Ερευνητές που μελετούν δύο ταφές της Εποχής του Σιδήρου στη βόρεια Σκωτία εντόπισαν στοιχεία που υποδηλώνουν ασυνήθιστες ταφικές πρακτικές και οικογενειακούς δεσμούς που εκτείνονταν σε μεγάλες αποστάσεις κατά μήκος της βόρειας ακτής της χώρας.
Τα ευρήματα υποδηλώνουν ότι οι παράκτιες κοινότητες μοιράζονταν κοινές παραδόσεις και διατηρούσαν κοινωνικούς δεσμούς σε εκτεταμένες περιοχές κατά τη διάρκεια της Εποχής του Σιδήρου.
Η μελέτη επικεντρώθηκε στα λείψανα μιας ενήλικης γυναίκας και ενός νεαρού αγοριού που είχαν ταφεί σε έναν χαμηλό λίθινο τύμβο στο Loch Borralie του Sutherland, κοντά στα βορειοδυτικά όρια της ηπειρωτικής Σκωτίας.
Μια ομάδα ερευνητών από το Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες συνδύασε την ανάλυση σκελετικών υπολειμμάτων, τις ισοτοπικές αναλύσεις και την έρευνα αρχαίου DNA για να διερευνήσει την ταυτότητα αυτών των ατόμων, την καταγωγή τους και τη συγγενική τους σχέση.
Τι αποκάλυψαν οι έρευνες στην Σκωτία
Τα ανθρώπινα λείψανα από τη Βρετανία της Εποχής του Σιδήρου, που χρονολογούνται από το 800 π.Χ. έως το 43 μ.Χ., σπάνια διατηρούνται. Η βορειοδυτική Σκωτία αποτελεί εξαίρεση, καθώς οι τοπικές περιβαλλοντικές συνθήκες συμβάλλουν στη διατήρηση των οστών. Προηγούμενες έρευνες είχαν ήδη δείξει ότι η μετακίνηση και η ταφή ανθρώπινων λειψάνων διαδραμάτιζαν σημαντικό ρόλο σε αυτή την περιοχή.
Η εξέταση του σκελετού της γυναίκας αποκάλυψε σημάδια εκτεταμένης επεξεργασίας μετά το θάνατο. Οι ερευνητές βρήκαν σημάδια στο εσωτερικό του κρανίου της που υποδηλώνουν ότι ο εγκέφαλός της είχε αφαιρεθεί. Αρκετά μακρά οστά, συμπεριλαμβανομένων τμημάτων του χεριού και του ποδιού, στενεύουν προς τα άκρα τους, υποδηλώνοντας ότι είχαν διαμορφωθεί σε αιχμηρές άκρες.
Ο σκοπός αυτών των ενεργειών παραμένει ασαφής. Οι ερευνητές παρατήρησαν ότι, παρά τις τροποποιήσεις, τα λείψανα της γυναίκας είχαν συναρμολογηθεί προσεκτικά πριν από την ταφή. Αυτή η μεταχείριση υποδηλώνει σκόπιμη φροντίδα και υποδηλώνει ότι κατείχε σημαντική θέση στην κοινότητά της.
Ο νεαρός άνδρας παρουσίαζε διαφορετικό τρόπο μεταχείρισης, αν και η ανάλυση αποκάλυψε στενή οικογενειακή σχέση μεταξύ των δύο ατόμων. Το αρχαίο DNA υποδεικνύει ότι ήταν κατά πάσα πιθανότητα δεύτεροι εξάδελφοι από τη μητρική πλευρά.
Οι δεσμοί μεταξύ των κατοίκων της Εποχής του Σιδήρου
Οι επιστημονικές εξετάσεις παρείχαν επίσης ενδείξεις σχετικά με τις μετακινήσεις τους. Η ανάλυση ισοτόπων υποδηλώνει ότι και τα δύο άτομα πέρασαν τα πρώτα τους χρόνια περίπου 80 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Loch Borralie και όχι στον ίδιο τον τόπο ταφής. Το αρχαίο DNA τους συνέδεσε με ανθρώπους από άλλα μέρη της βόρειας Σκωτίας, συμπεριλαμβανομένων των Ορκάδων, περίπου 175 χιλιόμετρα βορειοανατολικά, και του Applecross, περίπου 225 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά.
Τα αποτελέσματα αυτά υποδηλώνουν έναν πληθυσμό με ισχυρούς δεσμούς μεταξύ των παράκτιων και νησιωτικών περιοχών. Τα οικογενειακά δίκτυα φαίνεται να εκτείνονταν σε σημαντικές αποστάσεις, χάρη στις τακτικές μετακινήσεις κατά μήκος των βόρειων ακτών και των νησιών της Σκωτίας.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, αυτή η κινητικότητα συνέβαλε στη διατήρηση κοινών εθίμων μεταξύ των κοινοτήτων. Οι ταφικές πρακτικές που καταγράφηκαν στο Loch Borralie εντάσσονται σε ένα ευρύτερο πρότυπο που παρατηρείται σε ολόκληρη τη βορειοδυτική Σκωτία και τα Βόρεια Νησιά, όπου τα ανθρώπινα λείψανα μετακινούνταν, συντηρούνταν και τοποθετούνταν με τρόπους ασυνήθιστους σε άλλες περιοχές της Βρετανίας.
Ο συνδυασμός της μεταθανάτιας τροποποίησης των οστών, των οικογενειακών σχέσεων που εκτείνονταν σε απομακρυσμένες περιοχές και των ενδείξεων μετακίνησης μεταξύ των παράκτιων κοινοτήτων προσφέρει μια νέα εικόνα της κοινωνικής ζωής στη Σκωτία της Εποχής του Σιδήρου. Τα ευρήματα υποδηλώνουν ότι οι ταφικές παραδόσεις ταξίδευαν μαζί με τους ανθρώπους, βοηθώντας τις κοινότητες να διατηρήσουν τις πολιτισμικές πρακτικές σε απόσταση εκατοντάδων χιλιομέτρων, διατηρώντας παράλληλα ισχυρούς δεσμούς μεταξύ των ζωντανών και των νεκρών τους.
Με πληροφορίες από Archaeology News Online Magazine
