Η Μιμή Ντενίση ετοιμάζεται να ξαναγίνει Θεοδώρα. Τριάντα χρόνια μετά τη μεγάλη επιτυχία της «Θεοδώρας, η Αγία των Φτωχών», η ηθοποιός, συγγραφέας και παραγωγός μίλησε στην Ειρήνη Νικολοπούλου για το eirinika.gr και αποκάλυψε ότι σχεδιάζει να ανεβάσει ξανά το έργο στις αρχές του 2027, αυτή τη φορά με εντελώς διαφορετική σκηνική λογική.
Η νέα «Θεοδώρα» δεν θα είναι, όπως λέει η ίδια, απλή αναβίωση μιας παλιάς επιτυχίας. Η Ντενίση μιλά για διασκευή πάνω στο δικό της έργο, για εργαλεία 3D και AI, για λιγότερα βαριά σκηνικά και για μια προσπάθεια να συνδεθεί η βυζαντινή αυτοκράτειρα με το σημερινό βλέμμα. Το κέντρο της ανάγνωσης μετατοπίζεται στη γυναίκα που ξεκίνησε από πολύ χαμηλά, έφτασε στην εξουσία και, στη δική της εκδοχή, παραμένει επίκαιρη μέσα στη σημερινή συζήτηση για τη βία κατά των γυναικών, τις γυναικοκτονίες, το #MeToo και τη γυναικεία δύναμη.
Η πρώτη «Θεοδώρα» είχε ανέβει στο θέατρο Ακροπόλ τις σεζόν 1996-1997 και 1997-1998, σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα. Το έργο υπέγραφε η ίδια η Μιμή Ντενίση, με σκηνικά του Μανώλη Παντελιδάκη, κοστούμια της Φωτεινής Δήμου και μουσική επιμέλεια του Κυριάκου Λουκάκου. Στο καστ βρίσκονταν, μεταξύ άλλων, ο Στάθης Ψάλτης, ο Νίκος Γαλανός, ο Φίλιππος Σοφιανός, η Όλγα Πολίτου, η Τζέσυ Παπουτσή, η Νάντια Μουρούζη και η Νικολέτα Βλαβιανού.
Ήταν μια άλλη θεατρική Αθήνα. Μεγάλα σκηνικά, ιστορικά κοστούμια, πρεμιέρες που γίνονταν κοινωνικό γεγονός, εφημερίδες, τηλεοπτικές κάμερες και κοσμικές στήλες έφτιαχναν γύρω από τέτοιες παραγωγές ένα περιβάλλον που σήμερα μοιάζει σχεδόν εξαφανισμένο. Η «Θεοδώρα» δεν ήταν μόνο μια παράσταση· ήταν κομμάτι μιας εποχής όπου το εμπορικό θέατρο μπορούσε ακόμη να γίνει μεγάλη δημόσια υπόθεση.
Γι’ αυτό και η επιστροφή της δεν αφορά μόνο το Βυζάντιο. Αφορά και τη δημόσια μυθολογία της ίδιας της Ντενίση. Από τη «Θεοδώρα» και τη «Μπουμπουλίνα» μέχρι τη «Σμύρνη μου αγαπημένη» και το «Κι από Σμύρνη… Σαλονίκη», η Ντενίση έχτισε μια προσωπική περιοχή στο ελληνικό θέατρο: μεγάλες ιστορικές ηρωίδες, χαμένες πατρίδες, γυναίκες σε κρίσιμες στιγμές της Ιστορίας, παραστάσεις που δεν φοβούνται το θέαμα, το μελόδραμα, την πατριωτική συγκίνηση και το ευρύ κοινό.
Αυτή ακριβώς η περιοχή έγινε για χρόνια και στόχος τηλεοπτικής σάτιρας. Η παλιά κόντρα με τον Λάκη Λαζόπουλο δεν ήταν απλώς μια προσωπική ιστορία ανάμεσα σε δύο δημόσια πρόσωπα. Ήταν μέρος μιας εποχής που παρακολουθούσε τη Ντενίση και τα μεγάλα ιστορικά της θεάματα με ανάμεικτα αισθήματα: επιτυχία, λαϊκή αποδοχή, ειρωνεία, αμφισβήτηση, τηλεοπτικό γέλιο. Ο Λαζόπουλος τη σατίριζε συχνά για τη σκηνική της παρουσία και εκείνη απαντούσε, άλλοτε έντονα και άλλοτε πιο ψύχραιμα.
