Με ένα βίντεο κι ένα στιγμιότυπο από όταν ήταν παιδιά, η Κάια Γκέρμπερσυγκίνησε με την ανάρτηση που έκανε για τον αδελφό της.
Ο Πρίσλεϊ Γκέρμπερ γιος του επιχειρηματία Ράντε Γκέρμπερ και της Σίντι Κρόφορντ πέθανε σε ηλικία 27 ετών τον Σεπτέμβριο. Την Κυριακή 18 Οκτωβρίου, η Κάια μοιράστηκε στο Instagram τις σκέψεις της για τη ζωή χωρίς τον αδελφό της, «τον καλύτερό της μου φίλο, τον μεγάλο της προστάτη, εκείνον με τον οποίο γέλασε περισσότερο από ποτέ», όπως γράφει στο κείμενο που παρέθεσε με φωτογραφίες, στο Instagram.
Κάια για Πρίσλεϊ Γκέρμπερ: «Ήρθα σε αυτόν τον κόσμο κρατώντας σε με όλη μου τη δύναμη»
Αναλυτικά, το μήνυμα της Κάια Γκέρμπερ για τον αδελφό της:
«Πριζ,
δεν έχω λόγια. Και ίσως η μικρή παρηγοριά να είναι ότι τελικά δεν τα χρειαζόμασταν ποτέ. Οι λέξεις αποτυγχάνουν, οι λέξεις αφαιρούν, οι λέξεις συνοψίζουν και οι λέξεις πάντα υπολείπονται της αλήθειας. Και πόσο αφελής ήμουν που πίστευα ότι η γλώσσα θα μπορούσε να υπερβεί τη θλίψη.
Έχω διαβάσει όλα τα βιβλία και δεν έχω καμία από τις απαντήσεις. Δεν μπορώ να εκφράσω με λόγια αυτό, το μέγεθος της απώλειάς σου.
Είμαι, κυριολεκτικά, γονατισμένη.
Ξέρεις πόσο αγαπούσα το ότι ήμουν αδελφή σου. Ήταν πάντα, και θα είναι για πάντα, το αγαπημένο μου πράγμα στον εαυτό μου. Ήρθα σε αυτόν τον κόσμο κρατώντας σε με όλη μου τη δύναμη. Είχα μέσα μου περισσότερη αγάπη για σένα απ’ όση ήξερα τι να την κάνω. Και τώρα που δεν έχει πια κάπου προφανές να πάει, είμαι σίγουρη ότι θα με καταπιεί ολόκληρη.
Πίστευες –πάντα πίστευες– στους ανθρώπους. Αντιμετώπιζες τη σκληρότητα όχι με θυμό, αλλά με απορία. Και περιέργεια.
Πίστευες ότι οι άνθρωποι είναι από τη φύση τους καλοί, επειδή, Πρίσλεϊ, εσύ είσαι από τη φύση σου καλός.
Και με κάποιον τρόπο, μέσα από όλα αυτά, εγώ είχα την τύχη να είμαι η αδελφή σου, η παντοτινή τυχερή μάρτυράς σου, να σε βλέπω να κάνεις το πιο σκληροπυρηνικό, το πιο χέβι μέταλ πράγμα που μπορεί να κάνει κανείς: παρέμεινες τρυφερός.
Ήσουν ο μεγαλύτερος δάσκαλός μου όσο ήσουν εδώ και τώρα αναρωτιέμαι τι θα μπορούσε άραγε να μου διδάξει η απουσία σου.
Και σκέφτομαι συνέχεια πως, όταν ήμασταν μικροί, φοβήθηκα πριν τρυπήσω τα αυτιά μου, κι έτσι πήγες εσύ πρώτος.
Πάντα πήγαινες πρώτος. Αλλά όταν κράτησα το σκουλαρίκι που έβγαλαν από το σώμα σου, το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ ήταν: αυτό σου ανήκει.
Και πραγματικά γαμώτο, μακάρι να μην είχες πάει πρώτος αυτή τη φορά. Ένα από τα τελευταία πράγματα για τα οποία έγραψες ήταν ένα όνειρο που είχες δει, όπου ζώα έτρεχαν να ξεφύγουν από μια φωτιά και έμπαιναν σε μια λίμνη. Αναρωτήθηκες: “αν ο φόβος κάνει το είδος του ζώου να μην έχει σημασία”.
Μου άφησες την απάντηση. Ό,τι είδους ζώο κι αν ήμουν πριν από αυτό, δεν έχει πια σημασία.
Το να πω ότι το να σε αγαπώ ήταν το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο θα σήμαινε ότι απαιτούσε έστω και την παραμικρή προσπάθεια. Γεννήθηκα αγαπώντας σε. Θα πεθάνω αγαπώντας σε. Δεν υπήρξε ποτέ τίποτε άλλο.
Μαθαίνω πώς να σε αγαπώ όταν δεν μπορώ να σε βλέπω. Πώς να σου πω κάτι χωρίς να σηκώσω το τηλέφωνό μου για να σε καλέσω. Πώς να είμαι η αδελφή σου σε έναν κόσμο όπου δεν μπορώ να απλώσω το χέρι μου και να σε φτάσω. Δεν ξέρω ακόμη πώς να το κάνω αυτό.
Δεν ήρθες στο ραντεβού μας. Σε συγχωρώ. Κράτα μου μια θέση μέχρι να έρθω κι εγώ.
Γιατί, Πρίσλεϊ, ακόμη κι αν ήξερα πού θα κατέληγε, θα τα επέλεγα όλα ξανά από την αρχή. Κάθε δευτερόλεπτο. Θα βάδιζα εν γνώσει μου προς αυτή τη θλίψη, αν αυτό σήμαινε ότι στην άλλη πλευρά της θα είχα την ευκαιρία να είμαι η αδελφή σου.
Ο Ρίτσαρντ Φάινμαν έγραψε κάποτε στη σύζυγό του μετά τον θάνατό της: “Εσύ, νεκρή, είσαι πολύ καλύτερη από οποιονδήποτε άλλον ζωντανό. Αγαπημένη μου γυναίκα, σε λατρεύω. Αγαπώ τη γυναίκα μου. Η γυναίκα μου είναι νεκρή”.
Δώσε μου ολόκληρη αυτή την αδύνατη συμφωνία. Δώσε μου κάθε χρόνο μαζί σου και μετά δώσε μου κι αυτό.
Εντάξει.
Θα το δεχτώ.
Αγαπημένε μου αδελφέ, σε λατρεύω.
Αγαπώ τον αδελφό μου.
Ο αδελφός μου είναι νεκρός.
Και αυτό το πάρτι είναι τόσο χάλια χωρίς εσένα, Πριζ.
Ο καλύτερός μου φίλος, ο μεγάλος μου προστάτης, εκείνος με τον οποίο γέλασα περισσότερο από ποτέ και η μία αληθινή αγάπη της ζωής μου –
εσύ άναψες όλα μου τα κεριά και έδιωξες όλα μου τα τέρατα.
Και σ’ αγαπώ.
Και σ’ αγαπώ.
Και σ’ αγαπώ.
Μόνο εσύ ξέρεις πόσο.
Σ’ ευχαριστώ που ήσουν εδώ.
Υ.Γ. Αυτό το τραγούδι ήταν το τελευταίο πράγμα για το οποίο μιλήσαμε. Πρώτος ήσουν εσύ.
Πάντα πήγαινες πρώτος».
