Στα Russian & Turkish Baths της East 10th Street η θερμοκρασία μπορεί να φτάσει τους 90 βαθμούς Κελσίου. Ο κόσμος ιδρώνει, βουτάει στο παγωμένο νερό, τρώει μπορς, ξαπλώνει με μια πετσέτα και περνά ώρες δίπλα σε ανθρώπους που μπορεί να μην ξαναδεί ποτέ. Σε αυτόν τον χώρο, που λειτουργεί από το 1892, ο Ράιαν ΜακΓκίνλεϊ φωτογράφισε 19 άνδρες από τον κόσμο της μουσικής, του κινηματογράφου, της λογοτεχνίας και της τέχνης για το «The Boys in the Baths», το 20σέλιδο φωτογραφικό αφιέρωμα που βρίσκεται στην καρδιά του πρώτου αυτοτελούς Men’s Style Issue του «New York Magazine».
Ανάμεσά τους είναι ο Τρόι Σιβάν, λίγο μετά τη μετακόμισή του στη Νέα Υόρκη, ο Έλιοτ Πέιτζ, ο συγγραφέας Μάρλον Τζέιμς, οι ηθοποιοί Κρίστοφερ Άμποτ και Μάικ Φέιστ, ο καλλιτέχνης Ρασίντ Τζόνσον, ο θεατρικός συγγραφέας και ηθοποιός Τζέρεμι Ο. Χάρις, ο Μπράντον Φλιν, ο χορογράφος Τζάστιν Πεκ και ο Φραντσέσκο Κλεμέντε. Το styling υπογράφει η Μιγιάκο Μπελίτσι. Prada, Gucci, Saint Laurent, Dior και Hermès είναι παρόντες, αλλά σε εντυπωσιακά μικρές δόσεις για ένα μεγάλο φωτογραφικό αφιέρωμα μόδας: εδώ κυριαρχούν οι ατμοί, τα πλακάκια, οι πετσέτες, το νερό και τα σώματα.
Οι εικόνες αποκτούν ένταση ακριβώς επειδή τα ρούχα υποχωρούν. Σε μεγάλο μέρος της δουλειάς του, ο ΜακΓκίνλεϊ έχει φωτογραφίσει σώματα έξω από τους ρόλους που συνήθως τα ορίζουν: βρεγμένα, κουρασμένα, εκτεθειμένα, όμορφα, άβολα, ελεύθερα. Στα λουτρά δεν χρειάζεται να στήσει ο ίδιος αυτή την απογύμνωση· την επιβάλλει ήδη ο χώρος. Ρούχα, δουλειά, κοινωνική θέση και μεγάλο μέρος της καθημερινής πανοπλίας μένουν στα αποδυτήρια.
Ίσως γι’ αυτό οι πιο δυνατές στιγμές του αφιερώματος δεν έχουν να κάνουν με το τι φοράει κάποιος. Ο Άιζακ Κόουλ Πάουελ λέει ότι το λουτρό βάζει τους πάντες στο ίδιο επίπεδο και μιλά για την ηρεμία τού να μένεις μόνος ανάμεσα σε κόσμο. Ο Μπράντον Φλιν το περιγράφει ακόμη πιο απλά: «σαν γυμνή εκκλησία». Ο Ρασίντ Τζόνσον, τακτικός θαμώνας, μιλά για μια μικρή κοινότητα ανθρώπων που συναντιούνται εκεί και για την αίσθηση ότι, όταν όλοι είναι εκτεθειμένοι, οι διαφορές μεταξύ τους προσωρινά μικραίνουν.
Στην περίπτωση του Έλιοτ Πέιτζ, αυτή η έκθεση αποκτά διαφορετικό βάρος. Λέει ότι μόνο τα τελευταία χρόνια άρχισε να του αρέσει η ιδέα να πηγαίνει κάπου και απλώς να κάθεται έτσι, νιώθοντας άνετα μέσα στο σώμα του. Ο Πέιτζ στέκεται σχεδόν γυμνός μπροστά στον φακό του ΜακΓκίνλεϊ, όχι απομονωμένος ως «δήλωση», αλλά ως ένας άνδρας ανάμεσα στους υπόλοιπους άνδρες του τεύχους. Ακριβώς αυτή η κανονικότητα της εικόνας είναι που της δίνει βάρος.
