ένας ιδιοκτήτης βρίσκει ηθικά ή θρησκευτικά προσβλητικό.
Εδώ η ιστορία ξεφεύγει από το στενό πλαίσιο ενός ακυρωμένου queer χώρου. Αν ένας ιδιοκτήτης μπορεί να βαφτίσει «προσβλητική» μια καλλιτεχνική δραστηριότητα επειδή διαφωνεί με το περιεχόμενό της, τότε το ζήτημα δεν αφορά μόνο το Divine Playhouse. Αφορά το ποιος μπορεί να αποφασίζει τι επιτρέπεται να συμβαίνει σε έναν νοικιασμένο χώρο, ποια τέχνη θεωρείται ανεκτή και πότε η προσβολή γίνεται εργαλείο λογοκρισίας.
Οι διοργανωτές εξετάζουν τώρα νομική προσφυγή για αποζημίωση, καθώς και πιθανή καταγγελία για διάκριση. Πριν κλείσει, το Divine Playhouse είχε ήδη δεχτεί εκατοντάδες κρατήσεις και, σύμφωνα με τους ανθρώπους του, θα στήριζε μέσα στον χρόνο περισσότερους από 1.500 καλλιτέχνες, παραγωγούς, περφόρμερ, τεχνικούς, μικρές δημιουργικές επιχειρήσεις και εργαζόμενους. Δεν έκλεισε απλώς ένας χώρος. Διαλύθηκε ένα ολόκληρο πρόγραμμα δουλειάς, κοινότητας και queer ορατότητας.
Τις τελευταίες μέρες, εθελοντές και συνεργάτες μπαινόβγαιναν στο κτίριο, βγάζοντας ηχεία, μαζεύοντας σκηνικά και μεταφέροντας έργα τέχνης στην αποθήκη. Κάποια πράγματα μπορούσαν να σωθούν. Άλλα όχι. Η τοιχογραφία της Keekee James, ζωγραφισμένη πάνω στους τοίχους του κτιρίου, δεν μπορούσε να μεταφερθεί. Βάφτηκε λευκή.
Αυτή είναι ίσως η πιο δυνατή εικόνα όλης της ιστορίας: μια queer τοιχογραφία σε μια πρώην εκκλησία, σβησμένη κάτω από στρώσεις λευκής μπογιάς. Όχι επειδή κατέρρευσε το κτίριο, όχι επειδή τελείωσε μια έκθεση, αλλά επειδή η ίδια η ύπαρξή της κρίθηκε υπερβολικά ενοχλητική.
Η ομάδα πίσω από το Divine Playhouse επιμένει ότι δεν ήθελε να κοροϊδέψει την πίστη κανενός. Λέει ότι άκουσε τις αντιδράσεις, άλλαξε το όνομα του χώρου και προσάρμοσε το πρόγραμμα. Όμως υποστηρίζει επίσης ότι η queer τέχνη δεν μπορεί να υπάρχει μόνο όταν δεν ενοχλεί κανέναν, ούτε να εξαρτάται από το αν ισχυροί θεσμοί, ιδιοκτήτες ή θρησκευτικές ομάδες τη θεωρούν αρκετά «σεβαστική».
Το Divine Playhouse ψάχνει ήδη νέο χώρο, ενώ περισσότεροι από 18.000 άνθρωποι έχουν υπογράψει ηλεκτρονικό ψήφισμα υπέρ του και δεκάδες χιλιάδες δολάρια έχουν συγκεντρωθεί για αμοιβές καλλιτεχνών, δικαστικά έξοδα και τη μετακόμιση. Η υπόθεση, όμως, έχει ήδη μεγαλώσει πέρα από το ίδιο το Divine Playhouse.
Για τους ανθρώπους του, αυτό που συνέβη δεν είναι απλώς μια έξωση. Είναι μια τοπική εκδοχή ενός πολύ μεγαλύτερου πολέμου γύρω από την queer έκφραση, τη θρησκευτική προσβολή, τη δημόσια χρηματοδότηση και την καλλιτεχνική ελευθερία. Ένας χώρος που γεννήθηκε για να γίνει καταφύγιο και σκηνή έγινε, μέσα σε λίγες μέρες, πεδίο σύγκρουσης για το ποιος έχει δικαίωμα να φαντάζεται ξανά έναν παλιό ιερό χώρο.
με στοιχεία από The Guardian
