Μια νέα μελέτη δείχνει ότι ορισμένα παιδιά που επιλέγουν να παίζουν μόνα τους απλώς προτιμούν τη δική τους παρέα.
Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Τζόρτζια στις ΗΠΑ διαπίστωσαν ότι τα παιδιά που συχνά επέλεγαν να παίζουν μόνα τους μπορούσαν να είναι εξίσου ικανοποιημένα από τις φιλίες τους και τη θέση τους στην ευρύτερη ομάδα συνομηλίκων.
Στη μελέτη συμμετείχαν 473 μαθητές ηλικίας 9 έως 11 ετών από αρκετά δημοτικά σχολεία στην πολιτεία της Τζόρτζια. Τα παιδιά κλήθηκαν να αναφέρουν ποιοι συμμαθητές τους συνήθιζαν να παίζουν μόνοι, παρότι τα πήγαιναν καλά με τους άλλους. Παράλληλα, δήλωσαν πόσο σημαντικό θεωρούσαν το να ανήκουν σε μια ομάδα, καθώς και πόσο ικανοποιημένα ήταν από τις φιλίες τους και τη θέση τους μέσα στην τάξη.
Τι αποκάλυψε η έρευνα
Οι ερευνητές εντόπισαν μια σημαντική διαφορά ανάμεσα στα παιδιά που προτιμούσαν να περνούν χρόνο μόνα τους, αλλά εξακολουθούσαν να θεωρούν σημαντικό το να ανήκουν σε μια ομάδα, και σε εκείνα για τα οποία η προσαρμογή και η αποδοχή από τους άλλους είχαν μικρότερη σημασία.
Τα παιδιά της πρώτης κατηγορίας ήταν γενικά ικανοποιημένα τόσο από τις προσωπικές τους φιλίες όσο και από τις ευρύτερες σχέσεις τους με τους συνομηλίκους. Ενδέχεται να αποδέχονται αρκετές προσκλήσεις ώστε να παραμένουν κοινωνικά συνδεδεμένα, ενώ παράλληλα αισθάνονται άνετα να αρνούνται δραστηριότητες όταν προτιμούν να είναι μόνα τους.
«Προτιμούν να είναι μόνα τους και να κάνουν το δικό τους αντί να παίζουν με τους συνομηλίκους τους, αλλά ταυτόχρονα έχουν και την άλλη πλευρά, δηλαδή τα πηγαίνουν καλά με τους άλλους», δήλωσε η Ρέιτσελ Φανζ, επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης και σχολική ψυχολόγος σε δημοτικό σχολείο, σε σχετική ανακοίνωση.
Αντίθετα, τα παιδιά που δεν θεωρούσαν σημαντικό το να ανήκουν σε μια ομάδα ήταν πιθανότερο να αναφέρουν χειρότερες σχέσεις τόσο με τους φίλους όσο και με τους συμμαθητές τους.
Οι ερευνητές εκτιμούν ότι τα παιδιά που απορρίπτουν συστηματικά τις προσκλήσεις των άλλων μπορεί τελικά να λαμβάνουν λιγότερες, με αποτέλεσμα να απομονώνονται όλο και περισσότερο και να είναι λιγότερο ικανοποιημένα από την κοινωνική τους ζωή.
«Υπάρχουν πράγματα που κάνουμε επειδή γνωρίζουμε ότι είναι καλά για εμάς», δήλωσε η Μισέλ Λις, καθηγήτρια εκπαιδευτικής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Τζόρτζια και συν-συγγραφέας της μελέτης.
«Η κοινωνική αλληλεπίδραση λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο. Το να απορρίπτουμε προσκλήσεις, όπως το να αποφεύγουμε τη γυμναστική, οδηγεί σε χειρότερα αποτελέσματα».
Τα ευρήματα δείχνουν επίσης ότι οι ενήλικες θα πρέπει να είναι προσεκτικοί και να μην θεωρούν αυτομάτως ότι τα παιδιά που παίζουν μόνα τους χρειάζεται να πιεστούν να συμμετέχουν σε δραστηριότητες με μεγάλες ομάδες.
Αντίθετα, οι ερευνητές προτείνουν την ένταξη των παιδιών σε μικρότερες ομάδες συνομηλίκων με παρόμοια ενδιαφέροντα ή συμπεριφορές.
«Ίσως να μην τους ζητήσετε να πάνε αμέσως να συμμετάσχουν στο μεγάλο παιχνίδι ποδοσφαίρου στην αυλή», είπε η Φανζ. «Αυτό μπορεί να είναι λίγο overwhelming (πιεστικό/αγχωτικό) αν ήδη προτιμούν να παίζουν μόνα τους».
Η ερευνητική ομάδα σημείωσε ότι τα ευρήματα έχουν ιδιαίτερη σημασία για τα παιδιά της Δ’ και Ε’ Δημοτικού, ηλικίες κατά τις οποίες οι παρέες φίλων αρχίζουν να αποκτούν πιο σταθερή μορφή και τα παιδιά είναι ολοένα πιο ικανά να αντιλαμβάνονται ποιοι συμμαθητές τους επιλέγουν συνειδητά τη μοναχικότητα και ποιοι οδηγούνται στον αποκλεισμό.
Με πληροφορίες από euronews.com
