Με ένα συγκινητικό μήνυμα αποχαιρέτησε τον Γιώργο Μαζωνάκη ο συνθέτης Φοίβος, με τον οποίο συνεργάστηκε στενά από το 2002 έως το 2007.
Στο μακροσκελές κείμενό του κάνει λόγο για μία από τις «πιο δημιουργικές και έντονες περιόδους» της μουσικής του διαδρομής, που περιλάμβανε τραγούδια, δίσκους, πρόβες και ηχογραφήσεις, αλλά και την κοινή τους επιθυμία να δημιουργήσουν κάτι διαφορετικό.
Ο Φοίβος στάθηκε ιδιαίτερα στην προσωπικότητα και το καλλιτεχνικό ένστικτο του Γιώργου Μαζωνάκη, επισημαίνοντας πως δεν φοβήθηκε να ρισκάρει, να αλλάξει και να εκτεθεί καλλιτεχνικά.
«Ο Γιώργος είχε κάτι που δεν διδάσκεται και δεν κατασκευάζεται. Είχε προσωπικότητα. Είχε ένστικτο. Είχε εκείνη τη σπάνια καλλιτεχνική ανησυχία που δεν τον άφηνε ποτέ να αρκεστεί στα ήδη γνωστά», έγραψε.
Ανατρέχοντας στη μεταξύ τους συνεργασία, ο Φοίβος αναφέρθηκε στα τραγούδια που συνδέθηκαν με μία ολόκληρη εποχή και έγιναν, όπως σημείωσε, «στιγμές, νύχτες, έρωτες, χωρισμοί, διασκεδάσεις, αναμνήσεις χιλιάδων ανθρώπων».
«Κι αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο προνόμιο ενός καλλιτέχνη: να συνεχίζει να υπάρχει μέσα στις ζωές των άλλων, μέσα από αυτό που δημιούργησε», πρόσθεσε.
Κλείνοντας το μήνυμά του, ο τραγουδοποιός σημείωσε: «Γιώργο, η απουσία σου είναι από εκείνες που δύσκολα χωράει ο νους. Σ’ ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη, για τη δημιουργική τρέλα, για όλα όσα τολμήσαμε μαζί και, κυρίως, για το αποτύπωμα που αφήνεις στη μουσική μας. Καλό ταξίδι».
Υπενθυμίζεται πως το άλμπουμ «Σάββατο» του Γιώργου Μαζωνάκη, που κυκλοφόρησε το 2003, ήταν εξ ολοκλήρου σε στίχους και μουσική του Φοίβου.
Ολόκληρη η ανάρτηση του Φοίβου:
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν χωρούν εύκολα σε έναν αποχαιρετισμό και ο Γιώργος Μαζωνάκης είναι ένας από αυτούς.
Από το 2002 μέχρι το 2007 έζησα μαζί του μία από τις πιο δημιουργικές και έντονες περιόδους της μουσικής μου διαδρομής. Πέντε χρόνια γεμάτα τραγούδια, δίσκους, πρόβες, στούντιο, αγωνίες, χαρές, ανατροπές και πάνω απ’ όλα, μια αστείρευτη ανάγκη να κάνουμε κάτι διαφορετικό.
Ο Γιώργος είχε κάτι που δεν διδάσκεται και δεν κατασκευάζεται. Είχε προσωπικότητα. Είχε ένστικτο. Είχε εκείνη τη σπάνια καλλιτεχνική ανησυχία που δεν τον άφηνε ποτέ να αρκεστεί στα ήδη γνωστά. Δεν φοβήθηκε να ρισκάρει, να αλλάξει, να εκτεθεί, να γίνει ο εαυτός του. Και γι’ αυτό κατάφερε να γίνει μοναδικός.
Γυρνώντας αυτή τη στιγμή πίσω, ακούω μέσα μου τραγούδια που συνδέθηκαν με μια ολόκληρη εποχή. Τραγούδια που έγιναν στιγμές, νύχτες, έρωτες, χωρισμοί, διασκεδάσεις, αναμνήσεις χιλιάδων ανθρώπων. Κι αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο προνόμιο ενός καλλιτέχνη: να συνεχίζει να υπάρχει μέσα στις ζωές των άλλων, μέσα από αυτό που δημιούργησε.
Γιώργο, η απουσία σου είναι από εκείνες που δύσκολα χωράει ο νους.
Σ’ ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη, για τη δημιουργική τρέλα, για όλα όσα τολμήσαμε μαζί και, κυρίως, για το αποτύπωμα που αφήνεις στη μουσική μας.
Καλό ταξίδι.
Φοίβος
