Η Ντίνα Καράτζιου συζητά με τον Γιώργο Δημητρίου, ένα από τα πιο παλιά και ενεργά μέλη του οικολογικού κινήματος, επικεφαλής της Οικολογικής Συμμαχίας και αντιπρόεδρο του Συλλόγου Πολιτών υπέρ των Ρεμάτων «Ροή», μιας συλλογικότητας που εδώ και χρόνια παρεμβαίνει για την προστασία των ρεμάτων, την αποτροπή της καταστροφής τους και την αναγνώρισή τους ως ζωντανών φυσικών οικοσυστημάτων μέσα στην πόλη.
Στο επίκεντρο της συζήτησης βρίσκεται η ρύπανση στα ποτάμια και τα ρέματα της Αττικής: στον Κηφισό, στην Πικροδάφνη, στον Ιλισό, στον Ποδονίφτη και σε όσα φυσικά τμήματα έχουν απομείνει μέσα στο Λεκανοπέδιο. Στα ρέματα, που συχνά αντιμετωπίζονται σαν ανοιχτοί αγωγοί, σαν χώροι όπου μπορεί κανείς να πετάξει λύματα, βιομηχανικά απόβλητα, πετρελαιοειδή, μπάζα και κάθε είδους ρύπο.
Η ρύπανση ποταμών και ρεμάτων αποτελεί έναν πολυεπίπεδο και σοβαρό κίνδυνο, για την υγεία τόσο του ανθρώπου όσο και του περιβάλλοντος. Δεν καταστρέφει μόνο το νερό. Καταστρέφει τη χλωρίδα και την πανίδα, διαλύει μικρά οικοσυστήματα, μολύνει τον υδροφόρο ορίζοντα, μεταφέρει τη ρύπανση στη θάλασσα και επιστρέφει τελικά στον άνθρωπο, ακόμη και μέσα από την τροφική αλυσίδα.
Κι όμως, την ώρα που σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις το νερό δεν αντιμετωπίζεται ως απόβλητο αλλά ως πολύτιμος πόρος, με πολλούς δήμους να δημιουργούν υπόγειες δεξαμενές και «αποθήκες νερού» κάτω από πλατείες, δρόμους και πεζοδρόμια, ώστε να συγκρατούν, να επαναχρησιμοποιούν και να αξιοποιούν το νερό της βροχής, στην Αττική τα ρέματα συχνά παραμένουν εκτεθειμένα στις διαθέσεις κάθε ασυνείδητου.
Αντί να προστατεύονται ως φυσικές υποδομές ζωής, εξακολουθούν να αντιμετωπίζονται κυρίως ως τεχνικές κοίτες, ως αντιπλημμυρικά κανάλια ή, ακόμη χειρότερα, ως άτυπο κομμάτι του αποχετευτικού συστήματος. Η «αστυνόμευση των ρεμάτων», που υπάρχει στα χαρτιά σχεδόν έναν αιώνα, δεν έχει έχει γίνει ποτέ πραγματικός μηχανισμός προστασίας. Οι καταγγελίες γίνονται, οι αυτοψίες γίνονται, τα δείγματα λαμβάνονται, αλλά η ρύπανση επιστρέφει.
Σε αυτό το επεισόδιο μιλάμε για το ποιος έχει την ευθύνη, τι κάνουν οι αρμόδιες υπηρεσίες κι αν μένουν αδρανείς, ποια ρέματα βρίσκονται σήμερα στο επίκεντρο δικαστικών και κοινωνικών αγώνων και τι σημαίνει, τελικά, να υπερασπίζεσαι ένα ρέμα ως ζωντανό οικοσύστημα και πολύτιμο δημόσιο αγαθό.
