Ο Λόρενς Ολίβιε απέκτησε τη δική του μπλε πλακέτα της English Heritage στο Λονδίνο, με τον Ίαν ΜακΚέλεν να αποκαλύπτει την τιμητική επιγραφή στο πρώην παιδικό του σπίτι στο Πίμλικο.
Η πλακέτα τοποθετήθηκε στο 22 Lupus Street, στο κεντρικό Λονδίνο, όπου ο Ολίβιε έζησε από την ηλικία των πέντε έως των δώδεκα ετών. Εκεί, απέναντι από την εκκλησία St Saviour’s, όπου ο πατέρας του υπηρετούσε ως εφημέριος, ο νεαρός Ολίβιε άρχισε να ανακαλύπτει την κλίση του στην υποκριτική.
Με τη νέα πλακέτα, ο Ολίβιε μπαίνει σε μια θεατρική γενεαλογία όπου βρίσκονται ήδη ο Ντέιβιντ Γκάρικ, ο Χένρι Ίρβινγκ, ο Όσκαρ Γουάιλντ και ο Νόελ Κάουαρντ. Ο Ντέιβιντ Χέαρ είχε πει κάποτε ότι η μπλε πλακέτα είναι η μόνη τιμή που αξίζει πραγματικά, με το πρόβλημα ότι κανείς δεν ζει για να τη δει.
Ο ΜακΚέλεν, μιλώντας στην τελετή, είπε ότι η μοίρα των ηθοποιών είναι συχνά να ξεχνιούνται είκοσι χρόνια μετά τον θάνατό τους. Στην περίπτωση του Ολίβιε, όμως, υπογράμμισε ότι η μνήμη του παραμένει ζωντανή όχι μόνο μέσα από το θέατρο και τα βραβεία που φέρουν το όνομά του, αλλά κυρίως μέσα από την ακτινοβολία των ερμηνειών του.
Ο ίδιος θυμήθηκε ότι δεν είχε την τύχη να παίξει μαζί του, αλλά υπήρξε για λίγο μέλος του National Theatre την περίοδο του Old Vic. Όταν αργότερα αποχώρησε, ο Ολίβιε έστειλε μήνυμα στον ατζέντη του λέγοντας ότι τον στοίχειωνε «το φάντασμα των χαμένων ευκαιριών». Ο ΜακΚέλεν αναφέρθηκε και σε ένα σημείωμα που του είχε στείλει ο Ολίβιε για τον Μάκβεθ του στο Στράτφορντ το 1976, χαρακτηρίζοντάς τον την πιο ολοκληρωμένη εκδοχή του έργου που είχε δει.
Η τελετή είχε και μια μικρή θεατρική στιγμή. Ο ΜακΚέλεν απήγγειλε μέρος από τον λόγο του Ερρίκου Ε΄, το περίφημο «once more unto the breach», τον οποίο ο Ολίβιε είχε ηχογραφήσει κάποτε στο πλαίσιο καμπάνιας για τη διάσωση του Rose Theatre.
Στην τελετή μίλησε και η Ίντου Ρουμπασίνγκαμ, καλλιτεχνική διευθύντρια του National Theatre, η οποία στάθηκε στο θάρρος και στο όραμα του Ολίβιε όταν δημιούργησε από το μηδέν τον θίασο του Εθνικού Θεάτρου.
Το ενδιαφέρον της πλακέτας δεν βρίσκεται μόνο στην τιμή προς έναν μεγάλο ηθοποιό. Βρίσκεται και στο ότι επαναφέρει τον Ολίβιε εκεί όπου άρχισε να διαμορφώνεται: σε μια παιδική ηλικία κοντά στην εκκλησία, στις φωνές των ιεροκηρύκων, στην τελετουργία του λόγου και στην ιδέα της υπηρεσίας. Ο ίδιος είχε θυμηθεί αργότερα πόσο τον σημάδεψαν οι κήρυκες που ήξεραν πότε να χαμηλώσουν τη φωνή, πότε να υψώσουν τον τόνο, πότε να γίνουν αστείοι, συγκινητικοί ή επίσημοι.
Ίσως εκεί, στο Πίμλικο, πριν ακόμη γίνει ένας από τους μεγαλύτερους ηθοποιούς του 20ού αιώνα, ο Λόρενς Ολίβιε έμαθε κάτι από την αρχαία τέχνη της σκηνής: ότι η φωνή δεν αρκεί να ακούγεται. Πρέπει να ξέρει πότε να αλλάζει φως.
Με στοιχεία από Guardian
