Στον αστερισμό της καμηλοπάρδαλης αναφέρθηκε, στις πρόσφατες δηλώσεις του, ο 15χρονος μαθητής της Γ’ Γυμνασίου, Βίκτωρας Γιαννικόπουλος.
Ο μαθητής έχει καταφέρει να ξεχωρίσει στον κλάδο της κβαντικής φυσικής, κερδίζοντας επάξια τον τίτλο του επιστήμονα. Όπως εξήγησε ο ίδιος, «κβαντική είναι ένας κλάδος της Φυσικής, ο οποίος μιλά για τα άτομα, τα σωματίδια… και έτσι ασχολήθηκα και εγώ με αυτήν την εργασία στο Βαλκανικό Σχολείο και είναι στην ουσία μία αποστολή με την οποία ασχολούμαι μαζί με τη NASA και σκοπεύουμε να την υλοποιήσουμε μέχρι περίπου το 2025».
Στη συνέχεια, ο Βίκτωρας, με αφορμή τη συνεργασία του με τη NASA, ανέλυσε την ιδέα του την οποία κατέθεσε στην αμερικανική διαστημική εταιρεία. «Η ιδέα μου είναι μια αποστολή που ονομάζεται “Insterstellar Prop”, είναι στην ουσία ο συνεχιστής των αποστολών Voyager, με πολύ καλύτερη τεχνολογία την οποία χρησιμοποιούμε για να μπορέσουμε σε πολύ μικρότερο χρονικό διάστημα να φτάσουμε στην περιοχή που βρίσκονται τώρα τα Voyager και ονομάζεται “διαστρικός χώρος” και έπειτα να καταφέρουμε να φτάσουμε σε άλλα ηλιακά συστήματα, όπως τον αστερισμό της καμηλοπάρδαλης».
Τι είναι ο αστερισμός της καμηλοπάρδαλης
Ο αστερισμός της καμηλοπάρδαλης σημειώθηκε πρώτη φορά το 1624 από τον Bartsch, και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Κανένας αστερισμός της καμηλοπάρδαλης δεν φέρει κύριο όνομα και μόνο τρεις διαθέτουν ονομασία με ελληνικό γράμμα.
Ο πιο λαμπρός αστέρας, ο β καμηλοπάρδαλης, έχει φαινόμενο μέγεθος μόλις 4,03 αλλά είναι πολύ ελάχιστα φωτεινός επειδή απέχει πολύ από το ηλιακό μας σύστημα: σ’ απόσταση 1.000 ετών φωτός εκτιμάται ότι έχει απόλυτο μέγεθος περίπου -3,40. Δεν είναι παράξενο που ο β καμηλοπάρδαλης είναι ένας γαλάζιος υπεργίγαντας, 32 φορές πιο ογκώδης από τον Ήλιο και με μάζα 7 φορές μεγαλύτερη από την ηλιακή. Αποτελεί επίσης διπλό αστέρα, και ακόμη και τριπλό: σ’ απόσταση μεγαλύτερη των 25.000 αστρονομικών μονάδων από το κύριο μέλος περιφέρεται- κάθε ένα εκατομμύριο έτη- ένα ζεύγος δυο άλλων αστέρων.
Ο α καμηλοπάρδαλης, παρά το όνομα του, δεν είναι ο λαμπρότερος αστέρας του αστερισμού της καμηλοπάρδαλης, ούτε καν ο δεύτερος πιο λαμπρός. Με φαινόμενο μέγεθος μόλις 4,26, είναι ο τρίτος πιο λαμπρός του αστερισμού. Πράγματι, αυτός ο αστέρας φαίνεται σε μας τόσο ελάχιστα φωτεινός, μάλλον επειδή απέχει πολύ από το ηλιακό μας σύστημα. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του δορυφόρου Ίππαρχος (Hipparcos), απέχει 6.940 έτη φωτός, αλλά σε αυτή την απόσταση οι υπολογισμοί με τη μέθοδο της παράλλαξης έχουν τόσο μεγάλο περιθώριο λάθους που θα μπορούσε να απέχει από μας 3.200 έτη φωτός. Ο α καμηλοπάρδαλης είναι λοιπόν, ένας γαλάζιος-λευκός υπεργίγαντας, με μάζα τουλάχιστον 25 φορές μεγαλύτερη από αυτήν του Ήλιου και που, αν τοποθετούταν στη θέση του, θα εκτεινόταν πέρα από την τροχιά της Γης. Χάνει συνεχώς μάζα, γεγονός που εκδηλώνεται με σημαντικό αστρικό άνεμο, και στο τέλος της ζωής του θα μετατραπεί σε υπερνόβα (hypernova).
Ο γ καμηλοπάρδαλης είναι ένα λευκό αστέρι στον αστερισμό της καμηλοπάρδαλης, 358 έτη φωτός μακριά και η λαμπρότητά του φτάνει σε οπτικό μέγεθος των 4,59. Ο γ καμηλοπάρδαλης είναι ο κύριος αστέρας ενός συστήματος πολλαπλών-αστέρων, τα οποία κινούνται μέσα στον γαλαξίας μας με ταχύτητα 23,8 km/s σε σχέση με τον Ήλιο. Η προβλεπόμενη περιφορά του γύρω από το κέντρο του γαλαξία μας, προβλέπεται μεταξύ 24.100 και 25.600 έτη φωτός.
Αυτή η μεγάλη περιοχή που εκτείνεται μεταξύ του Πολικού Αστέρα και του αστερισμού του Ηνιόχου στερείται κάποιου σημαντικού αστέρα, γεγονός που μάλλον εξηγεί τον λόγο για τον οποίο, αν και είναι ορατή όλο τον χρόνο από το Βόρειο Ημισφαίριο, σημειώθηκε για πρώτη φορά μόλις το 1624 από τον Γερμανό μαθηματικό Jakob Bartsch, ακόμη κι αν είχε επινοηθεί προηγουμένως πιθανόν από τον Ολλανδό αστρονόμο και χαρτογράφο Petrus Plancius. Το όνομα του αστερισμού είναι άμεσα συνυφασμένο με το σχήμα του: μακρύ και λεπτό σαν τον λαιμό μιας καμηλοπάρδαλης.