Το 2008, η αντιπαράθεση είχε φτάσει μέχρι το ΕΣΡ, μετά από καταγγελία της Ντενίση για προσβολή της προσωπικότητάς της από σχόλια στην εκπομπή «Αλ Τσαντίρι Νιουζ». Αργότερα, η ένταση χαμήλωσε. Το 2018 καταγράφηκε η δημόσια συμφιλίωσή τους στην πρεμιέρα της παράστασης «Χτυποκάρδια στο Θρανίο», που σκηνοθετούσε ο Λαζόπουλος, ενώ το 2023 η Ντενίση είπε ότι δεν έχει καμία κόντρα μαζί του: «Ο Λάκης κάνει σάτιρα, εγώ κάνω κάτι άλλο». Σήμερα, αυτή η παλιά σύγκρουση μοιάζει περισσότερο με κομμάτι της μιντιακής ιστορίας που συνόδευσε τις μεγάλες παραγωγές της.
Φωτ.: NDP
Στη συνέντευξη στο eirinika.gr, η Ντενίση επιμένει ότι η Θεοδώρα έχει άμεση σχέση με το σήμερα. Τη βλέπει όχι απλώς ως αυτοκράτειρα, αλλά ως γυναίκα που ήρθε από τον απλό κόσμο, έζησε τη βία και την κοινωνική περιφρόνηση, ανέβηκε στην κορυφή της εξουσίας και υπερασπίστηκε γυναίκες και φτωχούς. Γι’ αυτό, λέει, την ενδιαφέρει περισσότερο ο τίτλος «η Αγία των Φτωχών» παρά η ιδιότητα της αυτοκράτειρας.
Η νέα ανάγνωση θα κρατήσει, όπως λέει, την πολλαπλότητα των πηγών. Στο κέντρο βρίσκεται και πάλι ο Προκόπιος, ο ιστορικός που καθόρισε για αιώνες τη σκοτεινή, σκανδαλώδη εικόνα της Θεοδώρας μέσα από τα «Ανέκδοτα» ή «Απόκρυφη Ιστορία». Η Ντενίση δεν θέλει να παρουσιάσει μία και μόνη αλήθεια, αλλά να αφήσει τον θεατή να δει διαφορετικές πλευρές: τι έλεγε ο Προκόπιος, τι λένε άλλοι ιστορικοί, τι μπορεί να σημαίνει σήμερα μια γυναίκα που κατηγορήθηκε, δοξάστηκε, αγιοποιήθηκε και έγινε σύμβολο εξουσίας.
Στη συζήτηση επιστρέφει και η Στάση του Νίκα, η στιγμή όπου η Θεοδώρα παρουσιάζεται ως εκείνη που κράτησε όρθιο τον Ιουστινιανό και την αυτοκρατορία, όταν οι άνδρες γύρω της σκέφτονταν τη φυγή. Επιστρέφει και η Αγία Σοφία, που αποκτά νέο βάρος μετά τη μετατροπή της σε τζαμί. Η Ντενίση θυμάται μάλιστα έναν μονόλογο που είχε γράψει το 1996 για τον ναό και την αντοχή του νοήματός του μέσα στον χρόνο, σημειώνοντας πως και αυτό το σημείο σήμερα ακούγεται αλλιώς.
Το πιο ενδιαφέρον, θεατρικά, είναι το πέρασμα από τα τεράστια σκηνικά του Ακροπόλ στη σημερινή τεχνολογία. Η Ντενίση λέει ότι τότε το θέατρο λειτουργούσε αλλιώς, με μεγάλα, βαριά, εντυπωσιακά σκηνικά. Τώρα θέλει να κινηθεί διαφορετικά: τρισδιάστατες εικόνες, τεχνητή νοημοσύνη, λιγότερη σκηνική μάζα, περισσότερη σύνδεση ανάμεσα στο ιστορικό πρόσωπο και στο βλέμμα του σημερινού θεατή.
Έτσι, η επιστροφή της «Θεοδώρας» αποκτά διπλό ενδιαφέρον. Η Μιμή Ντενίση ξαναπιάνει έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους ρόλους της, σε νέα εκδοχή, για τις αρχές του 2027. Από την άλλη, ξαναφέρνει στο προσκήνιο ένα παλιό ελληνικό θέαμα: τότε που η Ιστορία ανέβαινε στη σκηνή με στέμματα, πλήθη, βαριά σκηνικά και μεγάλες ατάκες, και μετά συνέχιζε τη ζωή της στα δελτία, στις εκπομπές, στις κοσμικές στήλες και στη σάτιρα.
Το στοίχημα τώρα είναι αν η νέα «Θεοδώρα» θα σταθεί μόνο ως αναβίωση μιας παλιάς επιτυχίας ή αν θα βρει πράγματι τρόπο να μιλήσει στη σημερινή στιγμή. Η ίδια η Ντενίση μοιάζει να θέλει το δεύτερο: μια Θεοδώρα όχι ως μουσειακό βυζαντινό πορτρέτο, αλλά ως γυναίκα εξουσίας, πίστης, επιβίωσης και λαϊκής μνήμης, που επιστρέφει στη σκηνή έχοντας πίσω της και την Ιστορία και την τηλεόραση που κάποτε τη συνόδευσε.
Με στοιχεία από eirinika.gr / Ειρήνη Νικολοπούλου
