Η Κασάντρα Γουίλσον, η βραβευμένη με Grammy τραγουδίστρια και τραγουδοποιός που έφερε στην τζαζ το βαθύ ίχνος των μπλουζ του γενέθλιου Μισισίπι και αναδείχθηκε σε μία από τις πιο ξεχωριστές φωνές της γενιάς της, πέθανε την Τετάρτη στο Τζάκσον του Μισισίπι. Ήταν 70 ετών.
Τον θάνατό της επιβεβαίωσε ο ιατροδικαστής της κομητείας Χιντς, χωρίς να ανακοινώσει την αιτία.
Η Γουίλσον υπήρξε μία από τις σημαντικότερες παρουσίες της τζαζ κατά τις δεκαετίες του 1980 και του 1990. Άνοιξε συναυλίες του Μάιλς Ντέιβις, περιόδευσε με τον Γουίντον Μαρσάλις και γνώρισε αξιοσημείωτη εμπορική επιτυχία, μολονότι η ίδια προτιμούσε να αυτοπροσδιορίζεται απλώς ως «μουσικός» και όχι να περιορίζεται στην κατηγορία της τραγουδίστριας της τζαζ.
Με τη βαθιά, χαμηλή και βραχνή φωνή της, μπορούσε να μεταμορφώσει τα κλασικά τραγούδια του Great American Songbook σε υποβλητικές εξομολογήσεις. Ταυτόχρονα, διεύρυνε με τόλμη το ρεπερτόριο της τζαζ, διασκευάζοντας δημιουργούς που μέχρι τότε σπάνια περνούσαν από το φίλτρο της: από την Τζόνι Μίτσελ και τον Βαν Μόρισον μέχρι τον Νιλ Γιανγκ και τον θρυλικό μπλουζίστα του Μισισίπι Ρόμπερτ Τζόνσον.
Στα άλμπουμ Blue Light ’Til Dawn του 1993 και New Moon Daughter του 1995 η Γουίλσον δεν περιορίστηκε στις ερμηνείες, αλλά υπέγραψε η ίδια στίχους και μουσική σε πρωτότυπες συνθέσεις. Το New Moon Daughter τής χάρισε το Grammy Καλύτερης Τζαζ Φωνητικής Ερμηνείας και πούλησε περισσότερα από 400.000 αντίτυπα, εδραιώνοντάς την ως μια σπάνια περίπτωση καλλιτέχνιδας που κατόρθωσε να συνδυάσει την καλλιτεχνική τόλμη με την εμπορική επιτυχία.
Γράφοντας τότε στο Time για το New Moon Daughter, ο κριτικός Κρίστοφερ Τζον Φάρλεϊ παρομοίαζε τα τραγούδια της με «λίμνες γαλήνης», όπου ακόμη και η μικρότερη συναισθηματική μεταβολή μπορούσε να αποκτήσει τεράστια δύναμη — σαν ένα βότσαλο που πέφτει στην ακίνητη επιφάνεια του νερού.
Η πρώτη μεγάλη αναγνώριση είχε έρθει μέσα από τη συνεργασία της με μερικούς από τους πιο ριζοσπαστικούς μουσικούς της σύγχρονης τζαζ. Υπήρξε μέλος του πρωτοποριακού σχήματος M-Base, με ηγετική φυσιογνωμία τον σαξοφωνίστα και συνθέτη Στιβ Κόουλμαν, ενώ αργότερα συνεργάστηκε με σημαντικές μορφές της αβάν-γκαρντ, όπως ο σαξοφωνίστας Ντέιβιντ Μάρεϊ.
Παρά τους πειραματισμούς της, όμως, η μουσική της παρέμεινε βαθιά ριζωμένη στην αφροαμερικανική παράδοση, στα μπλουζ και στην τζαζ. Ίσως αυτή να υπήρξε και η σημαντικότερη κληρονομιά της: η Γουίλσον απέδειξε ότι η τζαζ μπορούσε να ανοιχτεί στην ποπ, στη φολκ και στο ροκ χωρίς να χάσει ούτε την ταυτότητα ούτε το βάθος της.
Με τις απρόσμενες επιλογές τραγουδιών, τις ατμοσφαιρικές ενορχηστρώσεις και, πάνω απ’ όλα, εκείνη την αμέσως αναγνωρίσιμη βραχνή, αισθησιακή φωνή, η Κασάνδρα Γουίλσον άνοιξε έναν δρόμο που ακολούθησαν πολλοί νεότεροι μουσικοί. Και άφησε πίσω της έναν ήχο που, τρεις δεκαετίες μετά τις σημαντικότερες ηχογραφήσεις της, παραμένει απολύτως δικός της.
