Το σημερινό ηχητικό ντοκιμαντέρ του Άρη Δημοκίδη είναι για την Καίτη Βαβαλέα, μια διακεκριμένη επαγγελματία του πολιτισμού που έχει στην αρμοδιότητά της το management του Ηρωδείου.
Με αφορμή το κλείσιμό του (τελικά) φέτος για την πραγματοποίηση έργων συντήρησης και αναστήλωσης ακούμε τη διαδρομή σχεδόν τριών δεκαετιών της Κ. Βαβαλέα στο πόστο αυτό.
Εκατοντάδες παραστάσεις, χιλιάδες καλλιτέχνες Έλληνες και ξένοι, άλλες τόσες οι εμπειρίες και οι ιστορίες. Στην Ελλάδα η οργάνωση των θεαμάτων δεν είναι πάντα ικανοποιητική, με εξαίρεση κάποιους οργανισμούς τα τελευταία χρόνια. Στο Ηρώδειο η Καίτη Βαβαλέα έχει χτίσει εδώ και πολλά χρόνια υπηρεσίες οργάνωσης και υποδομής με απόλυτο επαγγελματισμό, φτάνοντας το επίπεδο ανώτατου ιδρύματος, εάν επιχειρήσουμε εκπαιδευτική αντιστοιχία.
Αναμφίβολα πρόκειται για κομμάτι του πολιτιστικού κεφαλαίου της χώρας, μια και η προσωπικότητά της, σε συνδυασμό με τη δουλειά της, την έκαναν να ξεχωρίσει και να αποκτήσει διαστάσεις «θρύλου» στον χώρο της καλλιτεχνικής δραστηριότητας.
Σπουδαίοι καλλιτέχνες παγκοσμίου φήμης καθώς και οι αξιότεροι των Ελλήνων τη φωνάζουν με το μικρό της όνομα, την ταυτίζουν με το Ηρώδειο και για πολλούς πια είναι φίλη. Για όλους, όμως, είναι μέλος μιας οικογένειας που υλοποιεί τα δημιουργικά σχέδια των καλλιτεχνών με έναν τρόπο που σπάνια καταφέρνουν άνθρωποι της παραγωγής. Αυτή την αναγνώριση περιγράφουν οι διηγήσεις όσων που συμμετέχουν στο σημερινό πόντκαστ. Η δική της διήγηση διατρέχει τα χρόνια της καριέρας της, τα δεδομένα της εργασίας της, τα αισθήματα και τις μοναδικές ιστορίες σπουδαίων καλλιτεχνών που ανέβηκαν σε αυτή την εμβληματική σκηνή.
Τη συναντάμε τη στιγμή που «ξηλώνει» το Ηρώδειο για να αρχίσουν οι εργασίες, που τριγυρνάει μαζί με τους συνεργάτες της στα υπόγεια καμαρίνια, μνημείο πολιτισμού και αυτά, της σύγχρονης όμως Ελλάδας. Κάνει απολογισμό και αφήνει μετέωρο τον δύσκολο αποχαιρετισμό.
Πώς ξεκίνησε; Μετά από χρόνια σπουδών στην Ελλάδα και τη Γαλλία, στην περίφημη École Boulle, στη γραφιστική, στη χαρακτική και στον σχεδιασμό κοσμημάτων, επέστρεψε στην Ελλάδα. Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Ελληνικού Φεστιβάλ (όπως λεγόταν τότε) Γιώργος Κουρουπός της πρότεινε να αναλάβει για πρώτη φορά τη μετατροπή ενός βιομηχανικού χώρου, του εργοστασίου Sanitas, σε χώρο τέχνης. Την επόμενη χρονιά τής ζήτησε να αναλάβει το Ηρώδειο, που έκτοτε έγινε το σπίτι της.
Ακολουθούν κάποιες απαραίτητες πληροφορίες για το Ηρώδειο.
Το Ωδείο Ηρώδου του Αττικού είναι γνωστό ως Ηρώδειο. Είναι αρχαίο ρωμαϊκό θέατρο που ανεγέρθηκε το 161 μ.Χ. στους πρόποδες της Ακρόπολης από τον Ηρώδη τον Αττικό στη μνήμη της συζύγου του, Ρηγίλλης, που πέθανε το 160 μ.Χ. Κατεστραμμένο περίπου, εκατό χρόνια μετά την ολοκλήρωση των εργασιών ανέγερσής του ενσωματώθηκε στο σύστημα οχύρωσης της πόλης της Αθήνας. Ανακαλύφθηκε εκ νέου κατά τη διάρκεια της πρώιμης νεότερης περιόδου και αποτέλεσε αντικείμενο αρχαιολογικών ανασκαφών. Παράλληλα έγιναν εργασίες αναστήλωσης την περίοδο μεταξύ του 18ου αιώνα και του 19ου αιώνα.
Το 1955 η κυβέρνηση Παπάγου και ο τότε υπουργός Προεδρίας, Γεώργιος Ράλλης, ανέλαβαν να διοργανώσουν μια σειρά εκδηλώσεων, μετακαλώντας στην Ελλάδα σημαντικές προσωπικότητες της τέχνης. Η ιδέα του Γ. Ράλλη, στην αρχική της σύλληψη, ήταν να οργανωθεί ένα φεστιβάλ στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, όπως είχε καθιερωθεί από το 1936 η «Εβδομάς Αρχαίου Δράματος», που όμως είχε και μουσικό προσανατολισμό. Πρώτος καλλιτεχνικός διευθυντής του ήταν ο μετακληθείς Ντίνος Γιαννόπουλος, σκηνοθέτης στη Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης, που οργάνωσε με απόλυτη ελευθερία το φεστιβάλ.
Στην πρώτη διοργάνωση στο Ηρώδειο δόθηκαν συναυλίες της Φιλαρμονικής Ορχήστρας της Νέας Υόρκης υπό τη διεύθυνση του Δημήτρη Μητρόπουλου.
Μιλούν:
Ελευθερία Αρβανιτάκη
Σταμάτης Κραουνάκης
Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης
Πάρις Μέξης
Μανώλης Μητσιάς
Μανόλης Παντελιδάκης
Γιάννης Στάνκογλου
Τάνια Τσανακλίδου
Μαρία Φαραντούρη
Συνεργάτις περιεχομένου: Ελένη Καλέση
Μουσική επένδυση: Nalyssa Green / Pan Pan / New*Deal / Teo x3 / Petros Satrazanis / Epidemic Sound / Βασίλης Κωστάκης/Armagos/ METAMAN
*Τα αποσπάσματα απ’ την ΕΡΤ προέρχονται απ’ το Αρχείο της ΕΡΤ, το οποίο ευχαριστούμε θερμά για την άδεια χρήσης
* Ευχαριστούμε θερμά την Ολυμπία Κρασαγάκη για την άδεια χρήσης της φωτογραφίας της Καίτης Βαβαλέα.