Και ύστερα υπάρχει το ίδιο το κτίριο. Στην ιστορία των Russian & Turkish Baths χωρούν οι διαδοχικές κοινότητες μεταναστών της Νέας Υόρκης, τα χρόνια της μαφίας και των φτηνών καταλυμάτων, αλλά και η γκέι ζωή του downtown. Η κουλτούρα των λουτρών της πόλης άντεξε τόσο στην κρίση του AIDS όσο και στην πανδημία της Covid-19. Τα Russian & Turkish Baths διατηρούν ακόμη ώρες αποκλειστικά για άνδρες τις Κυριακές και τις Πέμπτες, οι οποίες εδώ και χρόνια έχουν εξελιχθεί σε σημείο συνάντησης για γκέι άνδρες.
Σήμερα, την ώρα που ακριβά λουτρά νέου τύπου και πολυτελή κλαμπ ευεξίας ανοίγουν σε όλη τη Νέα Υόρκη, το παλιό λουτρό της East 10th Street επιμένει με τα φθαρμένα πλακάκια, τις παλιές του συνήθειες και εκείνη την αίσθηση ενός χώρου που δεν φτιάχτηκε για να δείχνει ωραίος στο Instagram. Σε αντίθεση με τους στιλπνούς νεότερους ανταγωνιστές του, εξακολουθεί να κουβαλά κάτι από τη βρωμιά, την ακαταστασία και την ανομοιομορφία της παλιάς Νέας Υόρκης.
Ο Φραντσέσκο Κλεμέντε θυμάται ότι ερχόταν εδώ στις αρχές της δεκαετίας του ’80 μαζί με καλλιτέχνες του downtown, όπως ο Fab 5 Freddy, ο Ζαν-Μισέλ Μπασκιά και ο Τζούλιαν Σνάμπελ. Ήταν όλοι εικοσάρηδες και, όπως θυμάται, σχεδόν τα πάντα στη ζωή του downtown έμοιαζαν τότε να συμβαίνουν κρυφά. Τα λουτρά ήταν άλλο ένα από εκείνα τα μυστικά. Περισσότερα από σαράντα χρόνια αργότερα, ο Κλεμέντε βρίσκεται στον ίδιο χώρο απέναντι στον φακό του ΜακΓκίνλεϊ, δίπλα σε πολύ νεότερους ηθοποιούς, μουσικούς, συγγραφείς και καλλιτέχνες.
Αυτή η συνέχεια έχει ίσως μεγαλύτερο ενδιαφέρον από οποιαδήποτε γενική διακήρυξη περί «νέας ανδρικότητας». Το ίδιο το «New York Magazine» δεν επιχειρεί άλλωστε να παρουσιάσει το τεύχος ως απάντηση στο τι σημαίνει να είσαι άνδρας το 2026. Είναι το πρώτο αυτοτελές τεύχος του περιοδικού αφιερωμένο στο ανδρικό στιλ, κυκλοφορεί με τέσσερα διαφορετικά εξώφυλλα και, επιλέγοντας τον ΜακΓκίνλεϊ για την κεντρική φωτογραφική του ιστορία, καταλήγει σε κάτι πολύ πιο συγκεκριμένο: πρόσωπα της σημερινής πόλης μέσα σε έναν χώρο που έχει δει πολλές διαφορετικές Νέες Υόρκες να περνούν από μέσα του.
Ο φωτογράφος γνωρίζει καλά αυτή την πόλη. Από τις πρώτες φωτογραφίες των φίλων του στο Lower East Side μέχρι τις πρόσφατες νυχτερινές εικόνες του, το σώμα επανέρχεται διαρκώς στη δουλειά του όχι ως άψογο αντικείμενο προς θέαση αλλά ως παρουσία ανάμεσα σε άλλες παρουσίες. Εδώ δεν βρίσκεται μόνο του σε έναν άδειο δρόμο ή μέσα στη φύση. Μοιράζεται θερμότητα, νερό, χώρο και βλέμματα με άλλα σώματα. Στα Russian & Turkish Baths, αυτή η σταθερή εμμονή του ΜακΓκίνλεϊ αποκτά ίσως την πιο αστική μορφή της.
Και κάπου εκεί το πρώτο Men’s Style Issue του «New York Magazine» βρίσκει την καλύτερη εικόνα του για το ανδρικό στιλ ακριβώς τη στιγμή που τα ρούχα σχεδόν εξαφανίζονται. Αυτό που μένει δεν είναι ένας καινούργιος κώδικας ντυσίματος.
Είναι το πώς ένας άνδρας νιώθει μέσα στο σώμα του όταν γύρω του υπάρχουν άλλα σώματα και άλλα βλέμματα.
Με στοιχεία από The Cut / New York Magazine
