Σε ένα σχολείο της UNRWA που έχει μετατραπεί σε καταφύγιο εκτοπισμένων στη Γάζα, εκατοντάδες άνθρωποι παρακολουθούν έναν νεαρό να κάνει διαδοχικές τούμπες στον αέρα. Ο Άκραμ Αμπού Αντάρα φορά σανδάλια και εκτελεί τα ακροβατικά του σε έναν στενό διάδρομο, ενώ γύρω του οικογένειες έχουν καταφύγει στους ορόφους του κτιρίου και ρούχα στεγνώνουν απλωμένα στα κάγκελα. Μερικά παιδιά σταματούν για να τον παρακολουθήσουν και χαμογελούν.
Το στιγμιότυπο περιγράφει ο Παλαιστίνιος συγγραφέας και φωτογράφος Μάεν Χαμάντ σε ένα ρεπορτάζ για τους παρκουρίστες της Γάζας, που δημοσιεύτηκε τον Νοέμβριο του 2024 στο πρώτο τεύχος του Dazed MENA, με φωτογραφίες του Άχμεντ Χουσεΐν Γιούνις. Οι εικόνες καταγράφουν μια ομάδα νεαρών Παλαιστινίων που συνεχίζουν να προπονούνται μέσα στα ερείπια, χρησιμοποιώντας γκρεμισμένους τοίχους, ταράτσες και κατεστραμμένα κτίρια για τα άλματά τους.
Το παρκούρ έχει ιστορία σχεδόν δύο δεκαετιών στη Γάζα. Οι πρώτες ομάδες εμφανίστηκαν το 2005, όταν νεαροί άρχισαν να δοκιμάζουν ακροβατικά στους δρόμους και στις γειτονιές τους. Ανάμεσά τους ήταν ο Άχμαντ Μάταρ, ο οποίος γνώρισε το άθλημα σε ηλικία εννέα ετών, βλέποντας δύο μεγαλύτερα παιδιά να πηδούν από τοίχο σε τοίχο. Στη Χαν Γιούνις, οι πρώτες προπονήσεις γίνονταν ακόμη και στο νεκροταφείο της πόλης, επειδή το αμμώδες έδαφος πρόσφερε πιο ασφαλείς προσγειώσεις.
Από εκείνες τις αυτοσχέδιες προπονήσεις δημιουργήθηκε μια ολόκληρη σκηνή. Οι ομάδες άρχισαν να δημοσιεύουν βίντεο στα κοινωνικά δίκτυα, προσελκύοντας το ενδιαφέρον διεθνών τηλεοπτικών δικτύων. Ο Μάταρ εγκατέλειψε τη Γάζα το 2016 και εγκαταστάθηκε στη Σουηδία για να ασχοληθεί επαγγελματικά με το παρκούρ. Για τους φίλους του που παρέμειναν πίσω, όμως, η δυνατότητα να ταξιδέψουν και να συμμετάσχουν σε διεθνείς διοργανώσεις εξακολουθούσε να περιορίζεται από τον αποκλεισμό.
Ο πόλεμος που ξέσπασε τον Οκτώβριο του 2023 άλλαξε δραματικά τη ζωή αυτής της κοινότητας. Ομάδες διαλύθηκαν, σπίτια καταστράφηκαν και αθλητές σκοτώθηκαν. Ο Μαχμούντ Αλγκαλμπάουι, μέλος της ομάδας Free Gaza, που συνδυάζει παρκούρ, ακροβατικά και παραστάσεις δρόμου, περιέγραψε στον Χαμάντ την απώλεια τεσσάρων συναθλητών του. Πριν από τον πόλεμο ήταν οκτώ. Όταν έδωσε τη συνέντευξη, οι μισοί είχαν σκοτωθεί: ο Άχμεντ Αμπού Χασίρα, ο Σάλαχ Αμπού Χαρμπίντ, ο Άτα Γκάιθ και ο Μαχμούντ Αμπού Σαρκ.
Ο 22χρονος τότε αθλητής είχε εκτοπιστεί από τη συνοικία Αλ Σαφτάουι της βόρειας Γάζας στην Ντέιρ αλ Μπάλαχ. Παρά τις συνθήκες, συνέχιζε να προπονείται και να επισκέπτεται καταυλισμούς εκτοπισμένων, όπου μαζί με φίλους του μάθαιναν ακροβατικά σε παιδιά. Όπως παρατηρούσε, το ενδιαφέρον των μικρότερων για το παρκούρ είχε αυξηθεί μέσα στον πόλεμο, καθώς όλο και περισσότερα παιδιά δοκίμαζαν άλματα και τούμπες.
Ο Μαχμούντ είχε κερδίσει την πρώτη θέση στο ελεύθερο παρκούρ σε παλαιστινιακό διαγωνισμό το 2019 και είχε δεχτεί προσκλήσεις για διοργανώσεις στην Ευρώπη και στον αραβικό κόσμο. Τον Νοέμβριο του 2024, αντί να προετοιμάζεται για κάποιον αγώνα, προσπαθούσε να εξασφαλίσει τροφή για τον ίδιο και την οικογένειά του. Στη διάρκεια της τηλεφωνικής συνέντευξης περπατούσε σε μια αγορά όπου, όπως εξηγούσε, τα τρόφιμα είχαν πλέον σχεδόν εξαφανιστεί.
Ακόμη κι έτσι, δεν εγκατέλειπε την προπόνηση. Αν περνούσε η μέρα χωρίς να έχει ασκηθεί, σταματούσε έστω για πέντε λεπτά, ακόμη και στη διάρκεια της αναζήτησης τροφίμων, για να κάνει μερικά άλματα. Το παρκούρ ήταν γι’ αυτόν μέρος της καθημερινής ζωής του, μια δραστηριότητα που δεν ήθελε να χάσει μαζί με όλα όσα είχε ήδη στερηθεί.
Οι φωτογραφίες του Γιούνις δείχνουν τους νεαρούς αθλητές να πραγματοποιούν άλματα ανάμεσα σε τσιμεντένιες κατασκευές και κατεστραμμένα κτίρια. Πέρα από τις εντυπωσιακές σωματικές τους ικανότητες, καταγράφουν και την ιστορία ενός αθλήματος που αναπτύχθηκε σε μια περιοχή όπου η ελεύθερη μετακίνηση υπήρξε επί δεκαετίες εξαιρετικά περιορισμένη. Οι παρκουρίστες αντιμετωπίζουν την κίνηση ως προσωπική ελευθερία, αλλά και ως έναν τρόπο να επικοινωνούν την εμπειρία τους με ανθρώπους έξω από τη Γάζα.
Η ιστορία αυτής της κοινότητας συνεχίστηκε και πέρα από τις σελίδες του περιοδικού. Το 2026 ο Γιούνις παρουσίασε το «Free Jump», μια κινηματογραφική δουλειά αφιερωμένη στους φίλους του που κάνουν παρκούρ ανάμεσα στα ερείπια της Γάζας. Τον Ιούλιο προγραμματίστηκε δημόσια προβολή της στο Palestine House του Λονδίνου, μαζί με έκθεση φωτογραφιών του, δίνοντας νέα δημοσιότητα στο έργο του.
Στο ρεπορτάζ του Dazed MENA, ο Μαχμούντ εξηγούσε γιατί επέμενε να συνεχίζει, παρά την πείνα, τον εκτοπισμό και την απώλεια των φίλων του: «Είναι η ελευθερία μας. Αν δεν παίξω σήμερα, δεν θα ζήσω μέχρι αύριο».
Με στοιχεία από Dazed MENA
